من کادو نمی‌خوام
نه برای ولنتاین، نه تولد، نه عید و نه هیچ مناسبت دیگه ای
یه تیکه لباس یا جواهر یا وسیله‌ی بی روح که رفتی از یه مغازه گرفتی و گفتی همونجا هم برات کادوش کنن نمی‌خوام
اصلا چیزی برام نخر
یدونه برگ درخت بیار بده دستم و بگو وقتی این برگ رو دیدم به یاد تو بودم و برات آوردمش
یه عکس بامزه ازم پرینت بگیر و پشتش برام یه بیت شعر بنویس
برام یه شکلات شونیز مغزدار یا چیپس لیمویی بگیر دستت بیار بگو می‌دونستم دوست داری
بشین دستاتو بذار زیر چونه‌ات و بگو «می‌شنومت، برام حرف بزن»
اصلا یه غذا برام درست کن، با دستپخت خودت، سوخته باشه هم با تمام عشق می‌خورم!
لعنت به هرچی هدیه خشک و بی‌روح و ابزار ماننده
می‌خوام چند قطره عشق چکونده باشی تو چیزی که داری به من هدیه می‌دی!
می‌خوام اون هدیه هویت داشته باشه
گوشی موبایل، لباس، کیف، کفش و جواهر هیچ داستانی پشت خودشون ندارن
من می‌خوام یه داستان بشنوم
اصلا بیا پیشونیمو ببوس، برام یه شعر بخون و بگو «عزیز دلم، تولدت فقط یه تاریخ نحس که تداعی‌کننده نزدیک‌تر شدن مرگته نیست! تو برای اینجا بودن دلیل هایی داری و کسایی هستن که بود و نبودت براشون مهمه و منم یکی از اونهام.» بهم بگو برای هیچ و پوچ نمی‌دوام و زندگی ارزششو داره
همینو می‌خوام
همین

نمی‌دونم چندین ساعت رو تو بغلش گذروندم
چندصد/چندهزار بار لب‌هاشو بوسیدم
چندین ساعت دستاشو نوازش کردم و فشردم
و چندین صبح رو کنارش از خواب بیدار شدم

اما می‌دونم همیشه دلتنگش بودم!
همیشه دلم براش پر کشیده
همیشه یک ساعت بیشتر، یه بغل و یه بوسه‌ی بیشتر دلم می‌خواسته
همیشه می‌خوام بیشتر باشه

گاهی دلم می‌خواد تبدیل به یه پروانه ی کوچیک بشم و شبا لب پنجره اتاقش بشینم و خوابیدنشو تماشا کنم
یا تبدیل به نسیمی بشم که لای موهاش می‌پیچه وقتی من پیشش نیستم
یا یه عنکبوت کوچولو باشم که گوشه‌ی دیوار اتاقش لونه کنم و در طول روز نگاهش کنم که غذاشو چطور می‌خوره، چطور می‌خوابه، چطور راه می‌ره و چطور زندگی می‌کنه

تماشای روزمره‌ترین حرکات این مرد برای من دلنشین و شگفت انگیزه!
تمام حرکات و حالات صورتش رو توی تمام احساسات مختلفش، حفظم و از برم!
دقیقا می‌دونم چهره‌اش چه شکلیه وقتی احساس بخصوصی داره
بسسس که دارم با دقت تماشاش می‌کنم...

خدایا اینهمه استعداد رو چجوری جا کردی تو یدونه آدم آخه????

یه پاستایی درست کردم که اگر هرکدومتون فقط یه قاشقشو می‌خوردین، با دسته گل و شیرینی الان پاشنه در رو از جا کنده بودین

حاضرم هردوتا کلیه های خودم و اطرافیانم رو بفروشم که فقط یدونه از کنسرتای بانو تیلور سوئیفت رو حضور داشته باشم

یکی از داف ترین، بوسیدنی ترین، لیسیدنی ترین و هاااات ترین خانوم هایی که تو اینستا فالو می‌کنم، امروز استوری گذاشته از یه دایرکتی که بهش گفتن « برو دماغتو عمل کن خیلی زشته »
و چون مطمئن نبودم رفتم دوباره ببینم و اینجوری بودم که « اییینننن قلمییی ترییین و خوشگل تریننن دماغیه که ممکنه یک انسان داشته باشههه!!! »

و برای بار چند هزارم متوجه شدم که شما اگر دافِ دافان هم باشید، بازم یه عده چلقوز قراره بیان چرت بگن راجع به ظاهرتون و کلا بهتره جدیشون نگیرید

خوشم میاد کسکشا محض رضای خدا حتی یکککک بارررر هم انگشت اتهام رو به سمت خودشون نمی‌گیرن و به دور افتاده ترین نقاط مغزشون هم این ایده نمی‌رسه که « شاید من دلیل کمبودها و کم و کاستی‌های زندگیمم »

همیشه یا اون پسره ست که لاشیه
یا چاکرای پنجمشون کیپ شده که کسی آدم حسابشون نمی‌کنه
یا اسمشون داره بدشانسی میاره
یا باید موی شرمگاهی گربه ماده رو با روغن کوهان شتر دم بخت در زاویه ۴۰ درجه از نور ماه کامل با همدیگه بسوزونن

یعنی هرررر کون وارونه ای می‌دن؛ الی اینکه با مشکل مواجه بشن و یه بار تو زندگیشون بگن «شاید منم که ریدم!»

?????