نبض ماه رو که نتونستم بگیرم...
ولی میگن اگه یه مشت شن رو محکم تو مشتت بگیری، نبض دریا رو حس میکنی

واقعا خوشحالم عید داره تمام میشه
من آدم عید گذرونی نیستم دیگه
واسم خیلی بهتره که صبح خونه رو ترک کنم
شب برگردم بپرسم چه خبر؟
و بخوابم...

مینویسم پاک میکنم...
گند بزنند به این دل و فکر و نگرانی‌ها

سوختم من ندیدی ندیدی...
اگـر مانده بودی | امـیـد
با هدفون گـوش کنید

بَـهـمــنِ مــطࢪود

گویی روزگارم مثل حبه قندی شده
بی‌هوا درون استکان چای افتاده؛ و حالا درحال آب شدن هستم. نه درست میتوانم چای را شیرین کنم، نه کسی قصد بیرون کشیدنم از این مرداب تلخ را دارد. منتظر مانده ام تا گرمی از جانم بیرون رود تا پس از سر کشیدن لیوان زندگی ام، در اسکان ته نشین شوم. شاید چند قلپ پایانی شیرین باشد اما به معنی پایان خوش نیست. چرا که من از راهی که به آن تعلق داشتم، باز مانده ام.

اینجا که میگه من با نفس‌هایم نام تو را خواندم یعنی نهایت غم در دلبستگی

هرچی برادران‌لیلا سعید روستایی رو ببینم کمه

گاهی لازم است یک‌جایی ، یک چیزها و اتفاقات و آدم‌هایی تمام شوند تا شاهد رخ دادن اتفاقات خوب و آمدن آدم‌های خوب‌تر باشی... گاهی باید بلند شد، از آسودگی و ثبات دل کند، از حاشیه‌ی امن‌بیرون زد، به استقبال ناشناخته‌ها رفت و برای همه چیز آماده‌ بود و در نهایت به جان خریدن رنج‌ها و تیرگی‌ها و آسیب‌ها، توقعِ معجزه و گشایش و نور داشت

ازم پرسید اگه میتونستی الان هرجایی از جهان که میخواستی باشی، کجا میرفتی؟
گفتم: کجایی؟!

ای کاش ؛ تو کلامی میشدی در تکلم من