**یک‌سر خودم هستم، هزاران سر خودم هستم
خود_دیگر و دیگر_خود از هر وَر خودم هستم

آن شامِ آخِر در روایاتِ اَناجیلی،
آخِر به اوّل قرصِ نان دادم و یا عکس‌اَش،
فرقی ندارد...صبحِ فردا در محیطِ مرگ
پایِ صلیب‌اَم اوّل و آخر خودم هستم

هَستاکِ انگورانِ خوش‌تقدیرم و بعدن
ساقیِّ مستی‌هایِ خوش‌اختر خودم هستم

قطعِ‌یقین از زن‌خدایان‌اَم و در حلقه
تنها مریدِ سخت ناباور خودم هستم

روحِ عزازیلم که از جادو نمی‌مرگد
جُرجومه‌ی اورادِ جادوگر خودم هستم

اسفندیارِ گول‌خورده از پدر_گبری
و تیرِ گز...کور و تماشاگر خودم هستم

قلبِ رسن‌بُرّیده در میدانِ انسانی
سررفته از یک شورِ بالابر خودم هستم

جَرحِ سکوت و سینه از موییدنی مادر
سینه خودم، مویه خودم، مادر خودم هستم

هوهویِ ویران‌بارِ طوفان‌هایِ سرمست و
ویرانیِ درماندگی‌آور خودم هستم

در عشق،جانِ بی‌کتاب‌اَم...شمسِ تبریزم
در عشق، مولانایِ شش‌دفتر خودم هستم
.
.
.

فرمانِ شِلّیک از لبِ سرجوخه...از آن‌سو
تصویرِ محوِ ماشه و افسر خودم هستم**#کیمیا_تاج‌_نیا#دکتر_کیمیا_تاج_نیا

https://t.me/kimiatajnia

**بر قَناره تاب خوردم...ای سُرَندانِ غمین !
یوزِ پُرپَرتابِ خون را از وَریدَم می‌گُشا
در نهان‌هایِ مجوسَت، چشمِ پُرپیداییان!
قُل‌قُلِ قَرنیّه را بر ناپدیدَم می‌گُشا

رَشکِ پُر سوسو که از انسان به من دَرریختی !
قَلیه‌ی خورشید خوردم، دود می‌خواهم شدن
شیدِگانِ آتشِ نمرود می‌خواهم شدن

شدّتِ انسان برآماسیده در گویایِ من
پِرکِ نیلی‌پَر ! تُنُک‌خو ! نافه‌ی نزدیک‌تر !
نیشه‌‌ی ناگو ! از انسانِ شدیدم می‌گُشا

بویِ اَمواتی پراکنده‌ست در چرکِ هنوز
هِن‌هِنِ قفل است، بَستَک‌نایِ بَندان‌بازها
سودنِ صیحه‌ست بر جریانِ سستِ آشتی

من نفس‌هایِ دوچندانَم، هوایِ هَرز‌تَر
آن‌که میرا نیست را ای میرِ زُروان‌زادِگان
از میانِ مرگ‌ها با شاکلیدم می‌گُشا !

نیلیِ ناسوت یک جورِ عبث می‌گرددُ
شهوتِ تاریک در اندامِ گس می‌گرددُ
زیستن سابیدنِ صفراست بر لوز‌المَرَض

من مهیّایِ عقابَم بر فرازِ جیغ‌ها
جیفه را بردار و آن نوبقچه‌ی سر‌ریز را
از شکارانِ سپیدم بر سپیدم می‌گُشا

اوّلش گیسو کشاندم تا کُجایانِ کَجَک
قلعه وا شد..‌.از هوارِ هیچ در زن ریختم
قلعه وا شد...در مسیرِ مرگ ارزَن ریختم

با شکافِ نیم‌پهلو خنجرت را تیز کن
واپسین امّید بر سِندانِ بی‌فرجامیان !
پیچه‌ی سُهراب از گُردآفریدم می‌گُشا**#کیمیا_تاج_نیا#دکتر_کیمیا_تاج_نیا#شعر#شعر_معاصر#شعر_پیشرو#شعر_زنان#شعر_زنان_ایران_و_جهان#شاعران_زن#ادبیات#ادبیات_پارسی#ایران_سخن_است#جرعه_آن_باده_بی_زینهار#رقصا#ترنج_اقالیم_غمگین#خود_خواری#بی_فرمی#زنان‌گان_زبان‌گان#در_حدود_حدس_و_ارکیده#گریه_در_بخارا#نشر_مهری_لندن#بنیاد_سروادhttps://www.instagram.com/reel/DEmOyjmKhA0/?igsh=c2ptYnd0cmdjeDlvhttps://t.me/kimiatajnia

https://t.me/nevisno/804

مهر کانال ارزش‌مند نویسنو به شعرِ من.

