شاید باورتون نشه ولی تا دیشب داشتم برنامه میریختم که بیشتر لباسا و اکسسوریای رنگی رنگی بپوشم، یه روتین بردارم و برای اون دو روزی که مامان بابام خونه نیستن چیکار کنم
و الان هیچی ازشون باقی نمونده
بله، اورثینک اینطوریه.

شاید بهتر باشه بعد امتحانا چندتا کتاب روانشناسی بخونم بلکه سروسامون بدم این روح احمقِ حقیرو

واقعا دلم میخواد بدونم یه زندگی عادی چجوریه

قراره زندگی تا همیشه اینطوری باشه؟
خیلی تخمیه
خیلی پوچه

و واقعا دلم میخواد این سه ماه تابستونو بمیرم و هفته ی اخر شهریور زنده شم

بیاین بعدا که خودمون صاحب یه خونه و خانواده شدیم، خونه رو مکان امن اونا کنیم

یمدته احساس غم نمیکنم وقتشه که کائنات با یه ریدمان درست و حسابی منو به روال عادی زندگیم برگردونن.

اصلا ایتس اوکی دوشواری نداریم

ولی خب
یکم ناعادلانست که بخاطر یه چیز کوچیک، من تا آخر عمرم نتونم یه حسیو تجربه کنم

یا انقدری خودم و دنیامو قبول کرده باشم که یکم به این جمله ایمان داشته باشم