احتمالا گند بزنم ولی به درک. اصلا گیرم که بیفتم. میخوام ببینم چی‌ میشه. خسته شدم از بس ترسیدم که شکست بخورم. کل زندگیم شده تلاش برای نگه داشتن وضعیتی که خودم هم دقیقا نمیدونم قراره به چی برسه و چرا میخوامش. فقط نگهش داشتم چون میترسم رهاش کنم. از این تلاش و رنجی که برام چرایی و معنا نداشته خسته‌م.

فردا کوییز دارم و باید براش میخوندم ولی نخوندم و ناراضی هم نیستم.

صحبتای عمیق و طولانیِ هر از گاهیِ آخرِ شبا با علی (هم اتاقیم) خیلی به دلم میشینن.

مثل این میمونه قلب سنگینی میکنه و میفته رو قفسه سینه و نفس کشیدن سخت میشه.

رو قلبم احساس سنگینی میکنم.