احساس بیهودگی میکنم
زمانی که برای هر چیزی
غیر از دیدن تو
از خانه بیرون می‌زنم

*📼حالا که خاموشه شبام
میراثِ تو درده برام
حالا که عشق پَر زد و رفت
برگشته‌ای حالا چرا؟*

و میل دارم برای تو کلمه بچین‌ام
و کلمه‌هایی از درختانِ فصاحت
اما... همه‌ی کلمات کهنه‌اند
و عشق‌ات جدید است، جدید
-غادة السمان؛

روزتون مبارک دانشجوهای نُطق?

کاری ندارم که کجایی... چه می‌کنی...
بی عشق سر مکن که دلت پیر می‌شود.
-قیصر امین‌پور؛

*?یه چیزی بگو...*

یه چیزی بگو، یه چیزی که فقط بین من و تو باشه. یه چیزی که فقط به من گفته باشیش، مختصِ من باشه.

یه راز از تاریک ترین اعماق وجودت. همون جایی که تا حالا هیچ کس پا نذاشته. می‌خوام جایی تو زندگیت داشته باشم که هیچ کس هیچ وقت نداشته. نزدیک‌ترین آدم بهت. اونقدر نزدیک که همه فاصله‌ها پر بشن و بتونم زخم‌هات رو نوازش کنم.

مهم نیست که چقدر ممکنه عجیب و ترسناک یا حتی آزاردهنده باشه، من فقط می‌خوام خودِ واقعیت رو بشناسم، من چیزی که واقعا هستی رو دوست دارم. نمی‌خوام با یه تصویر خیالی ازت زندگی کنم، می‌خوام همه چیزو راجبت بدونم، حتی چیزی که هیچ وقت فکر نمی‌کردی به کسی بگی، همون چیزی که حتی می‌ترسی به خودتم اعتراف کنی.

عشق فقط به گفتن دوستت دارم نیست، عشق یعنی انقدر به یکی نزدیک باشی که از نشون دادن خود واقعیت بهش نترسی. وقتی کنارشی نقابتو برداری و به چیزی که نیستی تظاهر نکنی. عشق یعنی همونطوری که هستیم همدیگه رو دوست داشته‌باشیم، یعنی با وجود دونستن همه چیز درباره یه نفر هنوزم اونو دوستش داشته باشی. وگرنه زندگی کردن با تصور رویایی از یه نفر که کاری نداره.

-نگینِ خوش‌ُخلق؛

*?دیگه این قوزکِ پا یاری رفتن نداره
لبای خشکیدم حرفی واسه گفتن نداره
چشایِ همیشه گریون آخه شستن نداره
تنِ سردم دیگه جایی برا خفتن نداره*