میل‌ش رو دارم، اما نـای نوشتن ندارم حقیقتا ...

- در فرض ۸ ساله بودن؛
دولت بعدی که میاد سرِ کار، من ۳۲ سال‌م‌ه! ...

چند روز پیش حرف می‌زدیم؛ بهش می‌گفتم «فارغ از هر چیزی، من و مائده خودِ فعلِ رانندگی کردن رو دوست داریم! برامون جذاب‌ه ... حال‌مون رو خوب می‌کنه ...» با تعجب می‌خندید که «واقعا ... ؟!»

الان باید می‌بود براش تعریف کنم؛
که امشب توی جاده، هر چند دقیقه یه بار خم می‌شدم روی فرمون و زیر لب ناله می‌کردم. بابا می‌گفت «حال‌ت خوب نیست بزن کنار جا رو عوض کنیم» می‌گفتم «الان من بشینم اونور دل‌م خوب می‌شه؟!» می‌گفت «لااقل می‌تونی خودت رو جمع کنی، دست‌ت رو بگیری به دل‌ت ...» می‌خندیدم که «من همین دست‌م رو بگیرم به فرمون حال‌م بهتره! ...» :)))

.
نمی‌دونم اون موقع که داشتن گوجه‌ها رو خرد می‌کردن براشون بالا منبر بودم، یا قبل این که بیفتیم دنبالِ پیدا کردن فندک برای گاز پیکنیک؛

می‌گفتم آدم باید بدونه کجا و چه جوری از علم‌ش استفاده کنه! باید بلد باشه زندگی روزمره با آدم‌های معمولی رو با هم‌‌بحث‌ش توی کرسیِ آزاداندیشی دانشگاه اشتباه نگیره!
یه روزی توی ۳-۱۴ سالگی‌م بوده یحتمل؛ بابا می‌گفت «از خدا "علمِ نافع" بخواه ... وقتی می‌خوای دعا کنی بگو "رَبِّ زِدْنِي عِلْمًا" ؛ آدما یه ظرفی دارن، یه گنجایشی دارن، که اگه بیش از اون بهشون داده بشه و به دست بیارن سرریز می‌کنند ...
بگو خدایا علمم رو زیاد کن و پابه‌پاش، خودم رو هم ... ظرف‌م رو هم ... که جنبه‌ش هم داشته باشی ... که سرریز نکنی! ...»

منبر تموم شد، املت رو زدیم، برگشتیم خونه، دیدم زهرا اینو نوشته! =) ...

"نمی‌خوام توی بافت زندگی روزمره اونا ابزار کارشون رو دست بگیرن و با اون بیان برای شنیدن‌ت" ...

حالا اگه به نیّتِ این موردِ ما؛ پنج تا صلوات هم فرستادید یا به هر طریقی از دل‌تون رد شدیم، حتا به قدر ثانیه‌ای، که ممنون می‌شیم ...

دم‌تون گرم :)

مسلخ زندگی شرف می‌رباید

[ به گرمیِ دلِ مادرِ موسی بالای سر نیل ... ]

«وَأَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰٓ أُمِّ مُوسَىٰٓ أَنۡ أَرۡضِعِيهِۖ فَإِذَا خِفۡتِ عَلَيۡهِ فَأَلۡقِيهِ فِي ٱلۡيَمِّ وَلَا تَخَافِي وَلَا تَحۡزَنِيٓۖ إِنَّا رَآدُّوهُ إِلَيۡكِ وَجَاعِلُوهُ مِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ»