**سلسله‌‌ی اثباتِ نبوّتِ سیّدنا محمّدﷺ {16}

مرحله‌ی نخست: اثباتِ صداقتِ پیامبرِ اسلام (ص)**

1. شهرت‌داشتن به صدق و راست‌گویی

توضیح: پیامبرﷺ حتّی قبلِ بعثت، در آن محیطِ جاهلی، به صداقت شهره بود و او را به "امین" ملقّب کرده بودند و هنگامی که می‌آمد، می‌گفتند "امین آمد" [۱] مردم اماناتِ خود را نزدِ ایشان می‌گذاشتند و بیهقی با سند صحیح نقل می‌کند قبلِ هجرت پیامبرﷺ اماناتی که نزدش گذاشته بودند را به علی (رض) سپرد تا به صاحبان‌شان برگرداند [۲] از دوستان و نزدیکان گرفته تا دشمنانش به راستیِ او اقرار می‌کردند‌‌. جعفر بن ابوطالب نزد نجاشی می‌گفت: «ما صدق و امانت‌داری و پاکی او را می‌شناسیم» [۳] و ابوسفیان زمانی که کافر و از سرسخت‌ترین دشمنانِ اسلام بود، نتوانست نزدِ هرقل از اعتراف به صدقِ پیامبرﷺ خودداری کند [۴] در قرآن هم آمده برخی از کافران در حالی که اعتقادی به تعالیم پیامبرﷺ نداشتند، خود پیامبرﷺ را تکذیب نمی‌کردند [۵] حتّی وقتی برای اوّلین بار پیامبرﷺ می‌خواست به‌طور عمومی دعوتش را آغاز کند، به همین شهرتش به صداقت استناد کرد و به مردم گفت: «اگر به شما بگویم که سواره‌هایی در وادی جمع شده‌اند و می‌خواهند شما را غارت کنند، خبرم را تصدیق می‌کنید؟ «قالوا: نعم، ما جربنا عليك إلا صدقا!» یعنی: «گفتند آری! از تو جز صداقت و راستی ندیده‌ایم!» [۶] قرآن هم با توجّه به اشتهار پیامبر به صداقت می‌پرسد: «مگر پیامبرشان را نشناخته‌اند که انکارش می‌کنند؟» [۷]

وجهِ استدلال: تا الان شواهد بسیار زیاد و محکمی ارائه کرده بودیم که مجموعاً تردیدی در صداقت پیامبرﷺ باقی نمی‌گذاشتند؛ اکنون اگر بدانیم شخصی که با برخی شواهد صدقش را نتیجه گرفته بودیم، حتّی قبل از بعثت و ادّعای نبوّت در آن محیطِ جاهلانه و خشونت‌آمیز به صداقت شهره بود و دشمنانش هم به آن اعتراف می‌کردند، قوّتِ نتیجه‌گیری‌مان دو چندان می‌شود و خواهیم دانست صداقت و پاکی در ذاتِ این شخص نهادینه شده بود‌.

وثاقتِ تاریخی: صدقِ پیامبرﷺ متواترِ معنوی‌ست و هر چه ذکر کردیم یا در قرآنِ متواتر و یا در روایاتِ صحیح و مشهوری بود که هر کدام به طرقِ گوناگون نقل شده‌اند‌‌.

?ارجاعات
[۱] مسند الإمام أحمد، ح١٥٠٧٨ (إسناده صحيح)
[۲] إرواء الغليل ٥/٣٨٤، (حسّنه الآلباني)
[۳] مسند الإمام أحمد، ح١٧٤٢ (صححه الآلباني)
[۴] صحيح البخاري، ح٤٥٥٣ و صحيح مسلم ح١٧٧٣
[۵] الأنعام: ٣٣
[۶] صحيح البخاري، ح٤٧٧٠ و صحيح مسلم، ح٢٠٨
[۷] المؤمنون: ٦٩

