خوابیدم ولی بازم همه چیز یادمه

افکار ، منقبض و سرد ،در شانه های لرزان ،پیچ و تاب خورده اند .

واقعا goofy goober که میگن منم

فروپاشی از همیشه نزدیکتر است .

این دره نمرده است ،
بلکه اندوهگین و بی خبر از چشم های باران خوابیده است .

بارون به تنهایی روی روحیاتم تاثیر داره

برو که بی حقیقتی تو قلب من جاش نیست
اونقده از تو دور شدم که دیگه پیدات نیست

شاید درک نکنن
ولی من به عنوان یه دختر نوجوون ،  به اینجور چیزا اعتقاد ندارم و دیگه حتی حس نوستالژیک بودن بهم نمیده ‌ . من می ترسم ازشون  و اضطراب کل ذهنم رو درگیر خودش می کنه . اینا یه کاری کردن من صدای موتور می شنوم تن و بدنم می لرزه . آره من می ترسم چون معلوم نیست چه بلایی قراره سرمون بیاد . چیزی که بیشتر از همه منو آزار میده اینه که جوونای ما بازیچه ی سیاست های مزخرف این دنیا شدن و  نمی دونن چه خبره . تنها چیزی که می دونن و می خوان اینه که بیشتر ازین کشته ندن و زندگی کنن تا شاید بتونن حرف بزنن.
من به آداب و رسوم هر مکانی احترام می زارم . کاریم ندارم و در آینده حتما یک عالمه موقعیت اینجوری قراره پیش بیاد .  ولی الان یه نگاه به من بنداز ، من تغییر کردم و دیگه به عقب بر نمی گردم . من از همه چیشون بیزار شدم و آمادگی  اینو ندارم که روی خون های ریخته شده پا بزارم و برم نمایششون رو ببینم. راستش شاید دارم زیاده روی می کنم . شاید مشکلی نباشه شالمو بزارم سرم برم تعزیشونو ببینم ، خب بالاخره یه هنر ولی صداهای توی ذهنم همینجوری بلندتر و بلند تر میشن . متاسفم... شاید در آینده ، بتونیم در کنار هم این نمایشو تماشا کنیم و من همینجوری که هستم لذت ببرم . شاید بتونم همون شال رو سرم بزارم برای احترام ولی الان ...ما هنوز نتونستیم با هم کنار بیایم و من حالم بد میشه.