غم‌انگیز و تلخ است اما حقیقت این است که زندگی منتظر تمام شدن ناراحتی ما و شما نمی‌ایستد. پس گوربابای تمام غم‌های عالم، من یک روز دیگر هم قرار است به ریش این دنیای کوفتی و آدم‌هایش بخندم. بیا امروز را هم زنده بمانیم.

حداقل ۱۰۰ نفر موندن اینجا

لحظه هاییست که می‌ایستم، در میان زندگی می‌ایستم و مینگرم به راه های رفته و نرفته، به پل های پشت سرم که گهگاهی تکه ای از انها کنده شده و به اقیانوس تاریک زیر پاهایم فرو میریزد، مینگرم به پل هایی که پیش چشمم در حال ساخته شدن هستن، یکی محکم و استوار و یکی تکه تکه و ناپایدار، راه دست من نیست بلکه مسیر خودساخته رو به روی من تنها به ترکیبی از تصمیمات وابسته است، تصمیماتی از دل اقیانوس تاریک.