«وإنْ تمنيتُ شيئاً فأنتَ كُلُّ التمنّي»
و اگر چیزی را آرزو کنم؛ تو همه‌ی آرزوی منی.
امشب شما برای اجابت تمنای من دعا کنید و من، برای گشایش قلب شما. برای امیدهایی که قطره قطره جمع‌ کردید و برای اجابت خیرِ آرزوهای بلند‌تون؛ دعا می‌کنم. معامله‌ی خوبی میشه. مگه نه؟ مرغ آمین شاید در وسعت روح ما پرواز می‌کنه اما خدا قطعا همین نزدیکی‌هاست. در انحنای مد کشیده‌ی آرزو. در نفس‌های پیوسته‌ی من و شما...
آرزو کنید عزیزان؛ نزد خدا آرزوها نمی‌میرند...
از عمق جانم برای روشنایی روزهای پیش‌رویتان طلب خیر میکنم.
یقین دارم که خداوند در همین نزدیکی، در گوشه‌های ناگفته قلب‌های ما، در تنفس‌های امیدمندانه‌مان حضور دارد. امشب نجوای خواسته‌هایمان را به آسمان بسپاریم.

✍?بنده‌‌ی کوچک خدا
ریحانه جلالی فراهانی

سفر به خویشتن
در سفری دراز و پر پیچ و خم، هم‌سفران روحیم. مقصدی که به سوی آن می‌رویم، ژرفای وجودمان است. در این سیاحت نفسانی، یار دل‌های خویش باشیم. به زخم‌های روح، مرهم مهر بیافزاییم و به رویاهایمان بال و پر بخشیم تا به ساحل آرامش برسیم. همچون بذری پنهان در دل خاک، به آرامی بروئیم و به درختی تنومند بدل شویم. در این گستره هستی، نور افشانیم و به دیگران روشنایی بخشیم. آری، بزرگ‌ترین سفر، کشف دنیای درون است.

✍?بنده‌ی کوچک خدا
ریحانه جلالی فراهانی

حقیقتِ بهشت
بهشت، مقصدی در مختصات جغرافیا نیست که در انتهای راهی طولانی و در افق‌های دوردست انتظارِ ما را بکشد. بلکه بذری است که با کوشش و تلاش خودمان در دل می‌کاریم و می‌رویانیم و از رشدش قند در دلمان آب میشود. آیه‌ی عزیزِ «وَسَعَىٰ لَهَا سَعْيَهَا» به ما یادآور می‌شود که بهشت، نه در اتمسفر خارج از کالبد ما، که در اعماق وجودمان، و در قبیله‌ی عشقِ سمتِ چپِ قفسه‌ی سینه‌مان جا خوش کرده است. آنگاه که روحمان از بند تعلقات دنیوی رها شود و به سوی حق و حقیقت متمایل گردد، بهشت در همین دنیا، درست در همین لحظه، در همین نفس، تجلی می‌یابد و پرچم شادی را به دوش می‌کشد.
بهشت، پهنه‌ی سبزی است که در فضای دل می‌کاریم و با آبیاری صبر و شکیبایی، به اُمید صبر و ظفر، آن را پرورش می‌دهیم. در این گستره‌ی خالصِ سبز و اکسیژن، درختان معرفت ریشه دوانده‌اند و میوه‌های حکمت بر شاخه‌هایشان آویزان است. نهرهای زلال ایمان از میان این باغ جاری‌اند و با آوای دلنشین خود، روح را سیراب می‌سازند و فریاد تسبیح، بلند می‌دارند و سرمستانه به دنیای فانی جانی دوباره می‌بخشند.
این روضه‌ی رضوان، مکانی است که در آن، عشق به جای نفرت، نور به جای ظلمت و آرامش به جای آشوب حاکم است. در این فضا، هر نفس، نوایی از عبادت است و هر قدم، گامی به سوی کمال.
بهشت، نه یک مکان، بلکه یک حالت روحانی است. حالتی که در آن، انسانِ عالِم و عامل به وحدت با هستی می‌رسد و از بند نفس و هواهای نفسانی رها می‌شود و اوجِ کرامتِ خارق‌العاده و شریف خود را به رخ جهان می‌کشد. بهشتی که در آن، انسان، نه بنده‌ای مطیع، که دوست و محبوبی است که به محضر یارِ خود رسیده و دعوتِ خالقِ حکیم خود را لبیک گفته است.

