‏يُلامِسُونَ قلبِي أولئِكَ الذين ينتبِهُون لتفاصِيلي الصَّغيرة التي لا أنتبِهُ أنا لها!

‏يُلامِسُونَ قلبِي
أولئِكَ الذين ينتبِهُون لتفاصِيلي الصَّغيرة
التي لا أنتبِهُ أنا لها!

رسوای جهانم کرد این رنگ پریدن ها.

ترسم به نام بوسه غارت کنم لبت را.

زهرایِ علی حلال کن.

امروز هم نیامدی.

برای جمعه.
تو با حسرت شانه من چه کردی؟

--
صبح پامیشی با هزار تا دغدغه‌ی فکری خمار و خمیده لیوان چایی‌تو سر میکشی و لقمه‌ی صبحانه رو درحالی که داری گوشیتو چک میکنی میجو‌ایی. چی‌بپوشم؟ی ترکیب انتخاب میکنی درو میبندی.[کلید خونه رو چک میکنی]
عه؛شب شد دیدی؟
لباساتو پهن میکنی رو تخت اتاق. سیم شارژ رو میکشی وصل گوشیت ؛ نفس عمیق میکشی. شام بخوری نخوری دراز می‌کشی. چیه؟میخوای بگی اشک‌م میریزی؟میدونم. وجودت دردم میگیره؟میدونم.
ناامیدوارانه گوشیو پرت میکنم زیر تخت.
می‌خوابم.

پا گذاشتیم به جایی که روز به روزش غصه هاش زخمیم تر و مقاوم تر میشن. هرچی می‌ریم جلو شبا دیرتر میگذره. رنگ‌ش تیره تره. غریبی‌ِ شب بیشتر خف‌ت میکنه. ماه دیگه قشنگ نیست. همه چی کهن‌س. خاک خوردس.

پا گذاشتیم به جایی که روز به روزش غصه هاش زخمیم تر و مقاوم تر میشن. هرچی می‌ریم جلو شبا دیرتر میگذره. رنگ‌ش تیره تره. غریبی‌ِ شب بیشتر خف‌ت میکنه. ماه دیگه قشنگ نیست. همه چی کهن‌س. خاک خوردس.