اونجایی که از آدما ناامید میشی و میبینی این همه بهشون ارزش دادی ولی انقدر بی ارزش بوده براشون و ازش مراقبت نکردن اوج نامردیه

اونجایی که از آدما ناامید میشی
و میبینی این همه بهشون ارزش دادی
ولی انقدر بی ارزش بوده براشون و ازش مراقبت نکردن اوج نامردیه

«It’s supposed to be fun Turning 21.»

سلام.
اکتبر قراره تا یه مدت طولانی فعالیتی نداشته باشه،
خوشحال میشم بمونین تا برگردم اما اگه مایل بودین می‌تونین لفت بدین.
???

نمی‌دونم ولی آدم برای هر کسی که حسودیش رو خرج نمی‌کنه، می‌کنه؟

اینکه من دارم از پسش برمیام به این معنی نیست که آسونه.

اعتماد به کلمه‌ها سخت نبود، فقط کافی بود تا به تو نگاه کنم و تو لبخند بزنی و من به همه‌ی کلماتی که به ذهنم هجوم می‌آوردند اعتماد کنم و از تو بنویسم.
از زیبایی که خودش انگار گلِ غمی بود که در یکی از ابرها کاشته شده و هر بار که یکی از گلبرگ‌هایش را می‌دیدم انگار می‌توانستم در لحظه بدون هیچ آرزویی بمیرم و راضی باشم.
تو، گلِ غمناک محبوبم بودی، در جهان ویرانه‌‌‌ام که برای زیبایی تو کم بود اما برای غم‌هایت جایی باز کرده بودم و زیر آوار خودم، آوار ریخته‌شده روی سرت را کنار میزدم تا شاید ابری که در آن کاشته شده بودی از باریدن دست بردارد.
سخت محبوب و دلخواه بودی، و من سخت نظاره‌ات می‌کردم و محو بودم.
حرف زدن از تو سیاهی چشمانم را در چاله‌ای از اشک غرق می‌کند، و به این فکر می‌کنم چاله و دریا چه فرقی دارند وقتی غرضم غرق شدن است؟
مرا ببخش، برای همه‌ی زمان‌هایی که نبودنت از من دردِ بی‌قراری می‌سازد.
و مرا ببخش برای دوست داشته شدنت توسط دیوانه‌ی دوره‌گرد و نالایقی مثل من.
- ناپلئون

دوش سودای رُخش گفتم ز سر بیرون کنم
گفت کو زنجیر تا تدبیر این مجنون کنم
- حافظ

“Did you get enough love?”@oneoctobernight