#جان_بخشی_زندگی

هنگامیکه تنها می‌شوم، گوشه‌ای می‌نشینم و به کنج دیوار چشم می‌دوزم.
آینه‌ام را می‌بینم که حقایق زیادی را در سینه خود پنهان کرده، کلید‌هایم که قفل مشکلم را باز نکرده و گلدانم که سال‌هاست دیگر با من حرف نمی‌زند، انگار حرف‌هایش را زیر خاک دفن کرده و دیگر انگیزه‌ای برای سبز شدن ندارد...
راستش دنبال جایی امن لا به لای کتاب‌های کبود و رنجورم میگردم که روحم را آرام کنم اما نه؟!
نه من دیگر همان آدم سابقم، نه آن آدم سابق من...
خود را رها کرده‌ام؛ اجازه میدهم چشم‌هایم اشک بریزند و این حسرت که از رگ‌ها تا مغز استخوان جاریست را به آغوش می‌کشم.
دلم که تنگ می‌شود به تابلو اتاقم خیره می‌شوم.
تابلو تصویر زنی است که چشمانش را بسته مثل همه آدم‌ها، در نگاه اول همه چیز عادی به نظر می‌رسد ولی در نگاه دوم طعم وحشت را با وجودت می‌چشی.
چه بغض‌های رنگ پریده در صورتک‌ها نمایان است و مشتی غم پشت شیشه لبخند تشبیه شده و چه بسیار احساساتی که نامرئی بودند، نادیده گرفته شده و آرام سوختند و خاکستر شدند.
و این انتظار برای اصلاح دروغی تصنعی‌ایست.
گاها به این فکر میکنم اگر امروز کسی خوشحال بود و یا نادیده گرفته نمیشد.
به جای اینکه جسمش در زمین گل دهد، در روحش گل میداد.
آن موقع ما آدم‌ها شاید هنوز حرفی برای زدن، قلبی برا دوست داشتن و دستی برای رد و بدل مهربانی داشتیم.
آدم‌ها فقط کمی توجه می‌خواهند همین، کاش به جای آموختن استعاره مرگ، جان بخشی به زندگی را بیاموزیم...
#نسیم_شکری

#ثنا
همه‌ی آدم‌ها تکیه گاهی دارند و تو برایم همان ناحیه امن و تکیه گاه من هستی.
نمیدانم تو را من بزرگ کردم یا تو مرا، اما اینرا میدانم خشت هایت را محکم ساخته‌ام.
باید معمار خوبی باشم چرا که ریشه‌ات را از صبر، ساقه‌ات را از استقامت و ایمان، برگ هایت را به طراوت و سرسبزی امید و حاصل میوه‌ی نور و لبخند ساختم و این چنین سازه‌ای هرگز سست نخواهد شد.
خودت بهتر میدانی که من طبیعت را دوست دارم، اما منظره‌ی صورت تو چیز دیگریست بهتر است بگویم جادوی هنریست.
کسی که صدایش قشنگ‌تر از نبض دریا، چشمانش همرنگ عسل، آغوشش گرمتر از خورشید و گونه‌هایش وقتی خجالت می‌کشد سرخ تر از سیب است، اغلب هم بوی نعناع می‌دهد آخر او آدامس و شامپو با رایحه نعناع را خیلی دوست دارد.
شاید تو جز محدود افرادی باشی که فراتر از کلمات و تصورات من است.
کسی که عمق زیادی دارد و هر قدر بخواهم بیشتر از تو بگویم بیشتر غرق خواهم شد.
راستش در کنار تو انگار متوجه زمان نمی‌شوم، نکند ساعت شریک جرم ماست.
انگار منتظر می‌ماند که ما با هم خاطراتی به بلندای یلدا در تپش حوادث و سردی تنهایی بسازیم.
راهی بسازیم برای رسیدن به ماه و قدم بگذاریم در ویلای آرزو، جشن بگیریم در طوفان آرامش و فتح کنیم پله‌های ترقی را کنار هم.
پس بیا و ثنای بهشت باش و من نسیمی همراه.
پس دستم را بگیر تا خیال را باور کنیم، پرواز کنیم بدون بال، بخندیم بدون جک، عاشق باشیم بدون عشق و گریه کنیم به راحتی...   
جایی شنیدم که گفته‌اند که گنجشک اگر اشک بریزد میمیرد برای همین اینقدر مقدمه چیدم که بگویم تو را به اندازه‌ی اشک گنجشک دوستت دارم، شاید اینگونه بتوانم بی‌نهایت را برایت معنی کنم خواهر کوچک من.
می‌توانم به راحتی بگویم که زندگی من در اصل سیاه و سفید است، اما بودنت رنگ را به زندگیم تزریق کرد، برای همین برای همیشه، بی‌منت و سخاوت‌مندانه تا کرانه ابدیت دوستت داشته و خواهم داشت...
#نسیم_شکری