#اثبات_نبوت
#اثبات_صداقت_پیامبر
#آنتی_شبهات

**سلسله‌‌ی اثباتِ نبوّتِ سیّدنا محمّدﷺ {15}

مرحله‌ی نخست: اثباتِ صداقتِ پیامبرِ اسلام (ص)**

1. تأخیر در نزولِ وحی در عینِ نیازِ پیامبرﷺ

توضیح: بارها پیش می‌آمد که در عینِ نیازِ شدیدِ پیامبرﷺ به وحی، برای مدّتی هیچ آیه‌ای در رابطه با موضوع مورد نیاز ایشان نازل نمی‌شد تا اینکه در نهایت پس از مدّتی وحی می‌آمد و مشکلِ پیامبرﷺ برطرف می‌گشت. به عنوان نمونه بخاری و مسلم نقل می‌کنند شانزده یا هفده ماه‌ بود که پیامبرﷺ اشتیاقِ شدیدی نشان می‌داد قبله‌ی مشترکِ مسلمین و یهود عوض شود، امّا هیچ آیه‌ای نازل نمی‌شد و پیامبرﷺ امیدوارانه به آسمان می‌نگریست تا این‌که پس از مدّت‌ها وحی فرود آمد[١]:
ما نگاه‌هایت به سوی آسمان را می‌بینیم... پس روی تو را به قبله‌ای می‌گردانیم‌ که خشنود شوی‌
- البقرة: ١٤٤
همچنین در صحیحین آمده مدّتی وحی قطع شد و مشرکین (یا به روایتی زنی از مشرکین که گفته‌اند همسر ابولهب بود) به پیامبرﷺ طعنه می‌زدند که «محمّد به حال خود رها شد!» (یا به روایتی «می‌بینم شیطانت تو را رها کرده است!») تا این‌که سوره‌ی ضحی نازل شد و پیامبرﷺ را این‌چنین دل‌داری داد[۲]:
سوگند به روشناییِ روز...
و سوگند به شب، هنگامی که آرام گیرد.
که پروردگارت تو را رها نکرده و موردِ خشم قرار نداده است.
و هر آینه آخرت برای تو بهتر از دنیاست
و به‌زودی پروردگارت تو را عطا خواهد داد تا خشنود شوی..
آیا تو را یتیم نیافت و پناهت داد؟
و تو را سرگشته ندید و هدایتت کرد؟
و تنگ‌دستت نیافت و بی‌نیازت گردانید؟
حتّی امام بخاری از حزن و ناراحتیِ پیامبرﷺ هنگامِ انقطاعِ وحی‌ای که بعد از نزولِ نخستین آیات رخ داد گزارش می‌کند. [۳] (البته این روایت، تنها به ناراحتی پیامبرﷺ اشاره می‌کند و غیر از روایتی‌ست که بلاغاتِ زهری با لفظِ "فیما بلغنا" را شامل می‌شود و به جزئیاتِ این ناراحتی می‌پردازد)

وجهِ استدلال: اگر قرآن ساخته‌ی پیامبرﷺ بود چرا خیلی زود آیه‌ی تغییر قبله را از خود نساخت تا بلافاصله از شرِّ یهود خلاص شود و به‌جای آن یک‌سال و نیم صبر کرد؟ یا چرا باید خودش با ایجاد فترت وحی طعنه‌ی مشرکین را تحمّل کند؟ يا چرا باید از انقطاعِ وحی ناراحت شود؟ بنابراین این موارد نیز به عنوانِ شاهدِ قدرتمندِ دیگری کنار سایرِ شواهد قرار می‌گیرند و تردیدی در صدقِ پیامبر صلّی الله علیه وسلّم باقی نمی‌گذارند.

وثاقتِ تاریخی: علاوه‌بر‌این‌که از خودِ متنِ قرآن که متواتراً نقل شده این ماجراها قابلِ برداشت است شأنِ نزولِ آن‌ها در صحیحینِ بخاری و مسلم آمده و به اصطلاح «متّفق علیه» به شمار می‌آیند که بالاترین درجه‌ی اعتبار یک روایت اسلامی‌ست. البته در سایر کتب معتبر شیعه و سنی هم به کرّات آمده‌‌اند.

?ارجاعات
[١] صحيح البخاري ح٧٢٥٢ و صحيح مسلم ٥٢٧
[۲] صحيح مسلم، ح١٧٩٧ و صحيح البخاري ح١١٢٥
[۳] صحيح البخاري، ٤٩٥٣

#اثبات_نبوت
#اثبات_صداقت_پیامبر
#آنتی_شبهات

وجه استدلال: قطعاً پیامبر -مانند هر کسی که جای او بود- می‌دانست قرار است سختی‌های بی‌شمار و طاقت‌فرسایی در مقابل این قوم وحشی و جاهل‌ومتعصّب تحمّل کند و -اگر به یاری حتمی خدا اعتقاد نداشت- باید احتمال بسیار زیادی می‌داد که نهضت او با شکست مواجه شود. پس اگر به دنبال اهداف دنیوی بود چرا همان اوّل پیشنهادهای مشرکین را قبول نکرد تا به آسانی به همه چیز برسد و زندگی بسیار راحت و متمکّنانه‌ای داشته باشد و در مقابل، این همه سختی را به جان خرید و بیشتر این ۲۳سال را در اضطراب و سختی و تحمّل رنج‌های گوناگون سپری کرد؟ این مورد هم کنار سایر شواهد نشان می‌دهد پیامبرﷺ هیچ انگیزه‌ی مادّی‌ای از رسالتِ خود نداشت.

