1942: امپراتوری ژاپن در جریان تلاش برای بیرون راندن استعمارگران اروپایی از قاره آسیا، شهر بندری کلکته در بنگال غربی (هندوستان) را که در دست حکومت انگلیسیِ هند بود بمباران کرد.

1959: جبهه آزادیبخش ویتنام (جنوبی) با هدف تامین وحدت ویتنام تاسیس شد که روزنامه های سایگون آن را ویت کنگ Viet Cong نوشتند که به این نام به معنای کمونیست های ویتنام معروف شد و تا سال 1975 و تامین وحدت به مبارزه مسلحانه ادامه داد.

1971: ذوالفقارعلی بوتو رئیس جمهوری پاکستان شد. وی قبلا رئیس مجلس و وزیر امور خارجه پاکستان و رهبر و مؤسس حزب چپگرای «مردم پاکستان» بود. بوتو دو سال بعد و پس از اصلاح قانون اساسی و انتقال اختیارات دولتی از رئیس جمهوری به نخست وزیر (پارلمانی شدن حکومت) نخست وزیر پاکستان شد و از 1973 تا 1977 نخست وزیر بود.

منابع:-پايگاه نوشيروان کيهاني زاده

سی ام آذر در آینه تاریخ معاصر ایران

30 آذر 1356در حمله گروهی از طرفداران حكومت پهلوی، كه خود را دانشجو می خواندند، تعداد بسیاری از دانشجویان مورد ضرب و جرح قرار گرفتند و مغازه های اطراف دانشگاه به وسیله ی این گروه تخریب شد.

30 آذر 1354وزیران نفت 11 كشور عضو اوپك، در جریان برگزاری اجلاس اوپك در وین، به وسیله 6 مرد مسلح به رهبری فردی به نام ایلیچ رامیرز سانچز مشهور به كارلوس، به گروگان گرفته شدند. این عملیات 44ساعت به طول انجامید، جمشید آموزگار نماینده ایران در این اجلاس نیز در میان گروگان ها بود.

30 آذر 1353 ژاك شیراك نخست‌وزیر فرانسه به دعوت امیر عباس هویدا نخست وزیر ایران در صدر هیاتی مركب از وزیر صنایع و تحقیقات، وزیر مشاور در امور خارجی، رییس هیات مدیره سازمان برق فرانسه و رییس سازمان انرژی اتمی این كشور همراه با 30 خبرنگار برای یك دیدار رسمی سه روزه وارد تهران شد.

30 آذر 1332محاكمه محمد مصدق نخست وزیر قانونی مردم، در دادگاه نظامی پایان یافت و وی به اتهام مخالفت با نظام سلطنتی، سرپیچی از پذیرش فرمان محمدرضا پهلوی و دستور سركوبی كودتاگران در روزهای بیست و پنجم تا بیست و هشتم مرداد، به سه سال زندان انفرادی محكوم شد.

30 آذر 1320لایحه ی واگذاری اختیارات ویژه به نظامیان روسیه و انگلیس برای تصرف راه های مواصلاتی ایران و حمل مهمات، به وسیله ی دولت محمدعلی فروغی به مجلس شورای ملی تقدیم شد.

30 آذر 1302در گزارش های سفارت انگلیس در تهران آمده است كه رضاخان، رییس الوزراء به سید ضیاءالدین طباطبایی پیشنهاد كرد كه مقام وزیر مختاری ایران را در رم پایتخت ایتالیا بپذیرد. این خبر كه در خلال گزارش های هفتگی منتهی به امروز سفارت انگلیس آمده است در ادامه می افزاید: «سید ضیاء كه اینك در سوییس اقامت دارد به واسطه اینكه باید با هزینه شخصی به رم برود، این پیشنهاد را رد كرده است».

30 آذر 1290 در كشاكش مشاجره روس ها با دولت و مجلس ایران درباره ی اولتیماتومی برای اخراج مورگان شوستر، اعتراض های مردمی علیه روسیه، به درگیری های شدید میان نظامیان این كشور با مردم و ماموران انتظامی شهرهای قزوین، رشت، تبریز و گیلان منجر شد، این درگیری ها تعداد زیادی كشته و زخمی بر جای گذاشت.

روزشمار تاریخ معاصر ایران(جلد3)آرشیو خبری

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌استادی میگفت:
بامدادها که دکمه های لباسم را می بندم,
به این فکر میکنم که
چه کسی آنها را باز خواهد کرد؟
خودم یا مرده شور؟!
دنیا همین قدر غیر قابل پیش بینی است..
به آنهائى که دوستشان دارید,
بی بهانه بگوئيد :"دوستت دارم."
بگوئيد: در این دنیای شلوغ,
سنجاقشان کرده اید به دلتان.
بگوئيد: گاهی فرصت با هم بودنمان
کوتاهتر از عمر شکوفه هاست.
بگوئيد: بودن ها را قدر بدانيم،
نبودن ها همين نزديكى است...

شب چله دارد می آید
انار ها را دون کند که...
برای جوجه های دختر پائیز بپاشد
قاصدک خبر خوش ننه سرما را می اورد
زمستان در راه است
بعد هر زمستانی هم بهار یست
اما....!!!!!
کوچ پرستوهای بهاری در سرزمین ننه سرما چنان هم زیبا نبود ولی چه بکنم‌ که دوباره دارد می رسد .....
زمستان پیشاپیش مبارک
❄️☃❄️☃❄️☃☃❄️☃❄️☃
❣

فروغ فرخزاد

✒️ خط ما فارسی است یا عربی..؟ 
✍️ دکتر #سعید_دینارون

نخستین ابهامی که درباره عربی بودن خط ما بر اندیشۀ کنجگاوان می گذرد،
که چگونه ایرانیان در کشور پهناور خود، چندین گونه خط و گویش بومی داشته اند ، یکباره خطی از بیابانهای تفته و میان قبائل فاقد مدنیت وام گرفته و به جای خط کهن خود به کاربرده‌اند ؟

اعراب خطی را که درباره اش سخن می‌گوییم کوفی می‌نامند و برای نخستین بار در حیره و کوفه در میان‌رودان با خط آشنا شده و آنرا کوفی نامیدند.
زیرا تا پیش از آن با خط آشنا نبودند
و به گفته استاد رکن الدین همایون فرّخ،
اعراب خط نداشته اند و خطی که از حمیر و انبار به حجاز رفته و در زمان ظهور اسلام انتشار یافته ، خط عربی نیست بلکه یکی از متداول‌ترین خطوط ایرانی بوده که با دگرگونی‌هایی برای نوشتن زبان عربی بکار رفته است.

تغییرشکل الفبای ایرانی به صورت کنونی پس از اسلام روی داد، تا فراگیری آن برای نو آموزان عرب آسان باشد . حیره سرزمینی بود در کرانه فرات در عراق فعلی و مردمان این شهر مهاجرین عرب بنام لخمیان بودند که درآن دیار فرود آمده و شهر حیره را بنا نهادند.
حاکمان حیره دست نشاندگان شاهنشاهی ساسانی و تابع ایران بودند.
در آن روزگار برای آسان شدن امور میان حیره و دربار ایران دبیران ایرانی برآن شدند تا الفبای خط پارسی میانه  پهلوی را اندکی دگرگون ساخته و با افزودن هشت واژه « ث ح ط ظ ص ض ع ق » شمار واژهای آن را به ۳۲ رسانده و بدین گونه زبان اعراب حیره را که نبتی عربی بود با این خط ِ تکامل یافتۀ ایرانی بنگارند. واژۀ « ط » دسته‌دار در پهلوی اشکانی دیده می‌شود ولی در پهلوی ساسانی جای خود را به« ت » دو نقطه داده است.
در نتیجه الفبایی که امروز عربی خوانده می شود خطی برگرفته از خط‌های کهن ایرانی است که از فرگشت خط ایرانی کهن به ایرانی هخامنشی، اشکانی و ساسانی پدیدار شده و سرانجام خط دبیرۀ پارسئ امروزی از آن پدید آمد.

حال اگر این خط عربی بوده و در عربستان اختراع و استفاده می شد؛

۱ـ چرا قرآن را با آن به نگارش در نیاوردند؟
چرا ایشان تا هنگام خلافت عثمان به گردآوری قرآن نپرداختند؟
و تنها پس از تهاجم به ایران و آشنایی با خط، آکادمیسین های ایرانی درحیره به تدوین آن همت گماردند؟

۲- اگراین خط از دیرباز در استان حجاز و کاروانشهر مکه کاربُرد داشته، پس نشانه‌هایش کجاست که تاکنون نوشته‌ای از آن که مربوط به پیش از خلافت عثمان و ظهور اسلام باشد‌، بروی تکه‌ای سنگ, دیوار, لوح گلی یا چرم یافت نشده است؟

۳- مهمتر از همه، خط ، میان مردمی پدید می آید که نیاز و ضرورت آن را حس کنند و بستر به کارگیری آن را در فرهنگ خود داشته باشند. اعراب نه از زمینه‌های پیدایش خط برخوردار بودند و نه به آن نیاز داشتند.

کلمۀ خط برگرفته از واژۀ ایرانئ کهن« کت » است که به زبان اعراب راه یافت و سپس درسده های میانه به دست تحصیل کردگان پارسی به ابزار نوشتن در آمده و بر پایه‌ای که سیبویه دبیر ایرانی گذارده بود، صرف شد.

ایرانیان نقش مهمی در تکامل خط نوشتاری قرآن و خط عربی داشته اند.
بر خلاف تصّور بسیاری ، که ما خط کنونی را از عرب‌ ها وام گرفته ‌ایم کاملأ اشتباه است، خط فارسی بعد از اسلام نوع تکامل یافته از خط در زمان اشکانیان و ساسانیان یعنی پهلوی و اوستائی بود.
این خط که در سده های پیش وارد عربستان شده و با زبان عربی تطبیق داده شده بود، بار دیگر پس از تهاجم اعراب وارد ایران شد و ایرانیان در تکامل و در تبدیل آن به هنر خوشنویسی نقش عمده‌‌ای داشته‌‌اند.
ایجاد نقطه و اِعراب در خط عربی را به‌ فردی بنام ابو اسعد دؤلی الفارس و در قرن اول هجری نسبت داده اند که برای درست خواندن قرآن توسط غیر عرب ‌زبانان از جمله ایرانیان ابداع کرد.
ایرانیان بر اساس نیاز زبانی الفبای فارسی را قرنها پیش پدید آورده بودند. از سده سوم هجری به علت نامه‌ نگاری‌های دیوانی، خط‌ های مانوی و پهلوی، جای خود را به الفبای فارسی دادند.

از ریشۀ فارسی الفبای کنونی موسوم به عربی، می توان به تشابه عجیب خط اوستائی و کوفی پی برد و در صدر اسلام در زبان عربی از نقطه استفاده نمی شد که ما آنرا باب کردیم.
نا گفته نماند که پیدایش خط نیاز به بستری برای رشد و تکامل دارد که اقلیم عربستان عناصر آن را در اختیار اهالی شبه جزیره قرار نمی داد.
به گزارش تاریخ‌نگاران نامدار در سراسر شبه جزیره عربی حدود ۱۵ نفر سواد نوشتن در حد میرزا بنویس در امور حمل و نقل کالا داشتند که با این بضاعت اندک توانائی ابداع خط در اختیار آنها نبود.
در حالی که این خط در امپراتوری ایران در ادارۀ امور در زمان اشکانیان و ساسانیان حدود هزار سال مورد استفاده و فرصت تکامل داشته است.

