.
.
من آن یخم
که از آتش گذشت و آب نشد..

تنها صداست آنچه در این راه ماندنی‌ست خوش باد زنده ماندنمان در صدای هم! |منزوی|

**باید کتاب را بست
باید بلند شد
در امتداد وقت قدم زد،
گل را نگاه کرد، ابهام را شنید

باید دوید تا ته بودن
باید به بوی خاک فنا رفت
باید به ملتقای درخت و خدا رسید

باید نشست
نزدیک انبساط
جایی میان بیخودی و کشف**

|سهراب|

پس از این مرا خاموشی
که خوشم به فراموشی...

**دل رفت و آرزوی تو از دل نمی‌شود
دل پاره گشت و درد تو زائل نمی‌شود

مه می‌شود مقابل روی تو هر شبی
یک روز با رخ تو مقابل نمی‌شود

رویم زر است و بر در تو خاک می‌کنم
وصل تو کیمیاست که حاصل نمی‌شود

شد اشک من حمایل گردون ز دست تو
دستم به گردن تو حمایل نمی‌شود

بنشسته‌ام به غم که ز عشق تو خاستن
با آنکه جان همی‌شودم، دل نمی‌شود

دل منزل غم آمد و از رهزنان هجر
یک کاروان صبر به منزل نمی‌شود

خسرو در اوفتاد به غرقاب آرزو
چون کشتی مراد به ساحل نمی‌شود**|امیرخسرو دهلوی|

جهانا چه بدمهر و بدگوهری که خود پرورانی و خود بشکری |فردوسی|

مرده‌اند، مردانی که ندانستند چرا زنده‌اند.

|عباس معروفی، سال بلوا|

أريدك أن تحبّني مثلما يحب الشاعر أفكاره الحزينة...

می‌خواهم مرا همان‌گونه دوست بداری
که شاعر افکار غمگینش را...

|@loqatalqalb|

سه شنبه
چرا تلخ و بی‌حوصله؟
سه شنبه
چرا این همه فاصله؟
سه شنبه
چه سنگین، چه سرسخت، فرسخ به فرسخ
سه شنبه
خدا کوه را آفرید.

|قیصر امین‌پور|

ره زین شب تاریک نبردند برون...