برای عزای امام حسن عسکری صلوات الله علیه بازارها را تعطیل کردند و شهر سامرا یکپارچه عزا شد اما کربلا ...

●...تُوُفِّيَ (صلوات الله علیه) لِأَيَّامٍ مَضَتْ مِنْ شَهْرِ رَبِيعٍ الْأَوَّلِ مِنْ سَنَةِ سِتِّينَ وَ مِائَتَيْنِ فَصَارَتْ سُرَّ مَنْ رَأَى ضَجَّةً وَاحِدَةً مَاتَ ابْنُ الرِّضَا وَ بَعَثَ السُّلْطَانُ إِلَى دَارِهِ مَنْ يُفَتِّشُهَا وَ يُفَتِّشُ حُجَرَهَا وَ خَتَمَ عَلَى جَمِيعِ مَا فِيهَا وَ طَلَبُوا أَثَرَ وَلَدِهِ وَ جَاءُوا بِنِسَاءٍ يَعْرِفْنَ بالحبل [الْحَبَلَ‌] فَدَخَلْنَ عَلَى جَوَارِيهِ فَنَظَرْنَ إِلَيْهِنَّ فَذَكَرَ بَعْضُهُنَّ أَنَّ هُنَاكَ جَارِيَةً بِهَا حَمْلٌ‌[1] فَأَمَرَ بِهَا فَجُعِلَتْ فِي حُجْرَةٍ وَ وُكِّلَ بِهَا نِحْرِيرٌ الْخَادِمُ وَ أَصْحَابُهُ وَ نِسْوَةٌ مَعَهُمْ ثُمَّ أَخَذُوا بَعْدَ ذَلِكَ فِي تَهْيِئَتِهِ وَ عُطِّلَتِ الْأَسْوَاقُ وَ رَكِبَ أَبِي وَ بَنُو هَاشِمٍ وَ الْقُوَّادُ وَ الْكُتَّابُ وَ سَائِرُ النَّاسِ إِلَى جَنَازَتِهِ (صلوات الله علیه) فَكَانَتْ سُرَّ مَنْ رَأَى يَوْمَئِذٍ شَبِيهاً بِالْقِيَامَةِ...

●...(امام حسن عسکری صلوات الله علیه) چند روز از ایّام ماه ربیع الاوّل سال دویست و شصت هجری نگذشته بود که درگذشت و شهر سرّ من‌ رأی یکپارچه ضجّه شد که ابن الرّضا در گذشته است و سلطان (حاکم وقت)، جاسوسانی به خانه او فرستاد و اتاقها را تفتیش کرده و بستند و مهر کردند و در جستجوی اثری از فرزند او بودند و قابله هایی را آوردند که زنان باردار را شناسایی می‌کردند و کنیزان را مورد شناسایی و وارسی قرار می‌دادند. یکی از ایشان گفت این کنیز آبستن است [1] و دستور داد که او را در حجره ای زندانی کردند و نحریر خادم و همراهانش و جماعتی از زنان را بر او گماشت. بعد از این کارها در مقام تجهیز او بر آمدند و بازارها تعطیل شد (1) و پدرم با بنی هاشم و افسران و کاتبان و سایر مردم به تشییع جنازه آمدند و شهر سامرّا در آن روز مانند قیامت بود...

كمال الدين و تمام النعمة جلد 1 صفحه 43

اما کربلا چه کردند؟ بازارها تعطیل شد؟ کربلا یکپارچه عزا شد؟ مردم در عزای سبط پیامبر صلی الله علیه و آله ناله سر دادند؟ بدن امامشان را کفن و دفن کردند؟ نه خیر.

●ثُمَّ نادى عُمَرُ بنُ سَعدٍ في أصحابِهِ :
مَن يَنتَدِبُ لِلحُسَينِ عليه السلام فَيُوطِئَ الخَيلَ ظَهرَهُ ؟ فَانتَدَبَ مِنهُم عَشَرَةٌ ، وهُم : إسحاقُ بنُ حَوبَةَ الَّذي سَلَبَ الحُسَينَ عليه السلام قَميصَهُ ، وأخنَسُ بنُ مَرثَدٍ ، وحَكيمُ بنُ طُفَيلٍ السَّبيعِيُّ ، وعُمَرُ بنُ صَبيحٍ الصَّيداوِيُّ ، ورَجاءُ بنُ مُنقِذٍ العَبدِيُّ ، وسالِمُ بنُ خَيثَمَةَ الجُعفِيُّ ، وصالِحُ بنُ وَهبٍ الجُعفِيُّ ، وواحِظُ بنُ غانِمٍ ، وهانِئُ بنُ ثُبَيتٍ الحَضرَمِيُّ ، واُسَيدُ بنُ مالِكٍ لَعَنَهُمُ اللّه ، فَداسُوا الحُسَينَ عليه السلام بِحَوافِرِ خَيلِهِم ، حَتّى رَضّوا ظَهرَهُ وصَدرَهُ.

