مدتی ک اینجا نیستم، مراقب خودتون باشید?

ارادت من به Joe Dassin ک اصلا نیاز به توضیح نداره ولی این دوتا ترکش ک بالا هستن، یجور دیگه ان برام:)))

A moi, à la folie dont tu es la raison
A mes colères sans savoir pourquoi
A mes silences et à mes trahisons quelquefois
A moi, au temps que j’ai passé à te chercher
Aux qualités dont tu te moques bien
Aux défauts que je t’ai cachés
A mes idées de baladin:)

پارسال همین حدودا بود فک می کنم ک یه روز با دوست صمیمیم توی پارک نشسته بودیم و صحبت می کردیم. یادمه ک حس می کردیم پُر شدیم از همه چیز، ک مچاله هستیم و هیچی نداریم توی زندگی برای چنگ زدن بهش، تنها توی سیاهی مطلق نشستیم و فقط می تونیم صدای همو بشنویم و حرف بزنیم تا فقط بتونیم نجات پیدا کنیم از تک تک اون لحظه ها. از مدل زندگی و بی رحمی هاش خسته بودیم، از تمام چیزای جدیدی ک ذره ذره داشتن ما رو آب می کردن.
یادمه ک بهم گفت : اون آدم با رفتنش بخشی از من رو برد، بخشی ک خوشحالی رو حس می کرد و الان انگار هیچی حس نمی کنم جز درد، یه دردِ زیاد.
حس می کنم من الان همونجایی ایستادم ک حس اینو دارم کسی یا اتفاقی اون قسمت خوشحالی من رو برده. روزایی ک یکم خوشحالم بعد از گذشت چند ساعت همه چیز فید میشه و دوباره منم با اون صفحه ی خالی، انگار ک خوشحال بودن یه جرمه!
یه لحظه هایی حس می کنم همه ازم متنفرن و هیچی واقعی نیست، می بینم خودمو یجا ک ساکت و ناتوان نشستم و همه کس و همه چیز داره دوره میشه.

من سال هاست هیچ برهه ای از زندگیم رو بدون دپرشن نگذروندم، هیچ وقت دست از تلاش برای گذر کردن از یه مود و حال بد، برنداشتم. اما این چند ماه برام خیلی عجیب و غریب بود. غرق توی دیسترکشن و فرار کردن و همزمان رو به رو شدن، پر از تناقض و حقیقت های تلخ. سر و کله زدن با حسایی ک نه هر روز، بلکه هر لحظه باهاشون می جنگیدم و انگار تهش بی اثر بود و فقط این منم ک خسته و بی جون تر از همیشه توی تختم دراز کشیدم و می نویسم، و تقلا می کنم ک بفهمم چخبره تو ذهنم و یا توی زندگی واقعیم!
همین..

۱۷ آذرِ ۱۴۰۲

این عکس...

خب حالا ک این بازی شروع شد بقیه شم بذارم?

انبه رو یادم رفته بود بذارممم