رک بگویم از همه رنجیده‌ام،
از غریب و آشنا ترسیده‌ام،
بی خیال سردی آغوش ها
من به آغوش خود چسبیده‌ام...

#فریدون_مشیری

#درس_زندگی
دوران دانشگاه دوستی پیدا کردم، که دختر زیبایی بود، با هم خوب وقت می گذراندیم و من به او اعتماد داشتم تا جایی که برخی از کارهایش را من انجام میدادم.
یک ترم از دوستیمان گذشت و روزی امتحان داشتیم، او سوالات را داشت و به من نداد و یا اتفاقات بسیاری که از آن خبر داشتم و دلم شکسته شد.
یاد حرف مادرم افتادم که میگفت، این دنیا آدم های رنگی و متفاوت زیادی دارد، آنان با خوی مهربان و پسندیده به تو نزدیک می شوند تا کار های خود را انجام دهند و وقتی کارشان تمام شد رهایت می کنند، این همان ذات اصلی و سیاه و سفیدشان است.
همچنین او همیشه به من می گوید چهره‌ام شبیه بچگی هایم است.
برای همین وقتی در آینه نگاه می کنم دختر بچه‌ای با عواطف لطیف کودکی می‌بینم که دیگران این معصومیت و احساسات را نابود کرده‌اند.
برای همین اختلاف سنی بین چهره و روحم زیاد است.
چهره‌ام در دوران کودکی و روح و احساساتم در آستانه‌ی صد سالگیست.
فکر کنم این اتفاق خوبی باید باشد، هر چقدر که با این گونه آدمها دست و پنجه نرم کنم قویتر و شکست ناپذیر تر خواهم بود.
اما نمی دانم چرا اینقدر بزرگ شدن دردناک است.
دلم را می لرزاند و تمام تصورات خوبم در یک لحظه بخار شده و به هوا می رود.
اعتمادم مدت هاست خوابیده و شاید دیگر در خواب زمستانی است، مگر اینکه بهار بیاید.
اما بعید می دانم دنیای آدم ها همیشه زمستان است و بهاری ندارد.
دیگر نیازی به گلوله نیست، یک حرف و یا یک رفتار آدم را می کشد و التیام آن می شود سپردن به دست خدا...
به خودم افتخار میکنم، فکر کنم کم کم دارم بزرگ می شوم و یاد می گیرم عشق، محبت و فداکاری را برای خیلی‌ها الکی خرج نکنم، هر کسی جنبه ندارد.
اگر هم از من بپرسند چرا اخلاقت اینقدر سرد شده تنها خواهم گفت اخلاق من منشا رفتار توست همینقدر کوتاه و منطقی.
#نسیم_شکری
@nasimhaikanegar

?اشتراک کننده : ? عشق یعنی مبتلای درد شد زندگی در چشم او هم طرد شد فرصتی باقی نماند واپسین عمر او هم رنگ برگی زرد شد #نسیم_شکری Ch : @Yaqoob_Official

?اشتراک کننده : ?

عشق یعنی مبتلای درد شد
زندگی در چشم او هم طرد شد
فرصتی باقی نماند واپسین
عمر او هم رنگ برگی زرد شد

#نسیم_شکری

Ch : @Yaqoob_Official