همهٔ شعله‌ها
یک جور خاکستر می‌شوند؛
ولی
هر خاکستری
یک جور
پرنده‌ای می‌شود.

زادهـ♡ـوش
ـــــــــــ♥️⊰⃟𖠇࿐ྀུ༅

پرنده‌های بالشم
نوحه می‌کنند،
بگذار
آفتاب پنجره
همچنان برقصد،
فقط من را
به گرگ‌ها برسان،
از آن‌ها وقت گرفته‌ام.

زادهـ♡ـوش
ـــــــــــ♥️⊰⃟𖠇࿐ྀུ༅

شب
به خودش باور نداشت؛
بعد از هر تکهٔ تاریکی،
نقطهٔ روشن گذاشت.

زادهـ♡ـوش
ـــــــــــ♥️⊰⃟𖠇࿐ྀུ༅

قلب‌های شکسته را
با
تابوت‌های شکسته
تشییع کردند.

زادهـ♡ـوش
ـــــــــــ♥️⊰⃟?࿐ྀུ༅

لحظه‌های رفته از دیدار می‌رنجاندم
این جدایی‌های دل آزار می‌رنجاندم

دور خود می‌گردم و در نقطه‌ای خشکم زده
جا و بی‌جا نقطهٔ اجبار می‌رنجاندم

روی خود از من بپوشان چون که می‌دانم چنین
روشنایی‌های لاکردار می‌رنجاندم

چون کلاغی کاغذی هستم که بادی کم‌نفس
با مترسک‌های گندم‌زار می‌رنجاندم

یک ترک از بغض تا عمق وجودم رفته است
زیر و رو ویرانم و آوار می‌رنجاندم

•┈✾~محمدرضا زادهوش~✾┈•     ‌‌‌‌ ‌‌‌

آبی پیراهنت؛
هنوز
جزیره‌های ناشناخته دارد.

زادهـ♡ـوش
ـــــــــــ♥️⊰⃟?࿐ྀུ༅

افسارم را
از دست سرگردانی گرفتم،
نشانی آتش را گرفته بودم،
تا
باد، زودتر خاکسترم را پراکنده کند.

زادهـ♡ـوش
ـــــــــــ♥️⊰⃟?࿐ྀུ༅

همهٔ زخم‌ها
خوب می‌شوند؛
به جز
زخم آشنایی.

زادهـ♡ـوش
ـــــــــــ♥️⊰⃟?࿐ྀུ༅

رقص طلایی خورشید
با جام لب‌ریز از خواب من
زیر شکوفه‌های صبح.

زادهـ♡ـوش
ـــــــــــ♥️⊰⃟?࿐ྀུ༅

نپریدم که از این فاصله‌ها نق بزنم
سر واماندن از آن قافله‌ها نق بزنم

هم‌قفس رفت و دل‌آرام نشستم که شبی
باز از تیرگی مرحله‌ها نق بزنم

خسته از ماندن و جان کندن و طوفان در پیش
وقت کو که در این ولوله‌ها نق بزنم؟

برکنارم که بگویم نرسیدم مثلاً
یا که از رنجش کم‌حوصله‌ها نق بزنم

همچنان در سر من دغدغهٔ دوری تو
تا که از سردی بی‌مسأله‌ها نق بزنم

•┈✾~محمدرضا زادهوش~✾┈•     ‌‌‌‌ ‌‌‌