اما نمی‌دونی چقدر آرزو می‌کردم که یک راه دیگه‌ای بود. چون تو می‌دونی مگه‌نه؟ که چقدر برام سخت بود اما تورو دوست داشتم. اینکه درهای قلبم رو باز کنم سخت بود.

ولی اگه دوستم داشتی چیزها متفاوت می‌بود مگه‌نه؟ احتمالا الان لبخند رو لبم بود. شاید داشتم باهات حرف می‌زدم و از دلتنگیم برات حرف می‌زدم. شاید هم فرقی نداشت. شاید چیزها باید اینطوری پیش می‌رفت.

واقعا هر لحظه بهت فکر می‌کنم و هر ثانیه بیشتر دلتنگت می‌شم.

چرا از دلتنگیم برای تو کم نمی‌شه؟

به تویی که دوستم نداری حق می‌دم.

تو راه فرار من از غم بودی‌. بی‌ربط‌ترین کلمه‌هارو کنار هم میچیدی و من می‌دوییدم پیشت و غم جا می‌موند. غم هیچ وقت به منی که پیش تو بود نمی‌رسید.

چطوری می‌شه از غم فرار کرد؟

اگه زندگی‌های بعدی‌ای نباشه اونوقت من چیکار کنم؟ اگه تو زندگی‌های بعدی پیدات نکنم چی؟ چطوری با این حسرت زنده بمونم؟

من می‌خواستم تو همین زندگی جیسونگِ من صدات کنم و عاشقت باشم.