●سپس عمر بن سعد ، ميان يارانش ندا داد كه: چه كسى حاضر است بر حسين ، اسب بدواند؟ از يارانش ، اين ده تن حاضر شدند : اسحاق بن حَوبه ـ كه پيراهن امام عليه السلام را به تاراج برده بود ـ ، اخنس بن مرثد ، حَكيم بن طُفَيل سبيعى ، عمر بن صبيح صَيداوى ، رجاء بن مُنقِذ عبدى ، سالم بن خَيثمه جُعفى ، صالح بن وَهْب جُعفى ، واحِظ بن غانِم ، هانى بن ثُبَيت حضرمى و اسيد بن مالك .
اينان ـ كه خدا لعنتشان كند ـ با سُم اسب هايشان ، حسين عليه السلام را چنان لگدكوب كردند كه پشت و سينه اش را خرد كردند .

الملهوف صفحه 182

لَا یَوْمَ‏ کَیَوْمِکَ یَا اَبا عَبْدِاللهِ

✅اسب دوانیدن بر پیکر سید الشهداء?

?منبع: سید بن طاووس، الملهوف ١٨٢ .

?ثُمَّ نادى عُمَرُ بنُ سَعدٍ في أصحابِهِ :
?مَن يَنتَدِبُ لِلحُسَينِ عليه السلام فَيُوطِئَ الخَيلَ ظَهرَهُ ؟
فَانتَدَبَ مِنهُم عَشَرَةٌ ،
▪️وهُم : إسحاقُ بنُ حَوبَةَ الَّذي سَلَبَ الحُسَينَ عليه السلام قَميصَهُ ، وأخنَسُ بنُ مَرثَدٍ ، وحَكيمُ بنُ طُفَيلٍ السَّبيعِيُّ ، وعُمَرُ بنُ صَبيحٍ الصَّيداوِيُّ ، ورَجاءُ بنُ مُنقِذٍ العَبدِيُّ ، وسالِمُ بنُ خَيثَمَةَ الجُعفِيُّ ، وصالِحُ بنُ وَهبٍ الجُعفِيُّ ، وواحِظُ بنُ غانِمٍ ، وهانِئُ بنُ ثُبَيتٍ الحَضرَمِيُّ ، واُسَيدُ بنُ مالِكٍ لَعَنَهُمُ اللّه ُ ،
?فَداسُوا الحُسَينَ عليه السلام بِحَوافِرِ خَيلِهِم ، حَتّى رَضّوا ظَهرَهُ وصَدرَهُ .
▪️قالَ الرّاوي : وجاءَ هؤُلاءِ العَشَرَةُ حَتّى وَقَفوا عَلَى ابنِ زِيادٍ لَعَنَهُ اللّه ُ ،
▪️فَقالَ اُسَيدُ بنُ مالِكٍ أحَدُ العَشَرَةِ:
?نَحنُ رَضَضنَا الصَّدرَ بَعدَ الظَّهرِ بِكُلِّ يَعبوبٍ شَديدِ الأَسرِ
▪️فَقالَ ابنُ زِيادٍ لَعَنَهُ اللّه ُ : مَن أنتُم ؟
▪️قالوا : نَحنُ الَّذينَ وَطِئنا بِخُيولِنا ظَهرَ الحُسَينِ حَتّى طَحَنّا حَناجِرَ صَدرِهِ .
▪️قالَ : فَأَمَرَ لَهُم بِجائِزَةٍ يَسيرَةٍ .
▪️قالَ أبو عُمَرَ الزّاهِدُ:
فَنَظَرنا إلى هؤُلاءِ العَشَرَةِ ، فَوَجَدناهُم جَميعا أولادَ زِنىً، وهؤُلاءِ أخَذَهُمُ المُختارُ ، فَشَدَّ أيدِيَهُم وأرجُلَهُم بِسِكَكِ الحَديدِ ، وأوطَأَ الخَيلَ ظُهورَهُم حَتّى هَلَكوا.
*______

