خواستم بگم سلام.
اگه هنوز من و یادتونه و دلتون میخواد کنارم باشید، چنل جدید زدم. میاید کنارم؟
https://t.me/liveinthemomentdiem

Telegram

𝐜𝐚𝐫𝐩𝐞 𝐝𝐢𝐞𝐦!

لغت‌نامه انسانی، دوستدار کتاب، متولد پاییز و شیفتهٔ اون، علاقه‌مند به حیوونای ریز و درشت، آفرودیت، محسور ابراز علاقه‌های کوچیک و یهویی. http://t.me/HidenChat\_Bot?start=817669139

«Love yourself in books, in art, in the haze of new horizons. Love yourself in curiosity, in knowledge, in passion. Lose yourself in the world, in the stories and the lessons it has to teach you, but never lose yourself in love; never lose yourself in another person. You're your own home. Please don't ever forget that.»

تمام تنم خسته است. گردن، شانه و دست ها. خوابم می آید. سرم از همه جا خسته تر است. سرم مملو از خستگی‌ است، همچو توپ پر بادی که حتی برای یک سوراخ هم جا نداشته باشد‌ :))))

وقتی داریم خورده شیشه ها رو جمع می‌کنیم یه خورده اش هم فرو میره تو قلب مون و اونجا ها رو زخمی می‌کنه فکر کنم برای همینه تا همیشه جاش میمونه و فراموش نمی‌شه حداقل اینه دردش همیشه هست :) -ناشناس✨

Now we are strangers again, but this time with memories :)))))

غم، دریا دریا...
شادی؟ سوزنی در انبار کاه...

Advice of the day:
You can't make someone love you by giving them more of what they already don't appreciate.

مملکت اینجوری شده که حتی اگه در حال مرگم باشی، باید صبر کنی بعد اذان بمیری :)))

آب جوش را که میریزم توی لیوان، رگه های قهوه‌ای دود میشوند توی آب و پیچ‌ و تاب میخورند. نخ کیسه چای را میکشم. رگه‌ها با هم قاطی میشوند و برایم چای فوری درست میکنند.‌ نیستی و با خیال راحت قوری را در بالاترین کابینت قایم کرده ام و فقط چای فوری میخورم. باید چای بخورم تا سرحال شوم. باید سرحال بروم سرکار. دارم میروم سرکاری که همیشه دوست داشته ام، کاری که خوشحالم میکرد. باید بازهم دوست اش داشته باشم. چرا ندارم؟ چرا هیچ چیزِ این روزها دیگر مرا نمی‌خنداند؟ به خاطر بیکاری است حتما. باید چیزی داشته باشم که مرا فرو ببرد توی خودش و نگذارد بفهمم کجا هستم. باید روزهایم را بگذراند. باید حواسم را پرت کند و نگذارد بفهمم کجا هستم. باید روزهایم را بگذراند. باید حواسم را پرت کند از همه چیز. حواسم که به چیزی پرت نمیشود، فکرها پیدایشان می‌شود. فکر اینکه چرا به اینجا رسیدیم. کجا را اشتباه کردیم. کجای خلقت و با کدام فشار شالوده‌مان ترک خورد که بدون اینکه بدانیم برای چه، با یک باد، طوری آوار شدیم روی خودمان که دیگر نمی توانیم از جایمان بلند شویم. نمیتوانیم خودمان را بتکانیم و دوباره بایستیم و اگر بتوانیم، آنی نیستیم که قبل از آوار بوده‌ایم. اشتباه کدام طراح بود که فشارها را درست محاسبه نکرد و سازه‌مان را طوری غیرمقاوم ساخت که هر روز میتواند برای شکستنمان چیزی داشته باشد. فکر زندگی بی خنده و بی آرزو تکه تکه ام میکند. اما کار که داشته باشم، دیگر فکر نمیکنم. کار میکنم و خسته میشوم و بعدش خستگی‌ام را بغل میکنم و آرامِ آرام میخوابم. روجا گفت: «چرا اینقدر خودت را اذیت میکنی؟ تو که نیازی نداری به کار.» چرا نمیفهمید زندگی لعنتی من همین یک دلخوشی را دارد. فقط همین یکی را. از وقتی رفتی چیز دیگری در آن باقی نگذاشته‌ای. اما حالا باید خوشحال باشم. باید خوشحالی‌ام یادم بیاید. سرم را در دستانم فشار میدهم و دنبال صدای خنده بلند خودم میگردم...
-پاییز فصل آخر سال است.