من همیشه دنبال اونی بودم که بفهمم لیاقت داره. اونی که برای تولدش کادویی که دوست داره رو بگیرم و با ذوق کردنش، خودمم کلی ذوق کنم. اونی که با لبخندش به خاطر یه پیامم، احساس کنم خوشبخت‌ترین آدم روی زمینم. اونی که بغلش برام امن‌ترین نقطه‌ی دنیا باشه. اونی که باورش کنم، بهش اعتماد کنم، بهش عشق بورزم و بعد پشیمونم نکنه. اونی که حرفاش واقعی باشه، احساساتش دروغ نباشه، منو بازی نده، ازم مترسک مزرعه نسازه،اونی که منو بی‌اهمیت ترین آدم رو زمین نکنه‌.هیچوقت دنبال کسی نبودم که بخوام خواسته‌های عجیب و غریب ازش داشته باشم؛ من همیشه دنبال کسی بودم که ساده اما واقعی باشه. تو دنیایی که دیگه کسی قدر عشق رو نمیدونه، اون واقعی‌ترین آدمی باشه که درست و غلط رو از هم تشخیص میده و قدر محبت و اعتمادی که قراره بهش بکنم رو می‌دونه. غم‌انگیزه که من هیچوقت نتونستم اون آدم رو پیدا کنم؛ ولی خوشحالم که تا تونستم، برای بقیه، خودم اون آدمی بودم که دوست داشتم یکی برای من باشه.

امشب یه جوری و یه جایی که نباید پنیک کردم و نباید این اتفاق می افتاد....

فردا بارون میاد(:
تو پوست خودم نمیگنجم.....

اشتباه نکنید بنده اسیب نمیبینم،فقط تا ابد فراموش نمیکنم.

عجب روز خوبیه(:

حوصله ای برای آدمای جدید هم ندارم

?????+????+?????=????

Midonam vase didane man zogh dari

‏راه حلی داری؟ راه نجاتی... برای کشتی شکسته‌ای که نه غرق می‌شود، نه نجات پيدا می‌کند؟