‌مرگ دقیقا همانجا بود؛ لابه‌لایِ اقیانوسِ چشمانت.
هنوز هم به یاد دارم آن روزی که برای اولین‌بار به آن اقیانوس خیره شدم، من همان‌لحظه فهمیدم که خواهم مرد؛ می‌دانستم که مرگ با قدم‌های آرام دنبالم خواهد کرد. اما با این‌حال باز هم به سوی اقیانوس قدم برداشتم، نمی‌دانم قصدم چه بود، اما آنقدر زیبا بنظر می‌رسید که می‌خواستم غرق شوم لابه‌لای امواجِ خشمگینَ‌ش و هیچ ریسمانِ نجاتی برایم نرسد. انسان اینگونه‌ست مگر نه عزیزم؟! همیشه سمت چیزهای زیبا و باشکوه می‌رود حتی اگر موجبِ مرگ‌ش شود! به‌راستی که مرگ نمی‌توانست آنقدر هم بد باشد؛ تو جانِ مرا گرفتی محبوب‌م و بی‌شک آن مرگ، شیرین‌ترین مرگِ من بود!

— چـهـارده آگـوسـت؛ بـاغبـانِ مـرده.

Telegram

attach 📎

فـور‌ کنیـد پســت فیـوم رو فـور کنـم ؛
بـه تم / پروف / بیوی دیلیتـون نمـره بـدم و فیـوام رو جوییـن شـم .
ظرفیت : 610 ـبشیم ؟

۵ روزه نیومدم اینجا

‌آنا، نمی‌خواهم زندگی کنم..حالا گوش کن، زندگی دوست داشتنی است، اما نمی‌خواهم زندگی کنم. حتی نمی‌توانم توضیح بدم. می‌دانم که احمقانه به نظر می‌رسد‌‌..اما کاش این حس را می‌فهمیدی. زنده بودن، بله، زنده بودن و ناتوان از زندگی کردن. آه، چه فرسایشی‌. شبیه سنگی هستم که زنده است..و بیرون از همه‌ی چیزهای واقعی گیر کرده است..آنا، تو از این چیزها خبر داری؟می‌توانی بشنوی؟؟؟ آرزو می‌کنم یا شاید آرزویم این است که کاش از چیزی می‌مردم؛ در این صورت می‌توانستم شجاع باشم، اما رو به مردن نیستم و با این حال‌‌..با این حال از پشت دیوار می‌بینم که همه به جایی می‌روند که من نمی‌توانم بروم، از پشت دیوار خاکستری مه‌آلودی حرف می‌زنم، زندگی می‌کنم اما نمی‌رسم یا اشتباه می‌رسم..باور کن، باورت می‌شود؟ می‌خواهم تعلق داشته باشم. شبیه یک یهودی هستم که سر از کشور اشتباهی درآورده است‌. من بخشی از هیچ کجا نیستم. عضو هیچ چیز نیستم‌. یخ زده‌ام.

— بـخشـی از نـامـه‌ی آن‌سکـستـون بـه آنـا کـلارک.

Telegram

attach 📎

‌خسته‌تر از آنم که بتوانم نامی بر حالِ خود بگذارم.
روزهای قدیم گفته بودی باغبانِ گلخانه‌ی قلبت هستم اما خودت آن گلخانه را به آتش کشیدی. تمام آن گل‌هایی که گلبرگ‌‌هایشان از عشقِ وجودم زینت‌بار بودند، در ثانیه خاکستر شدند. تار و پودِ قلبم؛ این بود جواب آنهمه خاطرات و خیال‌هایمان؟ اگر دوستم نداشتی چرا اجازه دادی پیچک‌های زهردارِ عشقت بیشتر به قلبِ ناتوانم ریشه بندازد؟! ما سوگند خوردیم که ابدیت برای ما باشد و خاطره‌ای شیرین از روزهای نرسیده‌مان باشیم اما آن ابدیت جایش را به هیچ‌‌وپوچ داد عزیزکرده. هردوی ما می‌دانیم که جوابی برای اینها نداری، من‌هم دیگر توانِ آن را ندارم که دنبال جواب‌هایشان بگردم؛ این باغبان دیگر میلی ندارد به گلخانه‌ای برود.

— سوم آگـوست؛ باغـبانِ خـستـه.

Telegram

attach 📎

‌اگر می‌شد صدا را بوسید، صدای تو می‌شد بوسیدنی‌ترین آواز تاریخ، درست به بوسیدنی بودنِ پلک‌های خسته‌ی آخرشب‌هایت یا شاید هم شیرینیِ عطرِ آغوشت. به خورشیدِ خنده‌هایت قسم دهم یا ماهِ چشمانت که دوستت دارم از طلوع تا غروب؟! یا گمان کنم باید عمقِ جهانِ نگاهت را مثال زنم برای عمقِ وجودت در منظومهء قلبم.
ای گناهِ شیرینِ من، طلوعِ امروز بهترین روز من را خبر می‌دهد.

— دو آگـوست؛ باغـبانِ عـاشـق.

Telegram

attach 📎