گفت! بالاخره جمله‌ای که مدت‌هاست انتظار شنیدنش رو داشتم گفت!

تک به تکِ خاطرات اینجا رو به خاطر میسپارم‌؛
از گلبرگ‌های دوست‌داشتنیم‌، از شخصی به نامِ اریکس‌ و ارتباط عجیبمون‌؛ گرفته تا نگاه و توجهِ شما.

اما الان...آمادگی‌ش رو ندارم.

هروقت که آمادگی‌ش رو داشتم...
شاید بتونم داشته باشم و دوباره مکانی برای ارتباط بسازم، و مطمئن باشید اون موقع همنیجا، کسانی که به یادگاری‌های کوچیکِ من توجه داشتن اطلاع میدم.

نه گلبرگِ دوست‌داشتنیم؛
با وجودِ ویستریا فکر نمیکردم نیازی بهش باشه..

شما پرایوتی چیزی ندارید؟:(