#موقعیت: زیر پتو؛ پاها توی جوراب و چسبیده به‌بخاری.

تفاوتی ندارد که بعد از دست و پنجه نرم کردن با یک‌ بیماری نادر، در خط مقدم‌ جنگ، در سقوط هواپیما، وسط یک انقلاب، در اثر یک عملیات تروریستی یا یک اپیدمی شوم‌ بمیری یا یک‌ مرگ خیلی خیلی ساده داشته باشی!!!؛
در هرصورت در یک یا چندین خانه، مادری یا خواهری یا دوستی یا درکل کسانی به سوگ خواهند نشست!
اما آدم‌ها عموما یا شاید بتوان گفت اکثرا، برای آن اولی‌ها بیشتر تره خورد می‌کنند!
به طور کل آدم‌ها برای داستان‌های پر‌طمطراق یک جور دیگری تره خورد می‌کنند!
احسان یک‌جور شاعرانه‌طور، امیرپارسا نشاط یک‌جور روشن‌فکر مابانه‌ی بزک شده و زامبی‌های مجازی به زردترین شکل‌ممکن!
اما اشتباه نشود،
داستان مهم است، قبول!
قصه‌ها جذاب‌اند، قبول!
اصلا همه حرف‌های احسانو در ستایش قصه‌ها هم قبول!
اما تکلیف لحظه‌های ساده و مرگ‌های بی قصه و جدایی‌های‌ِ با دلیل‌هایِ تکراری چه می‌شود؟
تکلیف ۳۶۴ روزی که تولدت نیست چه می‌شود؟
اصلا تکلیف لحظه‌های‌ بی‌قصه‌ی زندگی‌مان چه می‌شود؟

تلاش کن اندوهت را دوست بداری؛ شاید برود!
به‌رسم تمام چیزهایی که روزی از جان دوست داشتی و رفتند.

تو همون نور کوچیکی هستی که توی اوجِ تاریکی قلبمو به وجد میاره. ?

‏با این نوشته عجیب همزاد‌ پنداری کردم:

«طی یک سال گذشته از انسانی که مووان کردن براش یه چیز فوق‌العاده عجیب بود، تبدیل شدم به یه‌ ورم ترین انسانی که میشناسم. اینطوری‌ام که آره خیلی ناراحت‌کننده بود، نفر بعدی.»

اگه تا پاییز زنده موندم یه کتاب مینویسم و اسمش میزارم "گذر مهنوش از آتش"