می گویند لذت ببر دنیا دو روز است....
اما چرا این حرف در من تنها یک سکوت عمیق بر می انگیزد؟
چرا لذتهایی که دیگران را سرمست میکند، برایم بی رنگ شده اند؟
نکند احساسم را از دست داده ام؟
واما نه... هر چه عمیق تر میشوم بیشتر می فهمم که این یک لطف است نه یک کمبود.
شاید خدا نمیخواهد دلم را به چیزهایی که میگذرند گره بزنم.
شايد لذت من در جایی دیگر است
در آرامشی که از جنس ماندن است نه گذر
پس بگذار بگویند دنیا دو روز است...
بگذار بدوَند، بخندند، در لحظه گم شوند.
اما من
من به این سکوت،
به این لطف پنهان،
به این لذتی که از جنس بیداری است
دل می بندم...

دل بستن به خدا و مشغول شدن به ذکر او و قناعت، عوامل از بین رفتن و دور شدن غم‌ها و ناراحتی‌ها و سبب آرامش و زندگی خوب هستند. هرکس به غیر خدا دل ببندد و ذکر خدا را فراموش کند و به آنچه خدا داده، قانع نشود، زندگی سختی خواهد داشت و بیش از سایر مردم، گرفتار غم و اندوه خواهد شد؛ تجربه، بزرگترین شاهد و گواه این ادعا است.

عاقلان از درد فکری به انزوا کشیده میشوند و جاهلان در غیبت آنان بر قله‌ی توهم دانستن می ایستند.

﴿وَكَذَٰلِكَ أَخۡذُ رَبِّكَ إِذَآ أَخَذَ ٱلۡقُرَىٰ وَهِيَ ظَٰلِمَةٌۚ﴾ [هود: ۱۰۲] «و اینگونه است گرفت پروردگارت وقتی آبادی‌هایی را بگیرد که اهالی آن ستمگرند».

یکی از نشانه‌های بدبختی، شقاوت، لغزش و سقوط جایگاه بنده، این است که بر بندگان خدا ستم کند، حقوق آنها را پایمال نماید و در حق مستضعفان و بینوایان، ستم روا دارد.

یکی از حکما گفته است: از کسی بترس که در برابر تو یاوری جز خداوند ندارد.

در بحث های [میان خودی] بارها به این تاکید داشتم که رژیم رافضی ایران جزء از پروژه های صهیونیزم هست؛ و این شاید امروز بر بیشتر افراد آشکار شده باشد.
اما آنچه فکر من را بیشتر درگیر خودش می نمود این بود که: حماس چرا اینقدر بر این دولت رافضی اعتماد دارد!؟