بالاخره یه روز میرسه؛

و من امشب مثل هر شب، مثل شب‌های قبل، مثل ماه‌های گذشته، مثل سال‌هایی نه چندان دور، غمگینم.
غم من نه از برای خود، بلکه به اندازه غم‌های کل آدم‌های دنیاست.
مدت زیادی از عمرم گذشت اما، حالا فهمیده‌ام که تمام چیزها تکراری است در این دنیا، جز غم، که هر روز با ظاهری جدید به سراغم می‌آید تکیه‌ای از وجودم را می‌کند و با خود به هیچستان می‌برد.
و فردا روزی، پُر‌ نفس‌تر باز میگردد و تکیه‌ای دیگر...
باور دارم، دنیای این روزهایم، به مانند یک تیمارستان می‌ماند و ما دیوانگانی هستیم که هر روز در بین یکدیگر می‌لولیم، هیچ گاه خوب نخواهیم شد.
در دنیا محدودیت کاراکتری وجود ندارد، اما حرفی هم برای زدن نیست؛ بیشتر اوقات، باید فقط لبخند زد و رد شد.

✍️مستِر گورخر
@Zebraaaaaa

خو دیگه با اضافه شدن قابلیت استوری گذاشتن توی تلگرام، بلاک کردن فامیل توی تل هم به زندگی اضافه شد.

تو در دلِ یک جوانه سرسبز بمان?

? دکتر مجتبی شکوری
? دلایلی برای زنده ماندن
? #کتاب_باز

@tehranpodcast | تهران پادکست