هر شش ماه یه بار متوجه میشم که شش ماه قبل چقد احمق بودم.

من مقدار کمی خون در رگ‌هایم دارم؛ بقیه‌اش را مقدار زیادی استرس، کلافگی، اورتینک، بیخوابی، ترس از گذشته و اینده و اعتماد به نفس پایین تشکیل داده است.

از یجایی به بعد سخت میتونی گریه کنی انگار اشک‌هات کم کم شروع به خشک شدن کردن، اینجا دیگه نمیتونی با گریه خودت رو سبک کنی اونوقته که احساس میکنی غم‌ها از درون شروع به خوردنت میکنن.

نباید به قیمت سقوط خودت آدمی رو نجات بدی.

بخند، بلند تر از تمام گریه هایی که کردی و کسي ندید...

گاهی درست شدن یچیزی همون تموم شدنشه.

من هم خوش‌قلب بودم؛
امّا زندگی مسئله‌اش قلب نیست.

تجربه ی سوگ، یک لایه ی نامرئی اما محسوس و واقعی به روی همه چیزِ دنیای آدم می کِشد. مثل لاک بی رنگ ،مثل ورنی رو جلد، مثل ورق های بین صفحات مصحف شریف، مثل سلفون غذا، مثل شیشه ی شفاف تمام قدی ‌که در فرودگاه بین ما و مسافران کشیده شده است. مثل چیزی که انگار نیست،اما…

اگه واقعاً‌‌ کسی رو‌ دوست دارید ، هیچوقت چشمهاشو با اشک ، گوشهاشو با دروغ
و قلبشو با زخم تزئین نکنید!