?سپس عمر بن سعد ، ميان يارانش ندا داد كه :
?چه كسى حاضر است بر حسين ، اسب بدواند؟
▪️از يارانش ، اين ده تن حاضر شدند : اسحاق بن حَوبه ـ كه پيراهن امام عليه السلام را به تاراج برده بود ـ ، اخنس بن مرثد ، حَكيم بن طُفَيل سبيعى ، عمر بن صبيح صَيداوى ، رجاء بن مُنقِذ عبدى ، سالم بن خَيثمه جُعفى ، صالح بن وَهْب جُعفى ، واحِظ بن غانِم ، هانى بن ثُبَيت حضرمى و اسيد بن مالك .
? اينان ـ كه خدا لعنتشان كند ـ با سُم اسب هايشان ، حسين عليه السلام را چنان لگدكوب كردند كه پشت و سينه اش را خرد كردند .
▪️اين ده تن ، [پس از پايان كار] آمدند و در برابر ابن زياد ـ كه خدا لعنتش كند ـ ايستادند و از ميان آنان ، اسيد بن مالك گفت :
?ما بوديم كه پشت و سپس سينه[ى او] را با همه اسب هاى بزرگ و تيزتك ، خرد كرديم .
▪️ابن زياد ـ كه خدا لعنتش كند ـ گفت : شما كه هستيد؟
▪️گفتند: ما كسانى بوديم كه بر پشت حسين ، اسب دوانديم تا آن كه سينه و ?*گلوى حسين را آسياب كرديم .

▪️ابن زياد ، فرمان داد جايزه اندكى به آنان بدهند .
✳️ابو عمر زاهد مى گويد : ما به اين ده تن نگريستيم و همه آنان را زنازاده يافتيم .
▪️مختار ، آنان را دستگير كرد و با زنجيرهاى آهنين ، دست و پاهايشان را بست و بر پشتشان اسب دواند تا به هلاكت رسيدند .

?منبع: تذكرة الخواصّ، سبط ابن جوزی: ص ٢٥٤

?تذكرة الخواصّ : قالَ عُمَرُ [بنُ سَعدٍ] : مَن يوطِئُ الخَيلَ صَدرَهُ ؟
?فَأَوطَؤُوا الخَيلَ ظَهرَهُ وصَدرَهُ ، ووَجَدوا في ظَهرِهِ آثارا سودا، فَسَأَلوا عَنها ،
?فَقيلَ : كانَ يَنقُلُ الطَّعامَ عَلى ظَهرِهِ فِي اللَّيلِ إلى مَساكِنِ أهلِ المَدينَةِ .

✳️ترجمه: تذكرة الخواصّ : عمر [بن سعد] ?گفت : چه كسى اسب بر سينه او (حسين) مى دوانَد ؟

?ترجمه: آنان بر پشت و سينه ايشان ، اسب دواندند و در پشت ايشان ، لكّه هاى كبودى يافتند.
✳️?چون در اين باره پرسيدند ، گفته شد : او بر پشت خود ، شبانه، گندم به درِ خانه بينوايان مدينه مى برد.

