.

«هیچ شکی نیست-» ک. خیلی آرام حرف می‌زد چون از توجهِ نفس ربوده انجمن حالت افراشتگی بهش دست داده بود؛ در آن خاموشی همهمه فروکاهیده‌ای شنیده می‌شد که هیجان انگیزتر از پرشورترین کف‌زدنها بود – «هیچ شکی نیست که پشت همه کارهای این دادگاه، یعنی در پرونده من، پشت بازداشتم و بازپرسی امروز، سازمان بزرگی در کار است. سازمانی که نه فقط نگهبانهای فاسد، بازرسهای خنگ، و بازپرسهایی را به کار می‌گمارد که درباره‌شان بهترین سخن آن است که محدودیتهای خودشان را می‌شناسند، بلکه همچنین یک سلسله مراتب بلند پایه – براستی بلندپایه‌ترین – فضایی را در اختیار دارد، همراهِ یک دسته ملتزم واجب و پرشماره‌ای از خدمتگاران و منشیها و پلیس و دستیاران دیگر. شاید حتا جلادان – من از به کار بردن این کلمه ابایی ندارم. و دلیل وجودی این سازمان بزرگ چیست، آقایان؟»

محاکمه
کافکا

Послушайте!

Ведь, если звезды зажигают —
значит — это кому-нибудь нужно?
значит — кто-то хочет, чтобы они были?
значит — кто-то называет эти плевочки
жемчужиной?
И, надрываясь
в метелях полуденной пыли,
врывается к богу,
боится, что опоздал,
плачет,
целует ему жилистую руку,
просит —
чтобы обязательно была звезда! —
клянется —
не перенесет эту беззвездную муку!
А после
ходит тревожный,
но спокойный наружно.
Говорит кому-то:
«Ведь теперь тебе ничего?
Не страшно?
Да?!»

‏Владимир Владимирович Маяковский
‏ «Простое как мычание»

گوش کنید!

زیرا، اگر ستارگان روشن می‌شوند —
یعنی — کسی به آن‌ها نیاز دارد؟
یعنی — کسی می‌خواهد که آن‌ها باشند؟
یعنی — کسی این ذره‌های کوچک را
مروارید می‌نامد؟
و، با تلاش فراوان
در طوفان‌های غبار نیمروز،
به سوی خدا می‌شتابد،
می‌ترسد که دیر رسیده باشد،
گریه می‌کند،
دست پر از رگ او را می‌بوسد،
التماس می‌کند —
که حتماً ستاره‌ای باشد! —
قسم می‌خورد —
که این درد بی‌ستاره را تحمل نمی‌کند!
و بعد
نگران قدم می‌زند،
اما در ظاهر آرام.
به کسی می‌گوید:
«حالا دیگر برایت همه چیز خوب است؟
نترسیدی؟
نه؟»

ساده مثل یک مو(صدای گاو)
ولادیمیر مایاکوفسکی

روح این است که خود را به‌عنوان روح بشناسد؛ زیرا آنچه برای او مطلق است، خود آگاهی است، آگاهی از آگاهی. بنابراین، روح، برای آنکه روح باشد، باید خود را به‌عنوان موضوعی مستقل و متمایز از دیگر چیزها شناسایی کند و در این فرایند، از طریق نفی کردن و عبور از تضادها و تناقض‌ها، به خود بازگردد و وحدت خود را برقرار کند.

فنومولوژی روح
هگل

آیا توجه کرده‌اید که احساسات ما را تنها مرگ بیدار می‌کند؟ رفیقانی را که تازه از ما دور شده‌اند چه دوست می‌داریم، مگر نه؟ آن عده از استادانمان را که دهانشان پُر از خاک است و دیگر سخن نمی‌گویند چه می‌ستاییم! در این صورت، بزرگداشت آنان طبیعتاً در ما پا می‌گیرد، همان بزرگداشتی که شاید آنها در همه‌ی عمر از ما انتظارش را داشتند.

آلبر کامو
سقوط