مدتی است که از هیچ جای دنیا و هیچ اتفافی خبر ندارم، مثل این است که چیزی را نباخته ام. دنیا و اتفاقاتش به چه درد من می خورد؟

صادق هدایت

به آفتاب تو بند است آب و دانه‌ی من
به روی دست تو میباشد آشیانه‌ی من

نخوانده قصه‌ی من را مرا مچاله نکن
مرا به آب سپرده نرو زمانه‌ی من

نپرس راضی‌ام از آنچه رفته بر سر من
مهم که نیست برای تو آری یا نه‌ی من

سری‌ست گر نگرانم وبال گردنم است
کشیده کوله‌ی غم را همیشه شانه‌ی من

دو قطره اشک، دو لبخند شاد و خواب عمیق
مرا ببر به جهانم به کودکانه‌ی من
۱۳۹۹

@mhbaqir_hussaini

موی رهایش تا کمر رقصان
در دست‌هایش آلبالو بود
از بین گندمزار رد می‌شد
دنیا فقط زیبایی او بود

حسین توحیدی

**به من یاد تو را آورد یک‌یک
سپس آن نامه‌ها پژمرد یک‌یک
تو دور استی و از این رنج دوری
تمام‌ واژه‌هایم مرد یک‌یک!

حسین توحیدی**

دمبوره: ضیا رستمی
شعر: علی بیانی

**سیاهی مرا روزن تو هستی
که از خورشید هم روشن تو هستی
به زیر پیرهن داری دوتا بُت
یقینا بامیان من تو هستی

حسین توحیدی**

همیشه تشنه‌لب خون ما بود #بیدل
چو شیشه هر که به دست آورد دل ما را

حالا نگاه‌ کن پل سرخ غریب را
این شهر، شهر خاطره‌های قدیم نیست
نه یار و نه وقار و نه آغوش آشنا
هرگز کسی به شدَّتم اینجا یتیم نیست

دنیای بی‌ترانه به دردم نمی‌خورد
هر لحظه زیستن به عذاب جهنم است
آدم که نه، تمامی این عابران گنگ
انگار دانه‌ دانه کباب جهنم است

هرکس به دامن وطنم دست می‌برند
مضمون تازه‌ای به غزل‌ها نمانده است
از عطر‌های خونی گل‌ها مشخص است
رد گلوله بر تن پروانه مانده است

من آدم آهنی تو هستم عزیز من
ای کاش ترس زنگ زدن در دلم نبود
ای کاش که لبت به لبم جوش خورده بود
ای کاش که فرشتگی‌ات‌ مشکلم نبود

حتی به مغز مویرگم رنج غربت است
جایی که دوستانم از آن کوچ‌ کرده‌اند
یک چادر سیاه شده آسمان مرا
وقتی ستارگانم از آن کوچ‌کرده‌اند

حسین توحیدی