نه،واقعا!

۸۰ سالم هم بشه واسه بارون همینقدر ذوق میکنم.

مرا به یاد بیاور؛ با همان نگاه خسته که بین رفتن و ماندن مردد بود. با همان سلام غمگین که نمی‌دانست به کدام پایان گره می‌خورد. با همان غم پنهان که پشت لبخندم بود. مرا به یاد بیاور؛ بگذار که بمانم در خاطراتت، در رویاهای گمشده‌ات، در صندوقچه یادگاریت! لااقل نگو…

من به بند تو اسیرم؛
تو ز من بی خبری؟

میان من‌و فراموشی بیابان هاست بی چراغی شب ها بستر خاکی غربت ها فراموشی، آتشِ هزار و یک شب ماست... فراموشی زمان نمی‌خواهد دل می‌خواهد که آن هم پیش او جا مانده است..

میان من‌و فراموشی بیابان هاست
بی چراغی شب ها
بستر خاکی غربت ها
فراموشی، آتشِ هزار و یک شب ماست...
فراموشی زمان نمی‌خواهد
دل می‌خواهد
که آن هم پیش او جا مانده است..

مثل سبز،مثل بارون، مثل تو.

کاش یا تراپیست بودم، مراجعه کنندم پیمان معادی بود
یا مراجعه کننده بودم تراپیستم سحر دولتشاهی بود.