نقطه، سر خط

سخت بود. قبول دارم. اما ماندن در وضعیت بلاتکلیفی هم کار درستی نیست. خودت را از دست می‌دهی جانم. خودت را از زندگی می‌اندازی عزیز من. ثانیه‌ها را از دست خواهی داد. این روزها را، روزهایی که هر دقیقه‌اش نعمت است را از دست خواهی داد.
چاره‌اش خودخوری نیست. خودزنی و خودتخریبی نیست.

چاره‌اش اعتبار بخشیدن به سنگینی اتفاقی‌ست که از سر گذراندی.
چاره‌اش پذیرش و درس گرفتن است.
چاره‌اش یک دل سیر اشک ریختن و برون‌ریزی و بعد، آرام شدن است.
چاره‌اش زیر دوش حمام غم‌ها را به آب دادن است.
چاره‌اش یک دمنوش یا قهوه‌ی داغ و لب‌سوز است.
چاره‌اش نوشتن و خواندن است.
چاره‌اش پرسه زدن میان ازدحام آدم‌هاست.
چاره‌اش سکوت کردن است.
چاره‌اش شکرگزاری‌ست.
چاره‌اش خواب خوش شبانه است.
چاره‌اش درخت و خاک و آسمان است.
چاره‌اش معنا یافتن است.
چاره‌اش مشغول معنای خود بودن است.
چاره‌اش دوباره برخاستن است.
چاره‌اش زندگی را بازساختن است.

تو بگو چاره‌اش چیست؟

راستی فردا حوالی ۹ صبح یک چاره‌ی دیگرم را روبه‌روی دوربین، به عشق خود و شما، زندگی می‌کنم.

زیستن میان سکانس‌های جذاب سینما و انسان را هجی کردن، کالبدشکافی کردن و بلد شدن.

با وبینار رایگان انسان به روایت سینما در کنارتان خواهم بود. آدرس اتاقم در اسکای‌روم:

https://www.skyroom.online/ch/mimadabi/hoseinzade

✔️  در وبینار امروز از راه‎‌های ساخت پروفایل حرفه‌ای برای جلب اعتماد کارفرما گفتم. 

🔗کاری از: حلقه‌ی ادبی میم  
#ازصفرتافریلنسر
#فریلنسرـشو
https://t.me/homaatabatabaei

از سعادت منه

این‌قدر که این چند وقته دوستان به‌واسطه حلقه ادبی میم به من و اسمم لطف داشتند که خودم جدی‌جدی دارم عاشق اسمم میشم.

هرکس صدام می‌زنه یا اشاره‌ای به من داره، به‌جای هما می‌گه «همای سعادت»، مرضیه خواجه‌محمود که رسما میگه «همای سعادتمون».

همیشه اسمم رو دوست داشتم. ولی حالا انگار بیشتر اسمم به کسب‌وکار و روابطم میاد.

بابت این اتفاق هم باید از پدر و مادرم تشکر کنم. مرسی که من رو همای‌سعادت خودتون دیدید.

|هما احمدی طباطبائی| #یادداشت_روز
@homaatabatabaei

من از شهر خودم دورم

سرگشتی‌هایم را دستم گرفته‌ام و دورتادور خودم راه افتاده‌ام. از خودم خودم را گدایی می‌کنم. چشم‌انتظارم دستم سکه‌ای توی کاسه بیندازد و نان شبم را بسازد. دستم به سکه‌ی توی جیب نمی‌رود. این روزها جیب‌هایم خالی‌ترین‌اند. هیچ‌ اندوخته‌ای برای کمک به خودم ندارم. فقیرم، با دردی که درونم را می‌خورد. نسخه‌اش را به هر که نشان می‌دهم بلکه دلی بسوزاند و کمک کند تا درمانش کنم. توی شهر درونم کسی دلش برای گدای نسخه به دست نمی‌سوزد. شده‌ام آن مجنون سراپا متعفن و چرک‌روی دور میدان که هیچ‌کس نمی‌بیندش. من پیش خودم بی‌آبروترینم.

|هما احمدی طباطبائی| #یادداشت_روز
@homaatabatabaei

❄️دری به زمستان باز کن
تا سپیدی برف‌ها
به ما امید زنده ماندن بدهد.

