خیلی بیشتر از دو کلمه شد
اما لازم بود.

و خلاصه تمام عرائضم اینه که راجع به تصمیمتون برای پشت کنکور موندن به حرف یکی دو تا مشاور مجهول الحال و دانشجوی سردرگمی که در ادامه اجباری که پشتِ، کنکور دادنشون بوده و اومدن تو مسیر غیر دلخواهشون
تصمیم نگیرید
( حتی شاید خود من)
همه چیز رو با توانتون بسنجید
با حستون
با اشتیاقتون
با منطقتون
با شرایط و مسیر منحصر به فرد خودتون
با میزان اعتمادی که به خودتون دارید
از بقیه هم کمک بگیرید تو این مسیر
( من خودم تو مسیر انتخاب رشته هر کمکی گرفتم غلط از آب در اومد)
اما نظر خودتون به همه عقاید دیگران می ارزه
چون این زندگی شماست و قراره توش خوش حال ترین باشید.
و از خودتون بپرسید
بدون تشویق بقیه و با هنر خودم به تنهایی به کدوم مسیر تعلق دارم؟
اگر امروز غمگینم، فردا با رفتن به کدوم مسیر خوشحال ترم؟
و همینا.

حرفام بدون جهت گیری به نفع پشت کنکور موندن یا رفتن به یه رشته ای غیر از سه تا بود!
و فقط خواستم یادآوری کنم که تو بین این همه آدمی که شما رو به یه مسیر خاص وامی‌دارند و گاها برای مقاصد شخصی میگن پشت کنکور بمونید
بگم یه نگاهی هم به احساس خودت بندازی و ببینی واقعا کی هستی!

شما اگر به دلیلی که براش پشت کنکور موندید علاقه نداشته باشید
رتبه هم بشید، صد نفر تا روز انتخاب رشته و نهایتا ترم یک و دو براتون دست بزنن
بعدش دیگه خودتونید و مسیری که هیچ جوره دوسش ندارید و ناچارید دوباره خودتون رو مجبور کنید که تو مسیری باشید که دوسش ندارید
و اجبار
یعنی مرگ اشتیاق!

که نمیشه!

چون یه چیزی که به دست آوردی هدف بعدی پیدا میکنی که فکر میکنی با به دست آوردنش اوضاع قراره بهتر بشه

با هیچ به دست آوردنی قرار نیست اوضاع بهتر بشه

و یادت نره

ببین حست چی میگه

اگه دیدی منطقت دیگه خفه شده و صداش در نمیاد

ببین منطقت چی میگه