اگر دهن باز کنم همه‌ش غر و دلتنگیه.
همه‌ش غصه‌س، همه‌ش یه آدمیه که تمام وجودش رو جا گذاشته تو این تیکه از دنیا.
همه‌ش یه آدمیه که پر شده از تناقض اما داره خودش رو به زور می‌کشونه به زور دست خودشو به لبه‌ی پرتگاه محکم گرفته که سقوط نکنه، که نور قلبش کم نشه از عشق و برکت این تیکه.

حس می‌کنم میون این همه آدم گریزی و تنفرم نسبت به آدما دلم می‌خواد بیشتر با این دختر رفیق بشم و گرم بگیرم.

حس می‌کنم میون این همه آدم گریزی و تنفرم نسبت به آدما دلم می‌خواد بیشتر با این دختر رفیق بشم و گرم بگیرم.

امشب بعد از زیارت رفتم باغ رضوان چای بخورم، رفتم رو صندلی بشینم که دیدم خیسه یکی از خادما داشت رد میشد گفتم ببخشید این صندلی خیسه دستمالی چیزی دارید بشه تمیزش کرد؟
گفتش نه والا شرمنده که یهو برگشت گفت بذارید ببینم با دستکشم میشه خشکش کرد، هرچی گفتم نمی‌خواد قبول نکرد و تمام صندلی‌رو با دستکشاش خشک کرد و بعد گفت بفرمایید امتحان کنید ببینید خشک شده؟
وگرنه دوباره تمیز کنم:)))))
به معنای واقعی کلمه یه خادم جنتلمنِ مهربون بود.

با اینکه دیشب به یکی قول دادم امروز ناراحت نباشم و با حال خوب بگذرونم ولی وقتی ۵ صبح با نوتیف "تولدت مبارک" از خواب پریدم تا مرز سکته کردن پیش رفتم.

بیخیال خبر دادن دوتا از بسته‌هام رسیده، پس هیپ هیپ هورا.

عمیقا حس خیلی‌هایی که رفتن و هیچوقت برنگشتنو درک می‌کنم اونا عشق‌رو در جایی خارج از وطنشون پیدا کردن، عشقی ورای تمام آنچه که در اطرافمون جریان داره.

وداع برام به اندازه کافی سخت بود اما درست اون لحظه‌ای که دختربچه‌های قشنگم اومدن تو بغلم دستشونو دور کمرم حلقه کردن سخت‌تر شد دلم می‌خواست تا ابد همونجا بمونم و هیچوقت برنگردم.

اگر قرار بود انقدر دوریتو تحمل کنم ترجیح میدادم این دفعه کنارت بمیرم و هیچوقت برنگردم، اما دعام مستجاب نشد.

حس آدمیو دارم که از اسارت چندین ساله به وطنش برگشته؛))))