گیلان داره میره به سمت هوای بهاری و فروردینی؛
این آهنگ بهم حس وقتاییو میده که بوی شکوفه توی باغ بابابزرگ می‌پیچه و باد از موهام سر میخوره تا قلبم✨

Can't do well when I think ur gonna leave me But I know I try
Are u gonna leave me know?
Can't u be believing now?

「@enzeyva」

بوی خون فرا گرفته قصه‌ رو
طعم خون میده تمام کلمات

اُف به اون سق سیاهی که نذاشت
بگذری با من از این شهر تباه!
「@enzeyva」

واقعا احتیاج دارم به یه مرخصی طولانی موقتی.
مثلا بگم میخوام یک ماه از زندگی مرخصی بگیرم و برم زیر پتو و بعدش هروقت سرحال شدم به زندگی برگردم و کسی هم توقعی ازم نداشته باشه که قبل تموم شدن مرخصیم شاد و سرحال و اجتماعی و پررنگ و پرحضور باشم.

لطفا هرگز آدم‌ها رو جوری بزرگ نکنین و درباره‌ی شخصیتشون جو ندین که بعدا حتی به خودشون هم نتونین ثابت کنین که یه چیزایی صرفا تعاریف خوش‌قلبانه‌ی شما بوده، نه حقیقتِ ماجرا.
وقتی بیش از حد درباره‌ی خوبی آدم‌ها بزرگ‌نمایی می‌کنین و صرفا به خاطر علاقه‌ای که بهشون دارین، از اون‌ها یه تصویر غیرواقعی نشونِ خودشون و بقیه میدین، بعد از یه مدت خودشون هم باورشون می‌شه که چیزی هستن که شما میگین، و لایق و سزوار این‌ تعاریفن و اگر روزی بخواین به روشون بیارین که باباجون من داشتم زیادی تحویلت می‌گرفتم،
نه تنها موفق نمیشین بلکه هیچ‌کس نمی‌پذیره حقیقتِ داستان چی بوده.
خلاصه که اندازه نگه‌دار که اندازه نکوست عزیزم :)))

به من بگو محسن چاووشی
چون "من کاسه‌ی صبرم، این کاسه لبریزه!!"

سال‌ها پیش که این‌جا کوچیک و خصوصی بود، یکی از عزیزان این شعر رو توی ناشناس برام فرستاد و من براش خوندمش.
بعد از اون، این شعر هرگز از یادم نرفت
خصوصا وقتی ماه مستقیم رو به اتاق من می‌تابید و عینا بالای سرم بود. تنهایی چیزی بود که خواسته، فراموشش نمی‌کردم و شعرگونه، مرورش می‌کردم و می‌کنم.

امشب خسته و کلافه بودم و ماه، بالای سرم.
تنها صدایی که توی سرم می‌چرخید، همین بیت سهراب سپهری بود؛
تکرار مکرر جمله‌ی یاد من باشد تنها هستم، ماه بالای سر تنهایی‌ست!

پرستاری از مریضی که تازه عمل کرده، یکی از عجیب‌ترین چالش‌های سابقه پرستاری من بوده تا حالا. حالش که خوب شه تصمیم دارم تا یک ماه متوالی بخوابم.

دیروز پریروزی داشتم به این مرد می‌گفتم که مطمئنم من اگه لزبین هم می‌شدم، پارتنرم یهو به اذن خدا پی می‌برد که به مردها متمایله و با یه مرد بهم خیانت می‌کرد؛
از بس که هر دختری که توی زندگی من بوده شیفته‌ی جنوس مذکر بوده و به خاطر اینا ریده توی دوستی و رفاقت و اعصاب و روان من.
بابا چتونه قرمساقا!
کاش حداقل به خاطر یه شخص مشخص این کارو کنین من توتونم نسوزه.
هربار یکی آخه؟
کی عادت می‌کنین پس!!

آدم‌ها هرچی قرمساق‌تر و پفیوز‌تر، پند و اندرزهاشون بیشتر. اداهاشون اصولی‌تر.
خانمی خفه‌مون کرده بس که درباره وفاداری و تعهد و پایبندی و حمایت از زنان و گرلز گرل میگه؛
خودش زیدی رو از یه دختر دیگه چاپیده، هرجاییم هر زن فلک‌زده‌ای از وحشی‌گری و پفیوزیش گفته شلوارشو کشیدن روی سرش و عینهو لات و لوت‌های دهه پنجاه ریختن رو یارو و واسش دراما درست کردن.
کی به کیه منم بتمنم اصلا.