آخرین روزِ تابستان. اضطراب و بدخبری. همین‌طور که هوا خنک‌تر می‌شود و روزها قابلِ تحمل‌تر، زندگیِ ایرانی‌مان انگار نتوانسته این‌همه کول بودن را تحمل کند. بدشانسی پشتِ بدشانسی. که بزرگ‌ترین‌شان زیستن در ایرانِ این‌روزها بود و تبدیل شدن به جوانِ محبوس در این زندان. وقتی در کلیتِ ماجرا بد آورده‌ای دیگر مهم نیست که توی جزییات خوش‌شانس باشی. واقعن اهمیت ندارد. وقتی به کل باخته‌ای، آن چند‌تا بُردِ کوچکِ حاشیه‌ایِ بی‌اهمیت، محلی از اعراب ندارند اصلن. قبول داری؟ دیگر اهمیت ندارد که قسط‌ها را به موقع داده‌ای، برای خودت لباس پاییزه خریده‌ای، گشت و گذار کرده‌ای، خیلی مقرون به صرفه. یا مثلن شامپوی ضدشوره‌ی مخصوص موهای خشک خریده‌ای. تهِ تهش وقتی برمی‌گردی روی کاناپه‌ی سه‌نفره‌‌ی خانه‌ات دراز می‌کشی، پیام می‌آید که حجم مودم رو به پایان است. یخچال را که باز می‌کنی، تخم‌مرغ نداری، گوجه نداری، خیارشور نداری. ماشین تسمه‌تایم پاره می‌کند. گربه‌ات غذای‌ش تمام می‌شود. اخطار می‌دهند که تلفن را قطع می‌کنند. رفیق‌هایت پول قرض می‌خواهند. هووووووش! آرام‌تر بابا. حالا نیاز نبود به یک بازنده‌ی بالفطره این‌قدر سخت بگیری. می‌خواهی چه را ثابت کنی؟ امضا کنیم که باخته‌ایم؟ چه کنیم که بیخیال شوی؟ چه کند این جوانِ ایرانی تا دلت خنک شود؟ جوانی که از ایرانی بودن فقط فارسی حرف زدنش بهش رسیده. چقدر همه‌چیز روی هواست. قبول داری؟ اگر قرار است این‌همه بد بگذرد، کاش دیگر زندگیِ بعدی‌ای و تناسخی وجود نداشته باشد.

اپیزود شانزده
رادیوچهرازی
#پاییز
@radiochehraziofficial1

بیشرف ترین گریه اون که جایی جز در تنهایی دربیاد.

شاید اگر مرغی خروسی چیزی در یکی از مرغ داری های ملبورن هامبورگ تورنتو یا یکی از همان هایی که روی بسته بندی اماده طبخ شان نوشته شده پرورش بدون استرس بودم زندگی منطقی تر میگذشت. زاییده میشدم زندگی میکردم ضبح میشدم و تبدیل میشدم به خوراک یک شب خانواده ای که فکر میکنند مرغی که مفهوم استرس را نمیداند سالم تر است یا حداقل خوراک خوشمزه تری را برای یک شب به انها تحویل میدهد و درانتها رسالتم را تمام و کمال انجام داده بودم. اما حالا بقولا در خاورمیانه ای ام که از جهان جداست و حتی ایرانی که از خاورمیانه جداست. استرس های زیادی میکشم. چون دو دستگی را به وضوح در کشورم میبینم. چون هجرت رفقایم را به وضوح میبینم و در کشور خودم غریب تر میشوم. چون نیمی از عذاب وجدان هایم را درشان دخیل نیستم. چون شادی و اعتراض هردو تقاصی دارند که با گاز اشک اور و تیر جنگی پس شان داده اند و میدهیم. ان طرف این مرز ها خانه قشنگی ست اما خانه من نیست.

نوزده سال پیش در چنین روزی اگر اشتباه نکنم؛ وقت‌هایی که سریال و سریال‌ بازی مد نبود، اولین قسمت فرار از زندان از شبکه‌ی فاکس پخش شده بود. خیلی‌ها به شمول خودم، سریال دیدن را با همین فرار از زندان شروع کردیم و باید بگویم هنوزم در جمع بهترین سریال‌ها محسوب می‌شود.

امشب همونطور که صبح‌ش خروس خون باید بیدار شم درازکش تو گوشی هرز میگشتم، یهو دوباره برگشتم به عصر که بدجوری تو بوشهر گیر کرده بودم تو ویس های خیام خونی، تو فیلما تو … ولی ای کاش حتی تو کلانتری باغ زهرا گیر کرده بودم، یا حتی تو لنج بی مازوت ولی فعلا غربت ما رو سخت طلبیده و بعد رهایی از عصر دوباره گریبونم گرفته. ما کم گریه میکنیم چون کلا غم‌مون از گریه بالاترن، بیشتر با یه غبار سنگینی حد فاصل گلو تا کممون میگیره و نفس کشیدن سی‌مون سخت میکنه، ولی بهتر چون مو یکی که خندیدنوم وگریه کردنوم هر دوش خرابن، ولی دلتنگوم از آخرین بار که بوشهر بیدوم و آخرای فستیوال رسیدوم ولی فستیوال بی اختتامیه تموم شد گرفته تا بچگیا که همه چی خش تر بید. اون موقع ها بعد شنا و بازی تو دریا میرفتیم با یه ابی خودمون شربت میکردیم الان زندگیم یه شربت کردنی میخواد که بعدشم بریم میراندا نسیه بسونیم و حواسمون جمع باشه پر تره رو برداریم.

برای آرامش روان بیشتر باید ساده فکر کنی

چند ساعتی بیشتر به تحویل سال نمانده و دلتنگی که دلش برایم تنگ شده بود دارد سراغم را می‌گیرد ،

انگار فقط من نیستم که آماده تحویل سال نیستم ، حتی شهر هم مثل سال های قبل نیست ، مثل همیشه ست بی روح ، خسته ، خشن و خاکستری …