تو یه مرحله از زندگیمم که همه چیز داره بهم فشار میاره، از یه طرف ترس و استرس آینده رو دارم، از یه طرف باید غصه خانواده‌ام و دغدغه‌هاشون رو بخورم، از یه طرف باید مراقب فروپاشی روانی باشم، از یه طرف باید به حرف‌هایی که پشت سرم میزنن اهمیت ندم و از یه طرف باید سرپا وایسم و خودم رو حفظ کنم و قوی باشم که بتونم ادامه بدم، من بین همه این‌ها گیر کردم.

از منطق پرت شدم به احساس.

از اینکه با ظاهر خوشحالم و مردم رو گول میزنم احساس گناه میکنم.

آدم هارو نمیشه شناخت!..
هر آدمی درون خودش یه آدم دیگه داره..

رابطه ‌‌BDSM❌
رابطه من و درسام✅

00:00

نیازمند به دلیت اکانت ذهنی...

00:00

چگونه‌ام؟
سرد، تهی، کناره‌جو، بی‌خاطره، بی‌آرزو...

از موسیقی میترسم، چون نمیدانم میخواهد مرا به کجای خاطراتم ببرد.