کجاست سمت زندگی؟
من به کدام سوی می رسم به یک هدهد؟
ای سرود مهر، فریاد سبز سرو ، بر قامت توفان، زمزمه خیزاب که به هم در شکند بازی آرام نور ، ناقوس تک افتاده فریاد ، شباهنگام، که تیرگی تیره گون تاریکی درتاریکخانه تن فرو افتد، ای زیبای خفته ، گوهر نهان در ژرفای دریا ، زمین در تو به آواز سرود رود هور می خواند، جویبارها و رودخانه ها ، در تو آواز می خوانند و کشش جان من در فروز آتش پاک مهر **،در آذرخش توفان می گریزد، بدان سان که تو می خواهی ، بدین سان که مرا آرزوست؛
با کمان امید ، با سرود رود هور ، روزنی بگشا ،
که شب تاریک و بیم موج‌ و گردابی چنین هایل
کجا دانند حال ما سبک باران ساحل ها؟( حافظ)
راهی بنما، تا رعدآسا خیل تیرهایم را رها سازم
مرا در منزل جانان چه امن عیش، چون هر دم
جرس فریاد می دارد که بر بندید محمل ها( حافظ)
به گرداگردم، قندیل سپهر میدان ، در گرمگاه سینه ، غبار آلود مهر و ماه ، نفس ها ابر ، دلها خسته و اندوهگین، و اسکلت های بلور آجین، چهره ها پرچین، در فضای دژم آگین، دست های پنهان تو را می بینم ، و سکوتت سر در پی دم های پریشانم ، فریاد را در فرایاد می خوانند، و تویی که با بازوان سنگی شفافت ، لنگرگاه بوسه های منی، و تشویش نمناکم ، در چکاد سبز ، آشیان مهر می گیرند و در فروز نور و خروش رود هور ، چنین پای در رکاب آتش پاک می افشارند ، دست می افشانند، فراز جان را در سرود مهر می خوانند؛
دو سه رندند که هشیار دل و سر مستند
که فلک را به یکی عربده در چرخ آرند

همچو شیران بدرانند و به لب می خندند
دشمن همدگرند و‌ به حقیقت یارند

خرفروشانه یکی با دگری در جنگند
لیک چون وانگری متفق یک کارند

همچو‌ خورشید‌ همه روز نظر می بخشند
مثل ماه و ستاره همه شب سیارند

گر به کف خاک بگیرند زر سرخ شود
روز گندم دروند ار چه به شب جو کارند ( دیوان شمس)

آه، آوای راز آمیزت که عشق می نوازد و به کرنش می اندازد، در شامگاه پر طنین رفتنی؛
مردمی کن برو از خدمتشان مردم شو
عاشقان بر درت از اشک چو باران کارند
بدین سان دیده ام من ، در دریا ژرف ، بر فراز کشتزارها ، گل خوشه های سبز ، به کرنش در آمده در دهان باد که در فریاد می خوانند:
به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید
که سالک بی خبر نبود ز راه و رسم منزل ها

حضوری گر همی خواهی از او غایب مشو حافظ
همه کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر
نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفل ها

و آنگاه ، فروز روشنایی با شعله تابانش، فرو می پیچد، این چنین تویی که ایستاده ای پشت به چنبر کهنه شامگاه، به گرداگردت حلقه می زند
دیرینه یار من :
شعله رقصان ، آکنده از زندگی آتش ، مرده ریگ ناب روز های ویران ، از خورشید خوشه ای بر جامه تاریک تو می افتد
ریشه های سترگ ،ناگهان از جان تو می روید که ؛
به کاهلی بنشینی که این عجب کاری ست
عجب تویی که هوای چنان عجب نکنی ؟
بدان سان که مردمانی مات و نیلگون ، نوباوگان تو، شادان و رقصان هشدار باد چاوشان را در گوش جان نیوش می کنند:
آفتاب معجزش را در واپسین دم باز خواهد تافت:
این چه آیین بود؟
آشتی خواهم داد
آشنا خواهم کرد
راه خواهم رفت
نور خواهم خورد
دوست خواهم ‌داشت

۷ دی ۱۴۰۳*✍️*پویاhttps://t.me/GoftegooHayeTanhayi

**آدمیان خود سازندگان تاریخ خویش اند.
من گور کسانی را دیدم که برای حق خود نجنگیدند، مبادا کشته شوند.

به بطالت آمد و به تاریکی رفت و نام او در ظلمت مخفی شد.«کتاب جامعه ( پادشاه اورشلیم) باب ششم،۴»
از تاریخ باید آموخت که در کجا ایستاده ایم؟
و چگونه ایستاده ایم؟

ما جز در آستانه نمی توانیم ایستاد،
آنجا ایستادن نیز خود کار سترگی است!

از تو آموختم که کجا ایستاده ام،
من اینجا، روی زمین ایستاده ام،
گل سرخ اینجاست، همین جا برقص!

۲۶ آذر ۱۴۰۳*✍️ پویا*https://t.me/GoftegooHayeTanhayi

بلندای پیمان نیک …
‍ ‍ آوایی از چکادِ البرز چنین گفت با بخت یار:
آسمان شو ، ابر شو ، باران ببار…

https://t.me/GoftegooHayeTanhayi

از آن به دیر مغانم عزیز می دارند
که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماستhttps://t.me/GoftegooHayeTanhayi

**حلقه این در مزن
لاف قلندر مزن

مرغ نه ای ، پر مزن
قیر مگو قار را

«مولوی»**https://t.me/GoftegooHayeTanhayi