آخرین تکه رویاهای دروغینم را از پاکتش درآوردم و با آتش انتهای رویاهای تاریخ‌گذشته ی قبلی‌ام روشنش کردم .
به این فکر میکنم دلی که میسوزد ، تاریک میشود؛ پوسیده و بی اهمیت. اما به این آتش زدن میگویند روشن کردن. آتشش میزنم تا روشن شود ، تا بیشتر دلم را تاریک کند. دلی که باید تاریک بماند، دلی که روشن ماندنش مرا میسوزاند.
این یک معامله ی توافقی‌ست؛ میان من ، سیگار و تاریکی های دلسوز.
#karen

همه ما انسان‎ها گناهکاریم! آلوده به گناهی فراتر از گناه نخستین! منظورم چیست؟ آه، عزیزان! گناه ما نه از پدرمان، بلکه از خودمان می‎آید. ما اسمی یدک می‎کشیم که لیاقتش را نداریم؛ انسان! بزرگترین دستاورد طبیعت و با شکوه‎ترین مخلوق خدا! اما کدام شکوه؟ کدام یک از ما، به گونه‎ای زندگی می‎کند که درخور اسم و رسم انسان باشد؟ ما با دستان خودمان به گناهانمان می‎افزاییم؛ و این چرخه را آنقدر ادامه می‎دهیم تا بوی تعفن گناهانمان سراسر جهان را فرا گیرد... و در این هنگام، مست شده از بوی گناهان، از خود‎بی‎خود می‎شویم! پای می‎کوبیم و در میدان روزگار می‎رقصیم و بابت گناهانمان فخر می‌‎فروشیم! و هر گناه تازه‎ای که مرتکبش می‎شویم، به سان مدال افتخار، به سینه‎مان می‎آویزیم تا در چشم بقیه بدرخشد! "اینجا را ببینید، من سر این مرد بیچاره را کلاه گذاشتم! ها ها ها! عجب احمقی!" و با افتخار برای بقیه از آن سخن می‌‎گوییم و به نشانه پیروزی خنده‎ها سر می‎دهیم... آری، یا ما انسان نیستیم، یا مدت‎هاست نام انسان با کارهایمان به نجاست کشیده شده... ما، موجودات حقیر و پستی هستیم که در گناهان خود می‎غلتد و از لذتی ننگین سرخوش می‎شود! بابت همین است که من نمی‎خواهم انسان باشم... انسان بودن این روزها، یعنی تلالو وجودی به رنگ گناهان...
#سوجی

ایده‎های خوبی تو ذهنم هست ولی دستم درد میکنه نمیتونم بنویسم.

کاش می‌شد از تمام آدم‌ها، یکی را، تنها یکی را، برای خودم بر‌می‌داشتم و بی‌آنکه به ديگران کاری داشته‌باشم، او دنیای من می‌شد.
#سوجی

شاید اگر دست هایمان در هم قفل نمیشد، جسمِ های بی رقم و سردِمان همدیگر را در آغوش نمیگرفتند و لب هایمان همدیگر را لمس و پیدا نمیکردند.. شاید اگر کلِ خیابانهای شهر را با هم قدم نمی‌زدیم و قدم هایمان هماهنگ نمیشدند و دستهای ضعیف و ناتوانم به موهای خوش فرم، نرم…

اجیا ممد گفت کپی میکنید متنو زیرش اسم نویسنده رو بزنید

نه
کار داره

ببخشید محمدرضا نیست؟

می‎دانید، من باران را دوست دارم. قدرت عجیبی دارد، گویی همه‎چیز را می‎شوید و با خود می‎برد. هوای شهر را، گرد و غبار خیابان‎ها را، حتی غصه دل آدم‎ها. مردمی که می‎بینم معمولا عبوس و غمگین، با تمام سرعت و بی توجه به اطراف قدم می‎زنند و می‎روند. اما وقتی باران می‎آید، همه چیز رنگ و بوی دیگری می‎گیرد. مردم شروع به لبخند زدن می‎کنند؛ کلاه‎هایشان را برمی‎دارند تا باران را حس کنند؛ حتی باعث می‎شود کمی آرام‎تر قدم بزنند و به اطراف نگاهی بیاندازند. آیا باران همان قطرات امید نیست که بر سرمان می‎بارد؟ اشتباه است که باران را مترادف خوشحالی بدانیم؟ از نظر من که نه؛ باران که می‎بارد، همه‎چیز را تطهیر می‎کند، گناهان مردم زمین را می‎شوید و بذر شادی را در دلمان می‎رویاند...