**ای بیش مَرنجانَم ! ای سرمه‌ی خندانَم !
ای بازیِ بازانَم ! بر ساعدِ سلطان‌ها

ای سلسله‌بندانَم ! ای کفرِ مسلمانَم !
ای تَن‌تَنِ رقصانَم ! در طنطنه‌ی جان‌ها

انسانِ مرا دیدی در آینه خندیدی
از عقل برآهیدی تا مساله من باشم

در آینه خندیده ! از عقل برآهیده !
آن مساله حلّ شد در هوشیدنِ حیران‌ها

چندان که چُنان بودم، نه آب و نه نان بودم،
ای مَشرَبه‌ی معنا ! مهمانِ چه خوان بودم؟

اکنون جگری جیحون در اِشکَمِ خود دارم
سیر است مرا چشم از چندانیِ چندان‌ها

ای لعلِ هوس‌پرور ! دیدار می‌آرایی؟
ای دانشِ بی‌دفتر ! دستار می‌آرایی؟

هربار بگویم من، هربار می‌آرایی؟
آن طلعتِ خوش را در جمعیّتِ انسان‌ها؟

آوازه‌ی چشمانَت از کَتمِ عدم آمد
سودات دلِ ما را نه بیش و نه کم آمد

در عشق، دلم کَفتی از صحبتِ ما رفتی
من ماندم و اَندوهَت من ماندم و تاوان‌ها**#کیمیا_تاج‌نیا#دکتر_کیمیا_تاج‌نیا#شعر_پارسیhttps://www.instagram.com/p/DDJwktvKH-E/?igsh=MWJkcmJ0ZzIyMmI4cQ==https://t.me/kimiatajnia

**آن لَمحِ پُرخنده چون مِی
از عاق و یغما تَلَف شد
چیزی به غَمغوره افتاد
در سوله‌هایِ تمدّن

از ممکنی نامُقارِن
پرسش دو نیمه‌ست اینک
این‌ است؟...یا لخچکِ خون
در لوله‌هایِ تمدّن؟!

هان ! بختکِ نوعذاب‌اَم !
چیزی می‌آید به خواب‌اَم
لولیدنی لیچ و لُمبه
بی‌اوج...صد‌فَرج...زیرین...

بیضاویِ خویش‌خواری
در موسمِ "مَرت‌میران"
پیچاوشی حلقوی در
بیغوله‌هایِ تمدّن

ادوارِ ساج است آیا
این گَردِ پهلو‌گرفته؟
ای‌بافه‌ی هفت دریا !
از سمتِ نخل‌اَت گَشی شو

جز ثِقلِ هایل چه دارد؟
مظروفِ گرداب‌دیده !
در سلّه‌ی ناامیدان
محموله‌هایِ تمدّن

آن شام‌گاهِ گُلَنده
قطعِ یقین...آن شتابا
تیلِ درشتِ تمسخر
آن‌جا که اِفشاست انسان،

_ این تخمِ تلخک که وردِ
تبدیلِ خرگوش دارد
با آن کلاهِ وزین از
منگوله‌هایِ تمدّن _

ای‌ قلب...ای‌ قلب...ای‌ قلب...
ای گریه‌ی لال...قرمز
ای بی‌پروبال...قرمز
ای‌ برفِ هرسال...قرمز

ای‌ پاره‌ی پُرصنوبر
اندوهِ روییده‌ی ما
بر کتف‌هایِ خمیده
از کوله‌های تمدّن...**#کیمیا_تاج‌نیا#دکتر_کیمیا_تاج‌نیا#شعر#شعر_معاصر#شعر_زنان#شعر_زنان_ایران_و_جهان#شعر_پیشرو#ادبیات#ادبیات_پارسی#ایران_سخن_است#جرعه_آن_باده_بی_زینهار#رقصا#ترنج_اقالیم_غمگین#هشتاد_و_هشت_کاغذ_آزاد#خودخواری#بی‌فرمی#زنان‌گان_زبان‌گان#در_حدود_حدس_و_ارکیده#نشر_مهری_لندن#بنیاد_سروادhttps://www.instagram.com/p/DDFppifurro/?igsh=MXU2eHlzM2ZpcWkwNQ==https://t.me/kimiatajnia

https://www.instagram.com/p/DCKTOwtqzFo/?igsh=bGhzM283eXZiZHd6