*شبِ هجدهم.

از این وضعیت معلق بودن خستم، دارم با همه توانم می‌دوام ولی نمی‌دونم می‌رسم؟ نمی‌رسم؟ وسط راه تموم می‌کنم‌؟ چی می‌شه؟

«بشر» کسی که دیدن‌ش بشارته.. خوشحالیه. کو بشر؟

*شبِ یازدهم.

*شبِ دهم.

«چند باشد شمع من بازیچهٔ دست فنا؟»

با تاخیر یادآوری شد.?

*شبِ سوم.

یه نکته زیبا هم یادتون بدم
می‌گفت آدما هرچقدر به کسی نزدیک میشن، به همون اندازه از اطرافیانشون دور میشن. پس به کسی نزدیک بشید که ارزش دور شدن از بقیه رو داشته باشه.
شبتون بخیر.

امان از حزنِ جمله‌‌ی«به تو تکیه کرده بودم.»