● آیا پیامبرﷺ فقط یک مصلحِ اجتماعی بود؟

این‌جاست که برخی ملحدین "اصلاحِ اجتماعی" را هدفِ پیامبرﷺ می‌دانند. نخست این‌که هر آن‌چه پیش از این قسمت در این سلسله گفتیم و بعداً خواهیم گفت همگی -در کنار هم- علیه این توجیه ملحدین قرار می‌گیرند از جمله شهامتِ تحدّی و پیشگویی، ردِّ ارتباطِ خورشیدگرفتگی و فوتِ ابراهیم، عتاب‌های قرآن و افشای نهانِ پیامبرﷺ در آن، تفاوتِ اسلوب و واژگانِ قرآن و حدیث، دستوراتِ جزئی‌ای که ربطی به اصلاح اجتماعی ندارند مثلاً حرمت خوردن گوشت برخی حیوانات، حرمتِ نگه‌داری و فروش سگ، نواقض وضو، کفّاره‌ی شصت‌روز روزه‌گرفتن برای تنها یک‌روز روزه‌خواری بدون عذر، احکامِ جزئیِ حج، تقدّمِ راست بر چپ در برخی امور، احکامِ جزئیِ شکار و حیوانات شکارشده و لباس‌پوشیدن و... امّا نکته‌ی مهمّی که این احتمال را مردود می‌کند، این است که هرکس سر سوزنی با قرآن و سنّتِ پیامبرﷺ آشنا باشد، می‌داند بیشترین تأکیدِ این دو روی باورهای غیبی و دوری از شرک و اعتقاد به قضاء و قدر و لوح محفوظ و ایمان به آخرت و بهشت و جهنّم و عذابِ قبر و نکیر و منکر و فرشتگان و عبادات و روزه و نماز و حج و... است و این تردیدی باقی نمی‌گذارد که مهم‌ترین هدفِ پیامبرﷺ آموزشِ اعتقادِ صحیح درباره‌ی خدا و نحوه‌ی درستِ عبادتِ او بود؛ همچنین از عباداتِ بی‌اندازه و گریه‌های پیامبرﷺ هنگام پرستشِ خدا (قبلاً درباره‌ی این‌ها مفصّل صحبت کردیم) مشخّص است ایشان ایمانِ بسیار راسخی به خدا داشته است. پس با این حساب، چطور چنین شخصی جرئت می‌کرده به همین خدا، بی‌شمار دروغ نسبت دهد و هزاران امرونهیِ دروغین را به عنوان فرمانِ ابدیِ خدا به تمام بشریت عرضه کند؟ این در حالی‌ست که در همان قرآن این عمل یکی از شنیع‌ترین اعمال دانسته شده و تنها در یک آیه سه‌بار گفته شده وای بر (=وَيْلٌ) چنین کسانی که از خودشان چیزهایی می‌نویسند و به خدا نسبت می‌دهند [البقرة: ٧٩] و بارها مشرکین را به دلیل این‌که بدون ارتباط با خدا درباره‌ی امور غیبی صحبت می‌کنند مذمّت کرده [القلم: ۴۷] و فقط 9 بار آمده "وَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّنِ ٱفۡتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا" یعنی: «و چه کسی ستمکارترست از آن که به خدا دروغ می‌بندد؟». واقعاً فکر می‌کنید کسی که بدون هیچ تردیدی تمام همّ‌وغمش "خدا" و تنزیه و تکبیر او بود، می‌تواند عامدانه چنین ظلمِ عظیمی در حقِّ خدایش مرتکب شود و از آن‌طرف کسانی که چنین کاری می‌کنند را از جانبِ همان خدا به شدّت محکوم کند؟ حاشاه وکلّا!

وثاقتِ تاریخی: هر موردی که اشاره کردیم، در روایاتِ حسن یا صحیح ریشه داشتند و تقریباً هر کدام به طرقِ زیاد و به شیوه‌های گوناگونی در تاریخِ اسلام تکرار شده بودند تا جایی که همه‌ی آن‌ها برای کسی که مطالعه‌ی سطحی‌ای در تاریخِ اسلام داشته باشد آشنا هستند. در سختی‌های طاقت‌فرسایی که پیامبرﷺ در راهِ دعوتِ اسلام کشید هیچ شکّی نیست و قطعاً به تواترِ معنوی می‌رسند.

?ارجاعات
[۱] الراوي : جابر بن عبدالله | المحدث : الألباني | المصدر : فقه السيرة الصفحة أو الرقم : 107 | خلاصة حكم المحدث : إسناده حسن
[۲] أخرجه البخاري (5722)، ومسلم (1790).
[۳] أخرجه البخاري (240)، ومسلم (1794).
[۴] سيرة إبن هشام، ج ٢، ص ٤١١
[۵] صحيح البخاري، ح٢٥٦٧
[۶] صحيح مسلم، ح٢٩٧٤
[۷] صحيح مسلم، ح٢٩٧٧
[۸] صحيح البخاري، ٢٩١٦

#اثبات_نبوت
#اثبات_صداقت_پیامبر
#آنتی_شبهات

به الله متعال سوگند که در شمال غزه مردم برگ درختان را می‌خورند... غرور شما، عربیت‌ شما و دینداری شما کجاست؟!

جهاد حلس

یک نظرسنجی اسرائیل سوزانه:«تنها 12 درصد اسرائیلی‌ها تحقق اهداف جنگ را ممکن می‌دانند.»

کانون مطالعات امنیت داخلی (ملی) صهیونی اقدام به برگزاری یک نظرسنجی کرده که بر اساس آن تنها 12 درصد اسرائیلی‌ها گفته‌اند به تحقق تمام اهداف جنگ در غزه باور دارند.همچنین 15 درصد اسرائیلی‌ها نیز گفته‌اند به دنبال مهاجرت از اسرائیل هستند.

مرکز اطلاع رسانی فلسطین