پریشونت نبودم؟ من حیرونت نبودم؟

شعر از
حسین پناهی عزیزم.

«ناگهان قلبم ریخت و من ماندم و جای خالی بزرگی در سینه‌ام. شگفت‌انگیز بود که چطور می‌توانستم ادامه بدهم؛ خوب باشم و بعد ناگهان -بوم- آن‌قدر دل‌تنگش می‌شدم که حتی ناخن‌هایم هم درد می‌گرفت!»

مامانت کجا بود اخه بچه
یه نون خامه‌ای کوچیک و‌ تنها رو ول کرده بود وسط خیابون

امروز یه گربه همین شکل و اندازه تو مسیر برگشت دیدم
با همه‌ی ترسم دلم میخواست بذارمش تو کوله‌م بیارمش خوووونه :)))))

من به مهمانی جهان آمده‌ام و جهان به مهمانی من. اگر من نبودم، هستی چیزی کم داشت. اگر این شاخه‌ی بید خانه‌ی ما، هم اکنون نمی‌جنبید، جهان در چشم براهی می‌سوخت. همه چیز چنان است که می‌باید. آموخته‌ام که خرده نگیرم. شکفتگی را دوست دارم. و پژمردگی را هم.
-سپهری

یخورده زیاد شدن:)))

به گمانم ذهنیتی که آدم‌ها از خود برای هم به یادگار می‌گذارند، از همه چیز بیشتر اهمیت دارد. وگرنه همه آمده‌اند که یک روز بروند.
-صمد بهرنگی