متاسفم ک نمیتونم آدمی باشم که تکیه گاه باشه یا بتونه حرف بزنه و آرامش بده
فقط الان یه دوره فاکداپی و دارم میگذرونم یکم وقت میخوام خودم و جمع و جور کنم

هیچوقت فک نمی‌کردم دلم برا مدرسه تنگ بشه؛)
حداقل با بچه ها چرت و پرت می‌گفتیم و دلمون به نمرات افتضاحمون خوش بود
بزرگ شدن ترسناکه..

من الان به اندازه کافی پاره پوره و شکست خورده ام،لطفا تو تلاشی برای کوبیدنِ من نکن.
چون فقط یه زیر پا،یه زیر پایِ تو کافیه برایِ اینکه با کله بخورم زمین و از اونجایی که دیگه جونی برام نمونده مطمئن باش همونجا میمیرم،همونجا از دست میرم.

دیگه برام مهم نیست بهت آسیب میزنه یا نه.

امروز وسط خیابون،توی سکوت راه،بغض مثل تیغ گلومو می‌برید ولی نتونستم گریه کنم،شایدم نمیخواستم و اون شلوغی و بهونه کردم.