✍?بنده‌ی کوچک خدا
ریحانه جلالی فراهانی

چرخه‌ی بینهایت
چندین بار است که جهان را بر دوشِ نحیفِ خود کشیده‌ای و به راه افتاده‌ای. کوله‌باری از خاطرات بر دوش، چمدانی از آرزوها به دست، و حسرت‌هایی در دستِ قدرتمندِ باد...
هر بار که می‌روی، گویی بخشی از وجودت را در آن دیار رها می‌کنی و با دریایی از احساسات دوباره بازمی‌گردی.
هر آغاز، نوید یک پایان را می‌دهد و هر پایان، آغازی نو را رقم می‌زند. در این چرخه‌ی بی‌نهایت، چند بار از نو متولد شده‌ای و چند بار مرده‌ای؟ چند بار به اوج قله‌ها رسیده‌ای و چند بار در ژرفای دره‌ها سقوط کرده‌ای و فریاد زده‌ای؟!
زندگی‌ات را چون کتابی ورق می‌زنی. هر صفحه، داستانی نو و هر فصل، تجربه‌ای متفاوت. در این کتاب، گاهی می‌خندی، گاهی می‌گریی و گاهی به تفکر فرو می‌روی و گاهی هم اصلاً نمیدانی که چه کار کنی؟!
در این مسیر طولانی و پرپیچ و خم، تنها تو بوده‌ای و خودت. گاهی زمین خورده‌ای، گاهی ایستاده‌ای و گاهی هم به پرواز درآمده‌ای. در این میان، صبر، رفیق همیشگی‌ات بوده و عشق، چراغ راهت.
چرا این همه تکرار؟ چرا این همه آغاز و پایان؟ شاید به این دلیل که زندگی، تکرار یک آهنگ زیبا است، با نت‌هایی متفاوت و ملودی‌هایی تکرارشونده و با محتوای رازِ ابدی. شاید هم به این دلیل که ما در جستجوی کمال هستیم و این تکرارها، پله‌های ترقی ما به سوی سعادت‌اند. اصلاً سعادت یعنی چه؟! فعلاً نمیدانم، نمیتوانم که فکر کنم که بدانم، باشه برای بعداً.
تو با این همه تکرار، همچنان تازه و پرانرژی هستی. راز جاودانگی‌ات چیست؟ شاید در همین تکرارهاست که زندگی معنا می‌یابد. شاید در همین آغازها و پایان‌هاست که به حقیقت هستی پی می‌بریم...
شاید هم...
شاید هم اصلا تو بگو؛
شاید...