#حضرت_حسین علیه السلام
#روز_عاشورا

-قلب آرام و مطمئن امام حسین علیه السلام نسبت به مرگ
-مرگ برای مومنان پلی است برای رسیدن به نعمات بهشتی●وَ قَالَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ علیهما السلام: لَمَّا اشْتَدَّ الْأَمْرُ بِالْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ- عَلَيْهِمَا السَّلَامُ- نَظَرَ إِلَيْهِ مَنْ كَانَ مَعَهُ فَإِذَا هُوَ بِخِلَافِهِمْ، لِأَنَّهُمْ إِذَا اشْتَدَّ بِهِمُ الْأَمْرُ تَغَيَّرَتْ أَلْوَانُهُمْ، وَ ارْتَعَدَتْ فَرَائِصُهُمْ، وَ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ، وَ وَجَبَتْ جُنُوبُهُمْ. وَ كَانَ الْحُسَيْنُ- عَلَيْهِ السَّلَامُ- وَ بَعْضُ مَنْ مَعَهُ مِنْ خَوَاصِّهِ‌[3] تُشْرِقُ أَلْوَانُهُمْ، وَ تَهْدَأُ جَوَارِحُهُمْ، وَ تَسْكُنُ نُفُوسُهُمْ.
فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ: انْظُرُوا إِلَيْهِ لَا يُبَالِي بِالْمَوْتِ.
فَقَالَ لَهُمُ الْحُسَيْنُ- عَلَيْهِ السَّلَامُ-: «صَبْراً بَنِي الْكِرَامِ، فَمَا الْمَوْتُ إِلَّا قَنْطَرَةٌ تَعْبُرُ بِكُمْ عَنِ الْبُؤْسِ وَ الضُّرِّ[4] إِلَى الْجِنَانِ الْوَاسِعَةِ وَ النِّعَمِ‌[5] الدَّائِمَةِ، فَأَيُّكُمْ يَكْرَهُ أَنْ يَنْتَقِلَ مِنْ سِجْنٍ إِلَى قَصْرٍ، وَ هَؤُلَاءِ أَعْدَاؤُكُمْ كَمَنْ يَنْتَقِلُ مِنْ قَصْرٍ إِلَى سِجْنٍ وَ عَذَابٍ أَلِيمٍ. إِنَّ أَبِي حَدَّثَنِي عَنْ رَسُولِ اللَّهِ: أَنَّ الدُّنْيَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكَافِرِ.
وَ الْمَوْتَ جِسْرُ[6] هَؤُلَاءِ إِلَى جَنَّاتِهِمْ، وَ جِسْرُ هَؤُلَاءِ إِلَى جَحِيمِهِمْ، مَا كَذَبْتُ وَ لَا كُذِبْتُ

●و حضرت زین العابدین- علیّ بن الحسین- علیهما السّلام فرمود: (در روز عاشورا) آنگاه که کار بر حسین بن علی بن ابی طالب (علیه السّلام) دشوار گردید، چون افرادی که دور حضرت بودند نگاه بر چهره اش می افکندند، به روشنی محسوس بود، بر خلاف دیگران که رنگ پریده و مضطرب گشته و دندانشان می لرزد و طپش قلبشان بیشتر شده و تغییر کرده، امام حسین (علیه السلام) و چند تن از خواص حضرت با چهره و روئی درخشان و بدنی کاملا آرام و دلی مطمئنّ (در صحنه) بودند.
بعضی از آنان به بعض دیگر گفتند: بنگرید به سوی او که چگونه از مرگ نمی هراسد! پس امام حسین (علیه السّلام) به ایشان می فرمود: پایداری کنید! ای گرامی زادگان، مرگ چیزی نیست جز پلی که شما را از سختی و آسیب می گذراند، و به بهشت های وسیع و نعمتهای جاودان می رساند، پس کدامیک از شما دوست ندارد، که از زندانی به قصر منتقل گردد. در حالی که آن برای دشمنانتان همانند پلی است که آن ها را از کاخ به زندان و عذابی دردناک می رساند.
زیرا پدرم از رسول خدا (صلی اللَّه علیه و آله) برایم بازگو کرد: دنیا زندان مؤمن و بهشت کافر است و مرگ پل مؤمنان به بهشت ایشان، و پل کافران به آتش سوزان دوزخشان می باشد، نه من دروغ گفته ام و نه این را به من دروغ گفته اند

بحارالانوار/ج6/ص154 و ج44/ص297
معانی الاخبار (صدوق)/ص288
الإعتقادات (صدوق)/ص52
علم الیقین (فیض کاشانی)/ج2/ص1053
نفس المهموم/ص228

قتل طفل یک روزه امام حسین صلوات الله علیه در روز عاشورا ???

●كما حكى عن الحدائق الورديّة: أ نه ولد بالطف في يوم عاشوراء للحسين عليه السلام ابن في وقت صلاة الظهر عند المحاربة، فأتي به إلى الحسين عليه السلام وهو قاعد بباب الخيمة، فأخذه في حجره وأذن في اذنه اليمنى وأقام في اليسرى ولباه بريقه وقبله وسماه، إذ رماه عبدالله بن عقبة الغنوي بسهم في نحره فذبح في حجر الحسين عليه السلام وجعل عليه السلام يأخذ دمه ويرمي به إلى السماء.

