ده سال بعد دوباره دیدمش، به مراتب تکیده‌تر از قبل و البته که چند لحظه طول کشید تا شناختمش. این بلایی‌ست که حوادث طبیعی بر سر آدم می‌آورد، چیزهایی مثل سیل، زلزله و عشق.

@theRava

کاریش نمیشه کرد، افتاده اتفاق...
@theRava

سنگینی تمام جهان را
با او سبک‌تر از پر کاهم

_حسین صفا

این همه پریشانی بر سر پریشانی؟

می‌کشد به میدانم، صف‌کشیده‌مژگان‌م
گر ز جنگ برگشتم، مردِ صدهزارم بین!

واقعا هرچی از چاوشی بگم کم گفته‌ام. عصر توی توییتر نوشتم «چاوشی عزیز من» چون خیلی روزها بهتر از هر هوش مصنوعی‌ای حالم رو فهمیده و آهنگ جدیدش وصف اون روزهام بوده.
دوستت دارم مرد! شاید خیلی با هم خوشحال نبودیم ولی خب همینه دیگه، غمه که آدما رو به هم گره میزنه.

ماه بالای سر آبادی است
اهل آبادی در خواب
روی این مهتابی
خشت غربت را می‌بویم.

دامن کشان
‏ساقی میخواران
‏از کنار یاران
‏مست و گیسوافشان می گریزد...

پاییز خیمه زده و چه پاییزی! هرگز این قدر سرد بوده است؟ هرگز. راستش را بخواهی گاهی حس میکنم تمام زمین یخ زده و تنها موجود زنده‌ای که روی آن قدم می‌زند من‌ام؛ من و تو؛ اگرچه فاصله مان بیشتر از حدود زمزمه‌رس، بیشتر از حدود فریادرس است. اگرچه که اگر من امروز اینجا فریاد تو کنم تو هرگز صدایم را نخواهی شنید؛ اگرچه که امروز ترسوتر از آنم که فریاد بزنم و شجاعتر از آنکه سکوت کنم. اگرچه که امروز اگر در این سرمای سوزان زمین بمیرم خبرش هفته‌ها بعد به تو خواهد رسید. باز با این‌ همه گرمای تو را حس می‌کنم. ما می‌خواستیم از چیزی دفاع کنیم که زیبا بود و زیبایی ارزشش را داشت. ما؛ یعنی من و من، یعنی ما دو نفر. و ما هنوز بر سر نعش‌های برزمین‌افتاده عاشقان در سکوت خواهیم گریست. ما؛ یعنی ما دو نفر، یعنی من. ما در جنگی حقیقی بودیم و برخورد پیاپی ترکش‌ها را دیدیم.
رها شدیم.
دوست داشتن شاید تنها چیزی بود که ارزش جنگیدن را داشت. من خود دیدم که آن دوست جوانم چطور دست به سینه‌ی خونین برده و لخته‌لخته پایان جنگ را انتظار می‌کشد. تمام نشد! هرگز تمام نشد و من لخته‌لخته تمام شدن دوستم را دیدم. چه جوان‌هایی! چه مردهایی! اما رها شدیم؛ واقعیت این است که تنها ما مانده‌ایم. ما تنها مانده‌ایم، دیگر‌ هیچ‌کس به پشتیبانی ما نخواهد آمد؛ با این همه آیا این لذت شریف را رها خواهیم کرد؟ نه.

عزیزکم!
آنجا مردی بود که شعر می‌دانست
و اینجا شعری است که مردانگی می‌داند
روزی می‌خواستم کلهر باشم، امروز می‌بینم کمان‌چه ام.

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد
آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود…