حالا چیز زیادی از تو در حافظه‌ام نمانده اما هنوز به
خاطر دارم که گلوگاهت، بوی زنبق‌های وحشی می‌داد.

امشب، تمام چیزی که می‌تونم حس کنم دلتنگیه.

و در نهایت شروع همه‌چیز، برمی‌گرده به سوم بهمن.

اخیرا احساس می‌کنم به هیچ‌جا تعلق ندارم. شاید آدم
به جایی تعلق خاطر داره که عطر زندگی داشته باشه.

تنهایی شبیه انسانی نامرئی‌ست که در کنار ما و شانه به شانه‌ ما همراهمان می آید. شبیه فردی است که همیشه حضور دارد اما دیده نمی‌شود. حس می‌شود اما همیشه پررنگ نیست. هست اما ترجیح می‌دهیم که فکر کنیم نیست. تنهایی بخشی از ماست، بخشی از وجود ما که با آن به دنیا آمده‌ایم. فرار ما از تنهایی شبیه فرار از خودمان است. شبیه به این است که می خواهیم بخشی از بدنمان را نپذیریم چون دیدن و لمس کردنش دردآور است.

Happy or sad whatever I'm always here!

2:35 — Think I like you best when
you're just with me and no one else.

در تمام روزهای سـرد زمستان، "تو بهـار باش و سبـز."

تو از اون آدم‌هایی هستی که بخاطر آینده از خوشی‌های لحظه استفاده نمی‌کنی. مثلا گربه‌هارو به خونه‌ات راه نمیدی چون فکر می‌کنی یه روزی قراره از اون خونه برن درنتیجه تو روزهای خوشی که می‌تونستی با اون گربه‌ها داشته باشی رو فدای غصه‌ی رفتنش در آینده کردی.

اسکچ می‌زنم و آشپزی می‌کنم چون قتل کار خوبی نیست.