فردا امتحان گیاه دارویی عملی داریم و تنها راهکارم برای شناختن پودرا فعلا مزه‌شونه. مثلا ممکنه انقد پودر حشیش رو بخورم تا بالاخره طعمشو بین پودرا تشخیص بدم و درنهایت امیدوارم زنده بیام بیرون.

به قول دوستم مایی که هنوز صورت عشق رو هم به سینمون نفشردیم، حالاها با این زندگی کار داریم.

بنظرم دلیل دووم آوردن آدمی و همه اونچه که وادارش می‌کنه به پیش رفتن، همون عطشیه که برای تجربه کردن نزیسته‌ها داره. همون عطشی که وقتی کتاب خوب می‌خونی با خودت می‌گی یعنی چندتا کتاب خوب نخونده دیگه‌ هست که من می‌خوام برم سراغشون، موزیک خوب که می‌شنوی دلت می‌خواد ساعتها و ساعتها فقط بشنوی، وقتی سفر خوب میری با خودت می‌گی چقد دلت می‌خواد هنوز زندگی کنی و سفر بری،
وقتی لبخند عزیزاتو میبینی میگی من هنوز کار زیاد دارم، حالا‌ حالاها باید این لبارو خندون نگه دارم،
آدم اگه همینارم نداشته دق می‌کنه
و اَمان از وقتی که ازین میل چیزی نمی‌مونه و هرچی که هست ملاله، ملال!

وقتی یه کم بیشتر از آدمای دورم و جامعه باخبر میشم، میفهمم چقد بخوایم و نخوایم همه‌چیز داره به فنا میره. و چقد دونستن و درعین حال ندونستن همه این اتفاقا ترسناکه. که چقدر عوقم می‌گیره دیگه از روابط، آدما و طرز فکرشون و هراونچه که داره اتفاق میفته.

و دیدم چقد روح و جسم آدمی عزیزه و چقد ساخته نشده برای بعضی تجربه‌ها.
هرچیزی و هرکسی با خودش یه تیکه از ما جدا می‌کنن، پس کاش بی‌ارزه اون تیکه‌های از دست رفتمون به چیزایی که به دست میاریم و درسایی که می‌گیریم.

گفت گاهی درسایی که از بعضی‌ از تجربه‌ها می‌گیریم، نمی‌ارزن به زخمایی که رومون جا گذاشتن.

امروز داشتم ازش میپرسیدم کنکور چه روزیه و هیچکدوممون نمیدونستیم. دارم فکر می‌کنم عجب حالیه این زندگی. سالِ پیش این‌موقع‌ها حالمو هیچ چیزی نمی‌تونست توصیف کنه و ثانیه شمار کنکور تو ذهنم خاموش نمی‌شد و امسال؟ حتی خبر ندارم چه تاریخیه.

حال و روزم اونم قبل امتحان شیمی آلی حکم میکنه که دیگه دستمو داغ کنم و شبا زیر بارون نمونم.

کافیه عکس قبل و بعد یه سری از ترم آخرارو مقایسه کنی تا بفهمی این درسا چقدر حتی تو ریزش موها و گودی و سیاهی زیر چشما تاثیر داره. خلاصه که ترمای آخر میشم یه کانیِ معتاد و کارتن خواب!