✍?بنده‌ی کوچک‌ِ خدا
ریحانه جلالی فراهانی

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
چند بار در آینه‌های شکسته‌ی زمان به تصویر محو خود خیره شده‌ای؟ چند بار در کوچه‌باغ خاطرات قدم زده‌ای و برگ برگ خاطرات را ورق زده‌ای؟ چند بار در دریای بی‌کران هستی غرق شده‌ای و دوباره متولد شده‌ای؟ چند بار در آتش عشق سوخته‌ای و از خاکستر آن دوباره به پرواز درآمده‌ای؟ چرا این تکرار بی‌پایان؟ چرا این چرخه معیوب؟ شاید به این دلیل که زندگی، همچون کتابی است که هر بار با نگاهی تازه آن را می‌خوانیم و هر بار معنایی نو در آن می‌یابیم. شاید به این دلیل که هستی، صحنه‌ای است که هر لحظه نقش‌آفرینی جدیدی می‌طلبد و ما بازیگرانی هستیم که در هر پرده، نقشی متفاوت را ایفا می‌کنیم. شاید هم به این دلیل که انسان، موجودی است جستجوگر که در پی یافتن حقیقتی فراتر از زمان و مکان است و این جستجو، او را به تکرار و تجربه‌های جدید می‌کشاند. آیا این تکرار، نشانه‌ای از ناتوانی ما در تغییر نیست؟ یا شاید هم کلید رسیدن به کمال و شناخت خود است؟ شاید این تکرار، رقصی است که هستی برای ما می‌رقصاند تا به ما یادآوری کند که زندگی، سفری است بی‌پایان و هر لحظه آن، فرصتی برای شکوفایی و رشد است.

✍?بنده‌ی کوچکِ خدا
ریحانه جلالی فراهانی

مِهرت اجازه داد که مادر بخوانمت

به نام خالقِ محبّت، نور و روشناییِ مطلق و به نام حضرت مادر،
اِبْنَةُ خَدِيجَةَ اَلْكُبْرَى،
اِبْنَةُ سِدْرَةِ اَلْمُنْتَهَى و
اِبْنَةُ دَنٰا فَتَدَلّٰى وَ كَانَ مِنْ رَبِّهِ قٰابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنىٰ،
فَاطِمَةُ الزَّهْرَاءُ «سلام الله علیها»

ای مادرِ مهربانِ آفرینش؛
مأمن آرامش و آسایش،
«اَلشَّجَرَةُ اَلَّتِي تُخْرِجُ أُكُلَهَا أَعْنِي اَلْحَسَنَ وَ اَلْحُسَيْنَ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ»،
محبّتِ بی‌پایانِ شما به ما فرزندانِ سرتاپا تقصیر و قصور، اجازه داده است که در آغوش گرم و مقدّس‌تان، همه‌ی بهشت را به غایت، تجربه کنیم و در تمامِ آناتِ حیات و تاریکی‌هایِ این دنیای فانی و هرکجا که کم آوردیم دل‌مان گرم باشد به «کلامُکُم نُورٌ و اَمرُکُمْ رُشْدٌ».
مادرجان!
حقیقتاً ما به شما، به «اِبْنَةُ خَاتَمِ اَلنَّبِيِّينَ و صَاحِبَةُ اَلتَّأْوِيلِ» فخر میکنیم«إنّا نُبٰاهي بِفاطِمَة» و ذرّه ذرّه‌ی وجودمان به الهام و هدایتِ خیرخواهانه‌یِ «اِبْنَةُ خَيْرِ اَلْخَلْقِ أَجْمَعِينَ» افتخار میکند.
به راستی که «وَ عَادَتُكُمُ الْإِحْسَانُ وَ سَجِيَّتُكُمُ الْكَرَمُ وَ شَأْنُكُمُ الْحَقُّ و الصِّدْقُ وَ الرِّفْقُ».
تصوّر کن دستِ مهربانش را بر روی قلبِ نازنین‌اش گذاشته، پس از خداحافظی، به آرامی و با نهایتِ اطمینان، نفس عمیقی کشیده و سلام‌ا‌ش را بدرقه روح و راهِ ما کرده:
«وَ أَقْرَأُ عَلَى وُلْدِيَ السَّلَامَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ»
به راستی این حجم عظیم کرامت، لطافتِ بی‌نظیر مادرانه و رأفت لایتناهی تنیده شده در حروفِ این جمله را چه کسی درک میکند؟
مادر مهربان خلقت؛
حقیقت فراتر از کلمات،
مَنْ يَغْفِرُ اَللَّهُ بِهِ اَلذُّنُوبَ،
اِبْنَةُ سَيِّدِ اَلْعَالَمِ،
خِيَرَةُ اَلنِّسْوَانِ،
اِبْنَةُ مَنْ أُرْسِلَ رَحْمَةً لِلْمُؤْمِنِينَ وَ بِهِمْ رَئوفُ رَحِيمُ،
مَسْلَكِ نَجَاةِ اَلرَّاغِبِينَ!
برای تمام لحظاتی که مورد امتحان الهی قرار میگیریم، برای همه‌ی نفس‌های نگران و دل‌های پریشان‌شده، برای همه‌ی دلتنگی‌های موجود در عالم؛ شما بهترین پناهید مادرِ مهربانِ ما... بهترین پناه :)