✍پرفسور حسابی:

"تربیت کودک"
پرسیدم: بهترین راه تربیت کردن چیست؟
گفت: فرزند خود را مثل فرزند همسایه بزرگ کن!
گفتم: چگونه؟
گفت: وقتی فرزند همسایه در خانه تو میهمان است به او احترام میگذاری. حالش را میپرسی، وقتی از مدرسه برگشت ابتدا سراغ کیف و نمرات او نمیروی، در رابطه با نوع غذا نظرش را میپرسی، درباره زمان خوابیدن با او مشورت میکنی، نظر او را خیلی از مواقع جویا میشوی، نزد او با همسرت دعوا نمیکنی !

بدان که فرزند تو و فرزند همسایه هر دو در خانه تو میهمان هستند. یکی چند روز و دیگری چندسال.
فقط کافی است بدانی احترام، احترام می آفریند نه احساس مالکیت !

**سالنامه و گاه‌شماری سنتی زرتشتیان:

مزديسنان در فرهنگ سنتی خود، گاه‌شماری ويژه‌ای دارند كه دربرگیرنده دوازده ماه ۳۰روزه است و هر روز نام ويژه‌ای برای خود دارد كه عبارتند از:
اورمزد - وَهمن - ارديبهشت - شهريور - سپندارمز - خورداد - امرداد - دی به آذر - آذر - آبان - خور - ماه - تير - گوش - دی به‌مهر - مهر- سروش - رشن - فروردين - ورهرام - رام - باد - دی بدين - دين - ارد - اشتاد - آسمان - زامياد - مانتره‌سپند - انارم.
بنابراين پس از گذشت يک سال خورشيدی ۳۶۵ روز به پايان خواهد رسيد پنج روز پايان سال را زرتشتيان گاهِ گاتابيو می‌نامند زيرا نام اين ۵ روز برگرفته از نام بخش‌های پنج‌گانه سرودهای زرتشت(گات‌ها) است. به ترتيب: ۱- اَهنَود ۲- اُشتَوَد ۳- سپَنتَمَد ۴- وُهوخشتر ۵- وَهيشتُوايش كه به اين روزهای آخر سال پنجه يا پنجی نيز ميگويند پس از هر ۴ سال روزی ديگر به نام اَوَرداد(روز اضافی) به پنجه آخر سال افزوده خواهد شد.
در اين گاه‌شماری، هفت روز هفته پيش‌بينی نشده است و به‌جای آن روزهای اورمزد، دی به آذر، دی به‌مهر و دی به دين به فاصله هفت و هشت روز در گاه‌شماری سنتی وجود دارد و از روزهايی است كه بيشتر به شادی و استراحت خواهد گذشت. چهار روز در اين گاه‌شماری به‌نام‌های وهمن، ماه، گوش و رام را زرتشتيان به باور سنتی خود از خوردن گوشت و خوراكی‌هايی كه در آن گوشت وجود دارد، پرهيز میكنند.
- روزه گرفتن و نخوردن خوراكی در درازای روز، در باور سنتی زرتشتيان وجود ندارد و به‌جای آن در هر ماه و در روزهای ياد شده كه نبُر nabor نام دارد، آنها هيچ‌گونه خوراكی كه گوشت در آن استفاده شده باشد را در سبد خوراکی خود ندارند. در باور سنتی زرتشتيان، پرهيز از خوردن گوشت سبب ميشود تا نسل جانوران رو به نابودی نرود، از سوی ديگر خوردن گوشت زياد در هر ماه، سلامتی مرتو(انسان) را به خطر خواهد انداخت.
