با سلام و احترام
با توجه به استقبال خوب دوستان از این برنامه، خواهشمندیم جهت اطمینان از رزرو و تنظیم صندلی‌ها، لطفاً نیم ساعت یا حداقل یک ربع زودتر تشریف بیاورید.
با سپاس از همکاری شما

زندگی واقعاً مثل یه رودخانه‌س. همیشه در جریان و در حرکت. وقتی حرف‌ها و ناامیدی‌های اطرافیان، مخصوصاً اونایی که زخمی به ما می‌زنن، می‌خوان ما رو متوقف کنن، احساس می‌کنیم که رودخانه‌مون گل‌آلود میشه. اما باید یادمون باشه که هیچ چیزی دائمی نیست. این گل‌آلود شدن، فقط یه لحظه‌س. باید صبر کنیم تا دوباره زلال بشیم
چیزی که خیلی مهمه اینه که ذهن ما هیچ‌وقت مرداب نمی‌شه. ذهن ما همیشه مثل یه رودخانه‌س، در جریان، در حرکت و با پتانسیل برای رشد و تحول. هیچ‌وقت اجازه نده که این گل‌آلودی‌ها باعث بشه از جریان زندگی خارج بشی. هرچقدر هم که سخت باشه، باید به حرکت ادامه بدیم، چون در نهایت دوباره زلال و پاک خواهیم شد. زندگی همیشه به ما فرصت‌های جدید می‌ده، فقط باید صبور باشیم و با امید به جلو بریم
#امیرعلی_بابایی
#خطاب
@amiraLibabaei

گاهی لازمه لحظه‌ای بایستیم و به اطرافمان نگاه کنیم، به آدم‌هایی که کنارمان هستند. هر کدام از ما ویژگی‌های خاصی داریم که ما را منحصر به فرد می‌کند.

سلام و شب شما هم بخیر. سوال خیلی خوبی پرسیدید. واقعیت اینه که وقتی از ته دل به کسی محبت می‌کنیم، نتیجه همیشه در کنترل ما نیس. ممکنه کمک یا همراهی ما به دلایل مختلف نتیجه‌ی دلخواه نداشته باشه. اما نکته اینجاس که ارزش محبت و همراهی ما به نیت و صداقت ما بستگی…

سلام اقای دکتر شبتون بخیر خسته نباشید اگر به کسی محبت کردیم کمکش کردیم همراهشم بودیم نتیجش بد شد چی؟

جهان بدون عشق و همبستگی، زندان و بیمارستانی بیش نیست #امیر‌علی_بابایی و روزی فرا می‌رسد که درمی‌یابی جهان، بی‌عشق به انسان‌ها، گل‌ها، درختان، پرندگان و تمامی آفریده‌های شگرف و دل‌انگیز، چیزی جز برهوتی سرد و بی‌جان نیست. دلی که به زندگی و اعجازهایش گره نخورده…

جهان بدون عشق و همبستگی، زندان و بیمارستانی بیش نیست
#امیر‌علی_بابایی
و روزی فرا می‌رسد که درمی‌یابی جهان، بی‌عشق به انسان‌ها، گل‌ها، درختان، پرندگان و تمامی آفریده‌های شگرف و دل‌انگیز، چیزی جز برهوتی سرد و بی‌جان نیست. دلی که به زندگی و اعجازهایش گره نخورده باشد، در طوفان بی‌رحم تنهایی پژمرده و خاموش می‌شود. تمام افتخارات و ثروت‌ها، از گنجینه‌های افسانه‌ای تا قدرت‌های بی‌کران، در غیاب عشقی که تو را به جهان و آفریده‌هایش پیوند دهد، به غباری بی‌وزن و بی‌ارزش بدل می‌شوند. انسان، بنده‌ی احساس است و احساس، ریشه در عشقی دارد که در ژرفای طبیعت و زیبایی‌های بی‌پایانش می‌تپد. اما این روزها، جهان ما را از این ریشه‌ی ناب دور ساخته است. آدم‌ها در هیاهوی سرد و سنگین شهرها گم شده‌اند، گل‌ها زیر گام‌های بی‌اعتنا لگدمال می‌شوند، درختان در آتش بی‌مهری می‌سوزند، و پرندگان، آوازهایشان را در قفس‌های آهنین گم کرده‌اند. تکنولوژی، اگرچه فاصله‌ها را مجازی کوتاه کرده، اما دل‌ها را از یکدیگر و از زمین و طبیعت دور ساخته است. اضطراب، شتاب و خستگیِ زندگی مدرن، مجال لمس شگفتی‌های ساده‌ی جهان را از ما ربوده و عشق به آفریده‌هایش را در ما خاموش کرده است. اما جهان، بی‌عشق به انسان‌ها، طبیعت و جانداران، چیزی نیست جز سکوتی سرد و بی‌روح؛ زندانی پر از مجرمان بی‌گناه، بیمارستانی پر از زخم‌های بی‌درمان. عشق، تنها در چهره‌ی یک انسان آن هم آلوده به هوس خلاصه نمی‌شود؛ که در عاشق پیشگی با جهان تجلی می‌یابد، در نوازش برگ درختی زیر باران، در عطر دل‌انگیز گلی شکفته، در نغمه‌ی پرنده‌ای آزاد، و حتی در نگاه معصوم حیوانی گرسنه، جریان دارد. این عشق است که زندگی را به چشمه‌ای زلال و جاری بدل می‌کند و روح ما را از بی‌حسی و خستگی نجات می‌بخشد. بی‌عشق، زندگی چیزی نیست جز تکرار بی‌پایان روزهایی که هیچ شوری در آن نیست. عشق را بیابید، آن را بپرورید، و در پناهش زندگی کنید. چرا که جهان، بی‌عشق، هیچ سامانی ندارد.
@amiralibabaei

چه زمانی احساس می‌کنی بدنت به تو اعتماد داره؟

وقتی توی آینه به خودت نگاه می‌کنی، اولین چیزی که به ذهنت میاد چیه؟