●از حدائق الوردیة نقل شده که روز عاشورا در وقت نماز ظهر هنگام جنگ در کربلا برای امام حسین صلوات الله علیه پسری متولد شد، در حالی که امام حسین صلوات الله علیه جلوی درب خیمه نشسته بود طفل را برای حضرت آوردند، پس امام حسین صلوات الله علیه طفل را در دامان خویش نهادند و در گوش راستش اذان و در گوش چپ اقامه گفتند و با آب دهان خویش کام او را برداشتند و او را بوسیدند و او را نامگزاری کردند، ناگاه عبدالله بن عقبه غنوی تیری به گودی گلوی طفل پرتاب کرد پس در دامان امام حسین صلوات الله علیه نحر (قربانی) شد، و امام حسین صلوات الله علیه خونش را می گرفت و به آسمان پرتاب می کرد. ???

معالي السبطين مازندرانی ج۱ ص۴۲۷

●تَقَدَّموا رَجُلاً رَجُلاً، حَتّی بَقِیَ وَحدَهُ ما مَعَهُ أحَدٌ مِن أهلِهِ ، ولا وُلدِهِ ولا أقارِبِهِ، فَإِنَّهُ لَواقِفٌ عَلی فَرَسِهِ، إذ اُتِیَ بِمَولودٍ قَد وُلِدَ لَهُ فی تِلکَ السّاعَهِ، فَأَذَّنَ فی اُذُنِهِ، وجَعَلَ یُحَنِّکُهُ إذ أتاهُ سَهمٌ فَوَقَعَ فی حَلقِ الصَّبِیِّ فَذَبَحَهُ، فَنَزَعَ الحُسَینُ علیه السلام السَّهمَ مِن حَلقِهِ، وجَعَلَ یُلَطِّخُهُ بِدَمِهِ ویَقولُ: وَاللّهِ لَأَنتَ أکرَمُ عَلَی اللّهِ مِنَ النّاقَهِ، ولَمُحَمَّدٌ أکرَمُ عَلَی اللّهِ مِن صالِحٍ! ثُمَّ أتی فَوَضَعَهُ مَعَ وُلدِهِ وبَنی أخیهِ.

●یاران حسین علیه السلام ، یک به یک ، گامْ پیش نهادند [و رزمیدند و شهید شدند] تا این که حسین علیه السلام تنها ماند و هیچ یک از [ مردان ]خانواده و فرزندان و نزدیکانش با او نماند . او بر بالای اسبش بود . کودکی را که همان ساعت متولّد شده بود ، برایش آوردند . حسین علیه السلام ، در گوشش اذان گفت و کامِ او را بر می داشت که تیری آمد و در گلوی کودک نشست و ذبحش کرد . حسین علیه السلام ، تیر را از گلوی او بیرون کشید و خونش را به بدن او مالید و فرمود: «به خدا سوگند ، تو نزد خداوند ، از شتر صالح ، گرامی تری و محمّد (صلی الله علیه و آله) نیز نزد خدا از صالح، گرامی تر است» سپس آمد و او را کنار فرزندان و برادرزادگانش نهاد.

تاریخ الیعقوبی: ج 2 ص 245

سایر منابع:
تاريخ امام حسين عليه السلام - موسوعه الامام الحسين عليه السلام جلد 13 صفحه 59 عبداللَّه الرّضيع عليه السلام الّذي وُلد في يوم عاشوراءتسمية من قتل ص۱۵۰
الحدائق الوردية ج۱ ص۱۲۰
العیون العبری ص۱۷۴
ذخيرة الدارين ج۱ ص۱۶۱
الامالي شجری ج۱ ص۱۷۰
وسیلة الدارین ص۲۸۰

✅ نارِئُ القُری به چه معناست و لقب کدام یک از بنی‌هاشم است؟

در بین فرزندان بنی‌هاشم، تنها به حضرت علی اکبر علیه‌السلام، لقب نَارِئُ القُرَی داده‌اند. و این نشان از سخاوت بسیار حضرت دارد.