ای بانوی آب و آیینه!
کلمةُ اَلْحُسْنَى
کتابُ اَلْمَسْطُورُ
بیتُ اَلْمَعْمُورُ
بحرُ اَلْمَسْجُورُ؛
به مِهر مادرانه‌ و محبّتِ سرشار از لطافتِ خودتان و از سَرِ امتنان و عنایت، تمام بانوان و دختران محجوب و نجیبِ این سرزمین را در مدارِ ایمانِ الهی، روایت‌گرِ موثّرِ جهانیِ صداقت و طهارتِ فاطمی«س» قرار دهید و ثانیه به ثانیه‌ی حیات‌شان و لحظه به لحظه‌یِ نفس‌کشیدن‌شان تا رسیدن به اوج کمال و سعادت را، با شفاعت در محضرِ پروردگار جهانیان، و دعایِ خیرِ پدرِ مهربان‌مان، حضرت امیرالمومنین علی«ع»، نجات‌بخشِ روح و روانِ آدمیان و عامل و مُستَعدِّ الگویِ مطلوب و مدنظرِ مقدّرات‌تان رقم زنید که «قَوْلُکُمْ حُکْمٌ وَ حَتْمٌ وَ رَأْیُکُمْ عِلْمٌ وَ حِلْمٌ وَ حَزْمٌ».

بی‌نهایت دوستتون داریم??️?

✍?بنده‌ی کوچکِ خدا
ریحانه جلالی فراهانی

*▪️اینجاست طبیبی که ندارد نوبت...*

#حکایت زیبایی از عنایات حضرت زهرا و امام رضا سلام الله علیهما

https://www.instagram.com/jalali_int.law.center/profilecard/?igsh=MXBlYXp1ODA5NTJwZQ==

آشنایی با نظام حقوقی سوسیالیستی

نظام حقوقی سوسیالیستی پس از فروپاشی اردوگاه سوسیالیسم، موقعیت جهانی خود را از دست داده است. امروزه فقط کشورهای معدودی نظیر چین، کوبا و تاجیکستان با این نظام حقوقی اداره می‌شوند.
مبنای اصلی این نظام حقوقی را اندیشه‌های مارکس و انگلس تشکیل می‌دهد. هدف این نظام، تأمین عدالت اجتماعی و هدایت جامعه به سوی استقرار حکومت کمونیستی است. در این نظام حقوقی، حقوق و آزادی‌های فردی و اصل تفکیک قوا موضوعیت ندارد. قانون عبارت است از قواعدی که دولت برای تأمین آسایش عمومی وضع می‌کند. ویژگی مهم این نظام حقوقی، ملّی کردن اغلب وسایل تولید است. مالکیت خصوصی به طور استثنایی و محدود پذیرفته شده است و عامل اصلی که روابط اجتماعی را تنظیم می‌کند، ساختار اقتصادی است.
بدین ترتیب، منبع حقوق قبل از هر چیز، زیربنای اقتصادی است که نظام حقوقی یک کشور را مشخص می‌کند. قانون بیانگر اراده هیئت حاکمه است و نه نشانگر قاعده حقوقی. انکار حقوق خصوصی و تأکید بر حقوق عمومی از مهم‌ترین خصوصیات نظام حقوقی سوسیالیستی است.