«به پاییز سلام کن.»

به فصل محبوب‌ام رسیدیم؛
به زرد و نارنجی درخت‌ها، به آواز ابرها، به رعد و برق و باران.
آری، پاییز یعنی اندوه و اندوه یعنی من.

از آن آدم‌هايي بود که حتي اگر فقط درباره‌ي آب‌وهوا هم با او حرف میزدي، باز هم با لبخند از او جدا مي‌شدی.

[بوسه.. بیا نزدیک‌تر.]

بي‌قرارِ … م. شاید کمي هم بيشتر.
|| @Mehgerefteh

ادکلن موردعلاقم شده ۲۲ ميليون. پيجي نداريد عطر مشهدي سفارش بگيره.؟

از شوقِ آن بر و دوش روزی بغل گشودم؛آغوش من چو محراب‌، دیگر به هم نیامد. | صائب تبريزي

واي آقاي شجريان واي. اين ساعتها با روح و روانِ من چيكار ميكني. فقط خدا ميدونه.

و من تا سوالِ زينب رو خوندم با خودم تكرار كرد «عمق» و چقدر عجيب! چون هميشه به نظرم عشق عميق ترين زخمه. يه زخمي كه بزرگت ميكنه، بهترين ميكنه و تا روحت نفوذ ميكنه.

و در آخر،
همان‌ كسي رهایت مي‌کند
که به او گفته بودی «از رها شدن خسته‌اي»