این لقب به کسی گفته می‌شد که بر بام خانه خود، شعله آتشی را بر می‌افروخت تا مستمندی، بیچاره‌ای، غریبی و یا مهمانی که پناه ندارد، به سمت شعله‌های کرامت او بیاید و پای سفره اطعام و مهمان نوازی‌اش بنشیند.
این شخص، به قدری هیزم میهمان نوازی‌اش را زیاد می کرد که هر فقیر و درمانده‌ای‌ از دورترین نقطه، آن را می‌دید و نظرش را جلب می‌کرد.

? مجمع البحرین، ج۱، ص۳۵

♦️ نقل است که: ... وَ لَم تُذکر هَذِهِ المُکرَّمَةُ مِن نَارِئ القُرَی لِوَاحِدِِ مِن أَبنَاءِ الأَئِمَّةِ إِلَّا لِشَبِیهِ رَسَوُلِ اللهِ صلی الله علیه و اله، عَلِی الأَکبَرِ علیه السلام.

لقب با کرامت نارئ القری به هیچ یک از فرزندان ائمه اطهار علیهم السلام نسبت داده نشده است، مگر به حضرت علی اکبر سلام‌الله‌علیه که شبیه حضرت رسول اکرم بود.

? فُرسان الهیجاء، محلاتی، ج۱، ص۴۱۶

#علی_اکبر
#نارئ_القری

تلگرام | یوتیوب | آپارات | اینستگرام

کهنه پیراهن کربلا●1089/ 142- روي في بعض الأخبار أنّه لمّا قتل أصحاب الحسين- (عليه السلام)- كلّهم، و تفانوا و ابيدوا و لم يبق (معه) أحد، بقي- (عليه السلام)- يستغيث فلا يغاث، و أيقن بالموت، فأتى إلى نحو الخيمة، و قال لاخته: (يا اختاه) ائتيني بثوب عتيق، لا يرغب أحد فيه من القوم أجعله تحت ثيابي، لئلّا اجرّد منه بعد قتلي. [قال:] فارتفعت أصوات النسوة بالبكاء و النحيب، ثمّ اوتي بثوب فخرقه و مزّقه من أطرافه، و جعله تحت ثيابه، و كان له سروال جديد فخرقه أيضا، لئلّا يسلب منه. فلمّا قتل عمد إليه رجل، فسلبهما منه و تركه عريانا [بالعراء]، مجرّدا على الرمضاء، فشلّت يداه في الحال.

●در بعضی از اخبار وارد شده که وقتی اصحاب امام حسین صلوات الله علیه همگی شهید شدند و احدی با حضرت باقی نماند، حضرت تنها ماند، امام ناله میزد و طلب یاری میکرد ولی کسی به داد حضرت نمی رسید، و به مرگ یقین حاصل کرد. پس به سمت خیمه آمد و به خواهرش فرمود: ای خواهرم! کهنه پیراهنی به من بده که هیچ کس از این مردمان در آن رغبت نکند (تا آن را سلب کند) که آن را زیر لباسهای خود بپوشم، تا آن را از تنم بیرون نیاورند و بعد از آنکه کشته شدم مرا برهنه نسازند.
پس صدای زنان اهل حرم به گریه و ناله بلند شد، سپس پیراهنی برای حضرت آوردند و ایشان آن را از چند جهت پاره کرد و زیر پیراهنش پوشید، و حضرت شلواری نو داشت که آن را نیز پاره کرد تا آن را سلب نکنند. ???
پس هنگامی که حضرت کشته شد مردی آمد و آن دو را ربود و امام را عریان رها کرد، برهنه روی زمین داغ صحرا رها کرد، پس بلافاصله هر دو دستش شَل گشت.

منتخب الطريحي : 451 ، مدينة المعاجز 4/67 ح142

بر حکیم بن طفیل زنازاده لعنت●عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ علیه السلام: أَنَّ زَیْدَ بْنَ رُقَادٍ الجَنبِیَّ وَ حَکِیمَ بْنَ الطُّفَیْلِ الطَّائِیَّ قَتَلَا الْعَبَّاسَ بْنَ عَلِیٍّ علیه السلام

●از جابر از ابو جعفر باقر علیه السلام روایت شده: «زید بن رُقاد جَنبی و حَکیم بن طفَیل طایی ، عبّاس بن علی (علیه السلام) را کُشتند»

مقاتل الطالبیّین/ص89
بحار الأنوار/ج45/ص39