🍃«تأملی کوتاه بر عدد «۶۴»»🍃
.
به صفحه شطرنج زندگی که می‌نگرم ؛ از اون دور دورها (زمانه و زمینه‌هایی گذشته و دیگر نیست) به «حال» که نماد غرقه‌گی‌ و اکنون‌ست گویی ۶۴ مربع این صفحه شطرنج، بطور دقیق به هر دو رنگ سیاهی و سپیدی تقسیم شده است. هر کدام دشتی‌ست ز یادهای سپید و سیاه ؛ وان خاطره‌های گریزپا ؛ «۶۴ گذار» !
.
طبق انجیل لوقا از هبوط آدم تا «حال» و هوای عیسی ، آدمی۶۴ نسل را سپری کرده‌ست ؛ نسل‌هایی که هر کدام عمری و تجربه‌ای را برای برساختن‌ها با هزینه‌های گران به پیش راندند تا مسیح به معنای «رهایی» طلوع کند ؛ از داستان آفرینش آدم تا رسیدن به روح مسیحایی «۶۴ گذار» !
.
امروزه که همگان در دنیای تکنولوژی غوطه‌وریم شاید هم بد نباشد گریزی بر عدد «۶۴» در این حیطه داشته باشم ؛ در محاسبات آی‌تی، پردازنده‌ها ، نسل‌های گوناگونی را سپری کرده‌اند تا به محاسبات 64 بیتی دست یافته که داده‌ها را در تکه‌های 64 بیتی مدیریت می کنند ؛ عملکرد و آدرس دهی حافظه به مراتب بیشتر در مقایسه با سیستم های 32 بیتی ؛ رسیدن و بهره‌وری از ۶۴ بیت پیشرفت شگرف و قابل تأملی‌ در عرصه فن‌آوری‌ست ! «گذار به ۶۴»
.
و من در این میانه هاج و واج خیره به نشانه‌های جور واجور ۶۴تایی از خود می‌پرسم «در کجای جهان ایستاده‌ام؟»
.
✍️#درویش
‏✍️@mohdarvish

🍃«به یاد تو»🍃
.
باز اسفندی دگر
یاد گندم‌گونه رخسار تو
خاطره‌ی آه و اشک‌های دلتنگی
بی‌قراری، رنج جانسوز چشم‌انتظاری
فریاد ز بیدادگری زمانه
زان غم‌انگیز بر بادرفته رویایی
.
✍️#درویش
‏✍️#mohdarvish

?«زخم‌های پایدار»?

جراحت جانسوز دمل‌های درون آدمی
نادیدنی‌های‌ ِدیدنی‌ست در روان آدمی
حرمانی‌ ز حجم فریاد سکوتی سوزان
بیکران‌ ناگفتنی‌های عریان
بغض‌ ِخموشی‌ست سترگ و گران
توشه‌دانی‌ست ز فغان‌های نهان
.
زخم‌های درون گاه ناسورند
بخشی ز داشته‌های پایدار آدمی
گاه روزنه‌ای
بهر گذری به ژرفای جان آدمی
.
✍️#درویش
‏✍️ @mohdarvish

?«رهیده از سراب»?
.
در زمستانی سرد، تابش ِآتشین سیماب
می‌تراود نور ؛ می‌درخشد آفتاب
در کناره‌ی مردابی منجمد و پرنقاب
رهیده از سراب
چون گوزنی تنها
باچکاب ِشبنم‌وتلخاب ِیخ‌زده‌ی‌چشمانی‌بیتاب
بلعیده بغضی‌گران
می‌شکند سکوت
می‌شکافد خواب
می‌گشاید گذری در دل سنگ
می‌رهد ز سایه‌ها با وزشی چون باد
می‌سراید چون رعد قصیده‌ای پرطنین
با جهشی پرخروش و پرشتاب
.
✍️#درویش
‏✍️#mohdarvish

?«نجوای اندوه»?
.
گاه اندوه را می‌بایست بلعید
دردی‌ست ؛ نجوایی‌ست
شاید هم مرحمی‌ست تلخ
ناگزیر می‌بایدش بر قلب آدمی پاشید
حس غریبی‌ که بر جان شراره می‌کشد
آمیخته‌ای‌ ز یورش تردید و امید
رنجی‌ خیمه بسته در کنج وجود
نابهنگام سربرآرد‌ چون اسبی سپید
تنها و پرخروش شیهه‌زنان
تاخته تا قله‌‌هایی افراشته‌
.
گاه اندوه را می‌بایست بلعید
چون برق نگاه عاشقانه‌ای
که گویی یک دم درخشید
و در وقوفی نابهنگام بخشکید
.
گریزی نیست ؛ بایدش بلعید
.
✍️#درویش
‏✍️#mohdarvish