پژوهشگران درباره چگونگی گاه‌شماری، نام ماه و سال و ميزان آنها در ايران باستان از زمان پادشاهی هخامنشی به بعد گزارش داده‌اند. به اين ترتيب كه در زمان هخامنشی دو گونه گاه‌شماری وجود داشته است؛ يک نمونه از آن چگونگی نام و ميزان ماه و گردش سال است كه در يادگارها و سنگ‌نوشته‌های پادشاهان آن زمان باقی مانده است. ديگری گاه‌شماری اوستايی كه جانشين آن گرديده و تاكنون نيز ادامه دارد. در سنگ‌نوشته‌های هخامنشی و ميراثی كه در پرسپوليس به يادگار مانده است، به‌نام ماه‌هايی برمیخوريم كه مشخص نيست از چه زمانی كاربرد داشته است. آيا در زمان مادها نيز وجود داشته است يا ابتكار ايرانيان در زمان هخامنشی بوده است.
نام ۹ماه از اين گاه‌شماری در كتيبه داريوش بزرگ در بيستون آمده و نام بقيه ماه‌ها تا ۱۲ماه را در لوح‌های گِلی تخت‌جمشيد يافته‌اند كه شايد برای صورتِ ماليات و حساب‌های كشور بوده است.
در اين گاه‌شماری ۱۲ماه وجود داشته كه برخی باور دارند آغاز سال از فصل پاييز آغاز شده است و شايد كوچنده‌های آريايی اين گاه‌شماری را با خود آورده بودند كه به باور پژوهشگران در زمان پادشاهی داريوش فراموش شده و گاه‌شماری اوستايی جايگزين آن شده است.
گاه‌شماری اوستايی همان است كه تاكنون مبنای سالنامه خورشيدی ايران بوده و اسامی ۱۲ماه را از فروردين تا اسفند با خود دارد. در گاه‌شماری اوستايی هر سال ۳۶۵روز و هر ماه ۳۰روز دارد كه هر يک نام ويژه‌ای دارد كه در گاه‌شماری سنتی زرتشتی آمده است.
در گاه‌شماری ايران باستان دو فصل در سال وجود داشته است. نخست تابستان بزرگ كه از ماه فروردين آغاز شده و تا پايان ماه مهر يعنی هفت ماه ادامه داشته است و دوم زمستان كه از ماه آبان آغاز شده و تا پايان اسفند ادامه داشته است. در اين گاه‌شماری ۵روز و چند ساعت در پايان سال اضافه بوده كه به گزارش ابوريحان در آثار الباقيه آنرا «پنجه»،«اندرگاه» و «اندرگاهان» می‌ناميدند.
اين گاه‌شماری در سراسر ايران به‌ويژه از زمان ساسانی رواج يافته و با گويش‌های گوناگون آميخته شده كه تاكنون آثار برخی از نام‌ها در گويش محلی روستايی برخی از بخش‌های ايران همچنان باقی مانده است.
گويش مازندرانی به ماه تير میگويد: (تِر ماه)، شهريور (شرور ماه)، مهر (مير ماه) و آبان (اونماه) كه نشان میدهد با گويش محلی به اين شكل درآمده است.
گردش سال خورشيدی و وختی كه زمين يک چرخش كامل پيرامون خورشيد دارد، كمی بيشتر از ۳۶۵روز است يعنی نزديک به ۶ساعت افزون‌تر و اگر اين زمان اضافی در گذر هر سال به حساب نيايد به آرامی و پس از چند سال در گاه‌شماری خورشيدی، ناهماهنگی و نارسايی به‌وجود خواهد آمد. بدين ترتيب كه پس از گذشت ۱۲۰سال، جشن نوروز به‌جای آغاز ماه فروردين به یکم اسفند انتقال خواهد يافت.
ايرانيان باستان برای اينكه در روزهای ماه و سال ناهماهنگی ايجاد نشود، پس از گذشت ۱۲۰سال مجموع ساعت‌های اضافی هر سال را كه به ۳۰روز تبديل شده بود به ترتيب آن را به آخر يكی از ماه‌های سال**

‏فیلم از طرف کتایون