#احمدرضا_احمدی
@ka_koohikar

#بنشی_های_اینیشرین ۲۰۲۲

کارگردان: #مارتین_مک_دونا

مترجم: امیرعباس حسین زاده (@amirabbashz_0)
نسخه مطابق فیلم

#فیلمنامه_خارجی

برای مطالعه و دانلود این فیلمنامه و دیگر فیلمنامه های برتر جهان از لینک زیر استفاده کنید
???????????

?Channel:

@Ci_Nama_BOOK

?Super groups:

https://t.me/joinchat/AwcwfT46fs2K1Awvi8T1AQ

واژه‌ها همیشه مفتونم می‌کنند. دوست دارم درمیانشان قدم بزنم و در هوایشان نفس بکشم. هنگام برخورد با واژه‌ای نو سراپا شوق می‌شوم. از نویسنده یا گوینده نزد خود سپاس‌گزارم که مرا با چنین واژه‌ای آشنا کرده. البته همیشه واژه‌های اعجازانگیز نویافته نیستند، گاه واژه‌هایی را پیشتر شنیده‌ام و کمتر بدان پرداخته‌ام. اغلب پس از شکار واژه تلاش می‌کنم با آن چند جمله‌ای بنویسم. اگر یادداشت یا جستاری شکل بگیرد که چه بهتر، اگرنه هم باکی نیست هدف از نوشتن لذت بردن است که میسر شده. 

پیش از این واژه‌های نویافته را در فایلی ویژه‌ی خود نگه‌می‌داشتم. اما تصمیم گرفتن واژگانم را از انزوا برهانم و اینجا به نمایش بگذارم. @homaatabatabaei

این قرض توئه به نفر بعدی…

از تهی سرشار

هیچی برای نوشتن ندارم. خالیِ‌خالی‌ام. تهی از هر فکر و حدس و تصویری. انگار کسی با شیشه‌پاک‌کن و دستمال گردگیری‌اش به جان ذهنم افتاده و آی پاک کرده، آی پاک کرده. لامذهب برقش انداخته و از تمیزی‌اش کیفور شده و رفته پی کارش.

از مطالعه و آزادنویسی هم چیز دندان‌گیری نصیب یادداشت امروز نشد. غیر از گزارشکی که بد نیست بنویسم.

خیرالنسا قاسم هاشمی‌نژاد را می‌خوان شب‌ها. فکر کنم باید دوباره بخوانم، بدجور به جانم ریخته کلماتش.
سرم شلوغ است، وسط این همه کار لینک وبینار اشتباهی از آب درآمد.
کد تخفیفش هم از کار افتاده.

همین. بروم پی زندگی بلکه نکته‌‌ای شکار کنم برای یادداشت فردا.

|هما احمدی طباطبائی| #یادداشت_روز
@homaatabatabaei

اضافه‌ی فضل

یادداشت امروز منتشر نشد. چرا؟ چون چند طرز فکر با هم دست به یقه شدند و خونین و مالین هر کدام طرفی افتادند و نتیجه همان شد که گفتم.
نوشته‎‌ام را دوست داشتم، اولش چند خط بیشتر نبود، بعد پیش از انتشار دست بردم تویش و به هوای برداشتن ابرو، زدم چشمش را درآوردم.
حالا نوشته‌ی بی‌چشم و زخم و زیلی را رها کرده‌ام تا درمان شود.
طمع من برای بیشتر و بهتر نوشتن نتیجه‌ی عکس داشت. نباید هوس زیاده‌گویی می‌کردم. اگر باقی حرف‌ها را در یادداشتی دیگر می‌نوشتم چه می‌شد؟ خوبم شد باید به جای وراجی به داشته‌ام قناعت می‌کردم که مجبور نشوم با گردن کج از اضافه‌ فضلم بگویم.

|هما احمدی طباطبائی| #یادداشت_روز
@homaatabatabaei