کاش می‌توانستم مانند زمانی که بچه و نادان بودم آهسته بخوابم، خواب راحت و بی‌دغدغه.
- صادق هدایت

خیلی چیزها هست که نمی‌تونم باورشون کنم اما زندگی کردن با چیزهایی که پذیرفته‌شده نیست برام تبدیل به یک عادت شده.

بار دیگر زاده شدم این بار از غم از دلتنگی از تنهایی و درد

مرور کردن یکسری چیزهاهم نهایت درده وقتی برمیگردی و میبینی چه چیزهایی رو دیدی و لمس کردی و صدات در نیومده علاوه بر دردی که اون لحظه بهش دچار شدی و هیچوقت تموم نمیشه حالا برگشتی و زخمت رو با دست خودت باز کردی روش نمک ریختی

ویرانه را به خانه تکانی نیاز نیست گیرم که گرد گیری امروز هم گذشت فصل بهار آمد و این سوز هم گذشت آشفته خانه جگرم را چه می‌کنی خاکی که ریخته روی سرم را چه می‌کنی؟

کسی نیست یه شاتگانی کلتی چیزی به ما قرض بده؟

I hurt much more than any time before

می‌پرسی چگونه ایی و میگویمت گرفتار درد تو.
حافظه و درد همراه هم‌‌اند نمی‌توان درد را کشت بدون آنکه حافظه را له کرد، دلتنگی زخمی‌ست در دل و رد پای یک کشور است روی بدن. اما هیچکس دلتنگ زخم خود نمی‌شود هیچکس دلتنگ درد و کابوس نمی‌شود بلکه دلتنگ زمان قبل از آن می‌شود دلتنگ آن زمان که دردی نبود به جز لذت های اولیه که زمان را همچون حبه‌ی قند درون فنجان چایی ذوب می‌کرد

به گمانم درست نمی‌دانم که چگونه باید گذر کنم از این درماندگی‌‌ایی که در وجود انسان نهفته است و بسیار در تمامی لحظات خود را پدیدار می‌کند