عاشق اینم که حس پاییز برگشته.

غروب های بنفشِ ساحل درحالی که موج دریا آرومه و تنها صدایی که شنیده میشه، صدای باده

۱۳آبان۱۴۰۳؛پاییزِ ابری.

چرا این عکس انگار برای صد سال پیشه من امروز دیدمش اینجوری نبود??

واقعا میگم؛ از احساسات خوب هم دیگه میترسم

مهشید تو عکس:? مهشید تو واقعیت:??

اینو بخونید بازم.

هنوزم که هنوزه این اهنگ زندگیِ منه. استرس دارم زمزمه‌ش میکنم..

تازگی ها به کم قانع شدم، به هوای گرگ و میش فکر میکنم؛ سرد و مه گرفته، تو دل چمن های نمناکی که تکه سنگ ها قدمگاهی باریک برام ساختن. نور چراغ ها آروم آروم از میون مه راه رو نشونم میدن؛ اونجارو دوست دارم! با تموم سردی هاش. با تموم تنهایی هاش.
تنهایی..؟ای کاش توام باشی؛ قول میدم دستمو تو جیبم بزارم، توام قول بده آبی بپوشی و عطر همیشگیتو بزنی. اونوقت برات هزار سال داستان میگم، توام برام از آسمون گرفته‌ی دیروز بگو. یا از تنگ بودن کفش های جدیدت! هوا خیلی سرد شده، هنوز دست هات گرم هست؟
چی میگم.. فراموش کردم تازگیا، به کم قانع شدم.